CINEΚΡΙΤΙΚΗ / Η αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά

0
611

eternal-paraskevas1Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / [email protected]

Τι τον έψαχνε όλη οι σόου-μπιζ, τι τον έψαχνε όλος ο καλλιτεχνικός κύκλος, τραγουδιστές, ηθοποιοί, συγγραφείς, ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, πρώτα, δεύτερα, τρίτα, τέταρτα ονόματα, δημοσιογράφοι συνάδελφοι, αυτός τίποτα. Αλλού και πουθενά.

Τελικά, βρέθηκε στη μεγάλη οθόνη να αποκαλύπτει όλο το μυστήριο που μήνες τώρα δεν έβρισκε λύση. Ο Αντώνης Παρασκευάς φτασμένος δημοσιογράφος και μεγαλοπαρουσιαστής, με σάρκα και οστά Χρήστου Στέργιογλου, παίρνει μια μέρα των ομματιών του και κρύβεται με τη βοήθεια του καναλάρχη σε ένα άδειο ξενοδοχείο. Οργανώνει την τέλεια εξαφάνιση, με σκοπό να δοκιμάσει την αγάπη όλων όσοι των γνωρίζουν από κοντά και από μακριά.

Τρώει μακαρόνια με κέτσαπ, πειραματίζεται με συνταγές μοριακής μαγειρικής, έχει εμμονές και παραξενιές, μετράει βήμα προς βήμα τη μοναξιά και συνειδητοποιεί τη ματαιότητα του. Δεν του μένει τίποτα από το να αποδράσει από τον ίδιο του τον εαυτό και να πάθει την παράκρουσή του, όπως όλοι οι όμοιοί του παθαίνουν κρυφά και αρρωστημένα.

Αυτοτιμωρείται χωρίς να το ξέρει και ακρωτηριάζει κάθε πτυχή της αξιοπρέπειάς του. Καταφέρνει να περάσει στη λησμονιά, ακόμα και για τον εαυτό του. Δεν αναγνωρίζεται πια. Κι έτσι επιστρέφει αιώνια, με την πλάτη, από τον δικό του βυθό. Ουσιαστικά εξαϋλώνεται.

Ο Χρήστος Στέργιογλου, τρυφερός και τόσο ψυχοπαθητικός όσο χρειάζεται στο μπάλανς του ρόλου. Με τα μάτια που διεισδύουν και τρομάζουν για το καθεστώς του παρκαρισμένου καλαμιού ενός ταλαίπωρου Αντώνη Παρασκευά που δε λυτρώνεται ποτέ, αλλά συνεχίζει να βυθίζεται.

Δε θα γυρίσει ποτέ πίσω ο Αντώνης; Δεν έφυγε. Έχει χαθεί, μέσα του, γύρω του, πίσω από το δάχτυλό του. Ποιος ξέρει που; Ίσως βρεθεί ανάμεσα σε όσους έχουν σκοντάψει στα απανωτά κλικ των φλας. Δεν έλαμψαν ποτέ. Μόνο τυφλώθηκαν.

Βραβείο FIPRESCI (Ελληνική Ταινία)
Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας (Χρήστος Στέργιογλου)
στο 54ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (2013)

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Ελίνα Ψύκου
Πρωταγωνιστούν Χρήστος Στέργιογλου, Μαρία Καλλιμάνη, Γιώργος Σουξές, Θεοδώρα Τζίμου, Σύλλας Τζουμέρκας, Λένα Γιάκα, Βασίλης Δημητρούλιας

[youtuber youtube=’http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=KYynSv5LCxE’]

Προηγούμενο άρθρο«Οι πιο Δυνατές…»: μια διασκευή της Άννας Αδριανού στο Θέατρο Σοφούλη
Επόμενο άρθροΥρώ Λούπη: «Ποτέ δεν ήμουν από τις γυναίκες που ήθελαν οικογένεια. Ήμουνα λίγο πιο αναρχική»
Εδώ Σωτήρης Χαβαλές, σπουδαστής στο τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο, από τα Σέρρας. Γέννημα θρέμμα χωριού και αδηφάγων στερεοτύπων, προσπάθησα αρκετά να ξεφύγω από τα γαμψά νύχια της κλειστής κοινωνίας του χωριού ώσπου τελικά βρέθηκα στην κοιλιά του τέρατος που λέγεται πόλη. Πασχίζοντας να διατηρήσω όσα περισσότερα κομμάτια του εαυτού μου μπορούσα μέσα στην ασφυκτικά κομφορμιστική κοινωνία που αντίκρισα, θυμίζω πυκνά συχνά στον εαυτό μου (μερικές φορές παραμιλώντας, άλλες απαγγέλλοντας στον καθρέφτη) τα πράγματα που μου αρέσουν. Η λίστα ξεκινά καθυστερημένα αλλά πάντοτε με το ίδιο πράγμα στην κορυφή: ταξίδια. Και δεν μιλώ για ταξίδια που βλέπει το μάτι παρά μονό η ψυχή, εκείνα τα νοερά που δεν συγκρίνονται ούτε με όλη την σοκολάτα του κόσμου. Βιβλία, μουσικές, θέατρα αλλά κυρίως σινεμά! Πάντα με την ίδια ιεροτελεστία, σαν να είναι εξομολόγηση, στην μεγάλη αίθουσα με τα φώτα κλειστά και το μυαλό ορθάνοιχτο, μην ξεφύγει καμιά εικόνα, μην ξεμείνει από αισθήσεις. Και για το τέλος, ο αντικατοπτρισμός μου στη μεγάλη οθόνη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.