CINEΚΡΙΤΙΚΗ / «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε» έχει κάτι να μας πει

0
666

chavalesΓράφει ο Σωτήρης Χαβαλές / [email protected]

   Ο παλιός μας γνώριμος Ντειβιντ Φιντσερ, σκηνοθέτης των κλασσικών πια «Fight Club» και «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον», επιστρέφει ανανεωμένος με το πλέον εύστροφο ψυχολογικό θρίλερ «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε». Το σενάριο της ταινίας που είναι γραμμένο από την ίδια την συγγραφέα του έργου Τζίλιαν Φλιν, ξεδιπλώνεται αψεγάδιαστα και κατορθώνει σε συνδυασμό με την σκηνοθεσία να μεταφέρει ακέραιες στην μεγάλη οθόνη τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς που ενυπήρχαν στο βιβλίο. Το ίδιο καλά ανταποκρίνεται και η διεύθυνση φωτογραφίας με αποτελέσματα που συναρπάζουν.

   Η ταινία μας συστήνει ένα ζευγάρι,  τον Νικ (Ben Affleck) και την Έϊμι (Rosamund Pike), οι οποίοι φαινομενικά έχουν τα πάντα μέχρι την στιγμή που εξαφανίζεται μυστηριωδώς η Έιμι έχοντας δημιουργηθεί υποψίες πως ο ίδιος της ο άντρας την σκότωσε. Καθώς βγαίνουν στο φως στοιχεία που ενοχοποιούν τον Νικ, οι θεατές μέσα από αναδρομές μαθαίνουν τα πάντα σχετικά με το παρελθόν του ζευγαριού και οδηγούνται σταδιακά και δίχως ίχνος κούρασης στην αλήθεια. Το έργο αυξάνει ρυθμούς ροής από το πρώτο κιόλας λεπτό και ο σκηνοθέτης επιτυγχάνει να δημιουργήσει όχι απλά ένα ακόμη αστυνομικό θρίλερ αλλά να ανακινήσει υπαρξιακές αναζητήσεις. «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε» σχολιάζει εύστοχα τις στερεοτυπικές αντιλήψεις που υφίστανται ανάμεσα στα φύλα και σατιρίζει αποτελεσματικά την αμερικανική πραγματικότητα με τις, δικαστικού χαρακτήρα, τηλεοπτικές εκπομπές, την εύθραυστη οικογενειακή πραγματικότητα και τους ανθρώπους που είναι ικανοί να αποκαταστήσουν την υποκειμενική τους δικαιοσύνη με τα ίδια τους τα χέρια. Το μόνο ίσως αρνητικό που θα μπορούσε να αναφερθεί είναι η άνευ λόγου ύπαρξη της τελευταίας σκηνής που λειτουργεί επεξηγηματικά, γεγονός που δεν κολακεύει ιδιαίτερα το κοινό.

    Οι κριτικές που πήρε η ταινία ήταν στην πλειονότητα τους θετικές με το Metascore να την βαθμολογηθεί 79/100 ενώ το RottenTomatoes με 87%. Το ίδιο θερμά καλωσόρισε και το κινηματογραφικό κοινό την ταινία αν κρίνουμε από τις εισπράξεις εισιτηρίων την πρώτη εβδομάδα προβολής που ανέρχονται στα 38 εκατομμύρια δολάρια εντός της Αμερικής ενώ παγκοσμίως φτάνουν τα 62 εκατομμύρια. Η ταινία ήδη φιγουράρει στις πρώτες θέσεις στην κούρσα των φετινών όσκαρ ενώ δεν θα ήταν διόλου απίθανο να κερδίσει δυο τρία.

Προηγούμενο άρθροΑνακαλύπτοντας την… ανακαλυπτική εκπαίδευση
Επόμενο άρθροΗ ΠΡΟΙΚΑ, με τη Στέλλα Παπαδημητρίου, στο Θέατρο Σοφούλη
Εδώ Σωτήρης Χαβαλές, σπουδαστής στο τμήμα Δημοσιογραφίας και Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας στο Αριστοτέλειο, από τα Σέρρας. Γέννημα θρέμμα χωριού και αδηφάγων στερεοτύπων, προσπάθησα αρκετά να ξεφύγω από τα γαμψά νύχια της κλειστής κοινωνίας του χωριού ώσπου τελικά βρέθηκα στην κοιλιά του τέρατος που λέγεται πόλη. Πασχίζοντας να διατηρήσω όσα περισσότερα κομμάτια του εαυτού μου μπορούσα μέσα στην ασφυκτικά κομφορμιστική κοινωνία που αντίκρισα, θυμίζω πυκνά συχνά στον εαυτό μου (μερικές φορές παραμιλώντας, άλλες απαγγέλλοντας στον καθρέφτη) τα πράγματα που μου αρέσουν. Η λίστα ξεκινά καθυστερημένα αλλά πάντοτε με το ίδιο πράγμα στην κορυφή: ταξίδια. Και δεν μιλώ για ταξίδια που βλέπει το μάτι παρά μονό η ψυχή, εκείνα τα νοερά που δεν συγκρίνονται ούτε με όλη την σοκολάτα του κόσμου. Βιβλία, μουσικές, θέατρα αλλά κυρίως σινεμά! Πάντα με την ίδια ιεροτελεστία, σαν να είναι εξομολόγηση, στην μεγάλη αίθουσα με τα φώτα κλειστά και το μυαλό ορθάνοιχτο, μην ξεφύγει καμιά εικόνα, μην ξεμείνει από αισθήσεις. Και για το τέλος, ο αντικατοπτρισμός μου στη μεγάλη οθόνη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.