CINEΚΡΙΤΙΚΗ / Οι «Υπερέξι» μας ξεναγούν στο μέλλον των κινουμένων σχεδίων

0
760

yperexiΓράφει ο Σώτος Χαβαλές

Η πρώτη συμπαραγωγή της Disney με τη Marvel έφερε στο φως τους «Υπερέξι», μία ταινία που δίνει ελπίδα στο μέλλον των κινουμένων σχεδίων. Ο Χίρο, ένα παιδί εξαιρετικά ταλαντούχο με την τεχνολογία, που, όμως, σπαταλά τις γνώσεις του σε ανώφελα στοιχήματα, κεντρίζεται από τις προοπτικές που απλώνονται μπροστά του όταν ο αδελφός του, ο φιλόδοξος Ταντάσι, τον καλωσορίζει στο εργαστήριο του. Εκεί θα γνωρίσει τον, Μπέιμαξ, έναν ρομποτικό νοσοκόμο, το πρώτο τεχνολογικό επίτευγμα του αδελφού του που πρόκειται να γίνει ο καλύτερος του φίλος. Όλα βαίνουν καλώς μέχρι τη στιγμή που ο Ταντάσι χάνει τη ζωή του σε μία πυρκαγιά και ο ήρωας μας αποφασίζει να πάρει τη δικαιοσύνη στα χέρια του και να εκδικηθεί αυτούς που ευθύνονται για την τραγική απώλεια του. Μαζί με τον καλοκάγαθο Μπέιμαξ και τους συνεργάτες του αδελφού του ξεκινούν ένα ταξίδι λύτρωσης οπού θα γνωρίσουν έναν άλλον εαυτό, αναβαθμισμένο.

Η ταινία με το ευρηματικό σενάριο και τα πολλαπλά ανθρωπιστικά μηνύματα κατέστησε αναμφίβολη την επιτυχία της – πρωτίστως εμπορική. Φυσικά, υφίσταται και η φέρελπις καλλιτεχνική υπόσταση του φιλμ που σκοντάφτει λιγάκι στα επαναλαμβανόμενα μοτίβα των περιπετειών δράσης. Ένα από τα στοιχεία του έργου που δεν ξέρεις αν πρέπει να χαρακτηριστεί αρνητικό ή θετικό, είναι το ενήλικο χιούμορ που, πολλές φορές, φέρνει σε αμηχανία τους μικρούς θεατές. Ωστόσο, η πολύπτυχη έννοια της φιλίας, η επιτομή της ανθρωπιάς, το ασήκωτο βάρος του θανάτου, η υποκειμενικότητα της δικαιοσύνης και άλλα ακόμη σημαντικά επιμύθια της ταινίας τη σώζουν. Οι «Υπερέξι» είναι ένα χορταστικό υπερθέαμα για όλη την οικογένεια.

[youtuber youtube=’http://www.youtube.com/watch?v=z3biFxZIJOQ’]

Προηγούμενο άρθροΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ / Προτάσεις για γονείς και παιδιά! [28-30/11]
Επόμενο άρθροDO IT FREE / Κοινοποιήστε (Share) και κερδίστε 5 διπλές προσκλήσεις για το έργο «Bitch Boxer» στο Black Box
Εδώ Σωτήρης Χαβαλές, σπουδαστής στο τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο, από τα Σέρρας. Γέννημα θρέμμα χωριού και αδηφάγων στερεοτύπων, προσπάθησα αρκετά να ξεφύγω από τα γαμψά νύχια της κλειστής κοινωνίας του χωριού ώσπου τελικά βρέθηκα στην κοιλιά του τέρατος που λέγεται πόλη. Πασχίζοντας να διατηρήσω όσα περισσότερα κομμάτια του εαυτού μου μπορούσα μέσα στην ασφυκτικά κομφορμιστική κοινωνία που αντίκρισα, θυμίζω πυκνά συχνά στον εαυτό μου (μερικές φορές παραμιλώντας, άλλες απαγγέλλοντας στον καθρέφτη) τα πράγματα που μου αρέσουν. Η λίστα ξεκινά καθυστερημένα αλλά πάντοτε με το ίδιο πράγμα στην κορυφή: ταξίδια. Και δεν μιλώ για ταξίδια που βλέπει το μάτι παρά μονό η ψυχή, εκείνα τα νοερά που δεν συγκρίνονται ούτε με όλη την σοκολάτα του κόσμου. Βιβλία, μουσικές, θέατρα αλλά κυρίως σινεμά! Πάντα με την ίδια ιεροτελεστία, σαν να είναι εξομολόγηση, στην μεγάλη αίθουσα με τα φώτα κλειστά και το μυαλό ορθάνοιχτο, μην ξεφύγει καμιά εικόνα, μην ξεμείνει από αισθήσεις. Και για το τέλος, ο αντικατοπτρισμός μου στη μεγάλη οθόνη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.