CINEΚΡΙΤΙΚΗ / «Interstellar»: μια διαστρική κινηματογραφική εμπειρία

0
747

InterstellarΓράφει ο Σώτος Χαβαλές

Ο Christopher Nolan, ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς κινηματογραφιστές, δημιουργός του πιο βαθυστόχαστου Batman, του μαγευτικού «Prestige» και του ονειρικού «Inception», έρχεται αυτή τη φορά με το «Interstellar», το πιο φιλόδοξο εγχείρημα του που καλεί τους σινεφίλ να επιβιβαστούν σε ένα υπαρξιακά αγωνιώδες διαστρικό ταξίδι. Ο ταλαντούχος σκηνοθέτης μαζί με τον αδελφό του στο σενάριο συνθέτουν ένα σύμπαν τόσο χαοτικό που μοιάζει αφιλόξενο, ένα σύμπαν που κινδυνεύει να χαθεί εν ριπή οφθαλμού. Μια υποψία θεού καραδοκεί στην άβυσσο του κόσμου, στο μαύρο της ύπαρξης που αγνοεί τα όνειρα και τους ανθρώπινους σκοπούς. Ένα απόκοσμο θρίλερ για την ανομολόγητη αγωνία του τέλους, για τη μικρή ζωή των αστεριών και τη βαρυσήμαντη των ανθρώπων. Ένα βαθιά ουμανιστικό έργο, ένα κέντημα αισιοδοξίας με μία δόση νοσταλγίας. Ο χρόνος πλαστελίνη στα χέρια του αγνώστου δεν λογαριάζει στιγμές, δάκρυα, θανάτους και πώς να αναμετρηθείς μαζί του. Σε τι μετριέται ο χρόνος; Η φασιστική απειρότητα του όλου καταφέρνει να δαμαστεί από την ανθρώπινη θέληση σε έναν αγώνα αιμοσταγή. Μα το σχοινί της λήξης δεν κόβεται ποτέ κι ας νικάς, κι ας γερνάς, κι ας πεθαίνεις. Δεν κόβεται ποτέ. Πάντα ενυπάρχει ένας ενεστώτας αμείλικτος, αμετακίνητος. «Είναι πάντα τώρα» και μένουμε πάντα μετεξεταστέοι.

Και έτσι όπως παρασύρεσαι από το ορμητικό ποτάμι των εννοιών με τις οποίες μάχεται η ταινία σκέφτεσαι πως υπάρχει και πλοκή – και μάλιστα ενδιαφέρουσα. Σε μια εποχή, όχι και τόσο μακρινή, οπότε οι μπαταρίες της Γης αποφορτίζονται, ένας πατέρας προσπαθεί να κρατήσει στη ζωή το ετοιμόρροπο σύμπαν του αποτελούμενο από μία νεκρή σύζυγο, πληθώρα ετοιμοθάνατων φιλοδοξιών, δύο παιδιά με αυξημένες ανάγκες και σκόρπιες εφιαλτικές αναμνήσεις. Ο μόνος τρόπος για να τα καταφέρει είναι να στρέψει το κεφάλι του ψηλά, στα αστέρια, εκεί όπου ανοίγονται νέοι κόσμοι, καινούργια σπίτια. Ο πρωταγωνιστής μας μαζί με μία ομάδα θαρραλέων επιστημόνων καλείται να πραγματοποιήσει μία άλλη «Οδύσσεια του Διαστήματος» με σκοπό τη σωτηρία του ανθρώπινου γένους. Μέσα στο αχανές μαύρο θα πρέπει να βρουν ίχνη φωτός και να ανακαλύψουν έναν καινούργιο εαυτό, ανώτερο, αμείλικτο σε πολλές περιπτώσεις. Δεν αναμετρώνται, όμως, μονάχα με το άσπλαχνο σύμπαν αλλά και με τη ζωή που έχουν αφήσει η οποία απομακρύνεται δυσανάλογα και εξαϋλώνεται με τρομακτικούς ρυθμούς.

Το λαμπερό καστ του φιλμ απαρτίζεται από τους Μάθιου ΜακΚόναχι, Τζέσικα Τσάστεϊν, Αν Χάθαγουεϊ και άλλους φωτεινούς αστέρες του Hollywood που κατορθώνουν να λάμψουν και να δώσουν το εναρκτήριο λάκτισμα για συζητήσεις περί πιθανής συμμετοχής τους στην κούρσα των Oscars.

Οι απειράριθμες συγκρίσεις της ταινίας με την «2001: Οδύσσεια του Διαστήματος» του θρυλικού και αψεγάδιαστου Stanley Kubrick μονάχα ως μικροπρέπειες μπορούν να χαρακτηριστούν. Πόσο πιο όμορφος θα ήταν ο κόσμος αν κάθε έργο κρίνονταν αυτόνομα; Από τις συγκρίσεις δεν μπορείς να γνωρίσεις τον εαυτό σου πραγματικά, ή σε προστατεύουν ή σε καταστρέφουν και η απόβαση στην συγκεκριμένα περίπτωση είναι μάλλον προβλέψιμη. Μάλλον μας αρέσει περισσότερο να διαβάζουμε την ιστορία και όχι να βοηθάμε στη δημιουργία της. Όπως και να έχει, ο Christopher Nolan, παρά τις μικρές αστοχίες που αφορούν τη σύγχυση εξαιτίας της εκλαΐκευσης των επιστημονικών ορών, μιλά με κινηματογραφικά επιτεύγματα.

Προηγούμενο άρθροΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ / Ο εξευγενισμός των φύλων
Επόμενο άρθροΗ ΑΤΖΕΝΤΑ ΤΗΣ ΝΕΝΑΣ / Πού θα πάμε, τί θα δούμε, τί θα ακούσουμε (20-26/11)
Εδώ Σωτήρης Χαβαλές, σπουδαστής στο τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο, από τα Σέρρας. Γέννημα θρέμμα χωριού και αδηφάγων στερεοτύπων, προσπάθησα αρκετά να ξεφύγω από τα γαμψά νύχια της κλειστής κοινωνίας του χωριού ώσπου τελικά βρέθηκα στην κοιλιά του τέρατος που λέγεται πόλη. Πασχίζοντας να διατηρήσω όσα περισσότερα κομμάτια του εαυτού μου μπορούσα μέσα στην ασφυκτικά κομφορμιστική κοινωνία που αντίκρισα, θυμίζω πυκνά συχνά στον εαυτό μου (μερικές φορές παραμιλώντας, άλλες απαγγέλλοντας στον καθρέφτη) τα πράγματα που μου αρέσουν. Η λίστα ξεκινά καθυστερημένα αλλά πάντοτε με το ίδιο πράγμα στην κορυφή: ταξίδια. Και δεν μιλώ για ταξίδια που βλέπει το μάτι παρά μονό η ψυχή, εκείνα τα νοερά που δεν συγκρίνονται ούτε με όλη την σοκολάτα του κόσμου. Βιβλία, μουσικές, θέατρα αλλά κυρίως σινεμά! Πάντα με την ίδια ιεροτελεστία, σαν να είναι εξομολόγηση, στην μεγάλη αίθουσα με τα φώτα κλειστά και το μυαλό ορθάνοιχτο, μην ξεφύγει καμιά εικόνα, μην ξεμείνει από αισθήσεις. Και για το τέλος, ο αντικατοπτρισμός μου στη μεγάλη οθόνη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.