Δωρικού Ρυθμού. Του Αλέξανδρου Οικονόμου

0
324

Μια εκ βαθέων συζήτηση για την πολιτιστική κληρονομιά της Νάουσας και όχι μόνο

Ο Πρόεδρος της Πολιτιστικής Εταιρείας Νάουσας «Αναστάσιος Μιχαήλ ο λόγιος» και εκδότης του τριμηνιαίου πολιτιστικού περιοδικού «Νιάουστα», Αλέξανδρος Οικονόμου, μιλά για το πρώτο του έργο μυθοπλασίας «Δωρικού Ρυθμού» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πηγή.
Ένα μυθιστόρημα που είναι ταυτόχρονα και μια περιήγηση στην αρχαία πολιτιστική κληρονομιά της Νάουσας, του Αγίου Όρους με πληροφορίες για την μετάβαση από την αρχιτεκτονική των μυκηναϊκών ανακτόρων στην αρχιτεκτονική των δωρικών φύλων.
Ο συγγραφέας χρησιμοποιώντας στοιχεία μυθοπλασίας δημιουργεί ένα περιπετειώδες μυθιστόρημα όπου αρχαιοκάπηλοι και μαφιόζοι και πρόσωπα υπεράνω υποψίας μπλέκονται μαζί με τους πρωταγωνιστές της ιστορίας για να καταλήξουν μέσα από συνεχείς ανατροπές στην αποκάλυψη για το μυστικό του αρχαίου τάφου.

Η συνέντευξη μαζί του κινήθηκε γύρω από θέματα αρχαιολογίας, πολιτιστικής κληρονομιάς και αρχιτεκτονικής:

ΕΡ:Πως εμπνευστήκατε αυτό το μυθιστόρημα;

ΑΠ:Με απασχολούσε πάντα το θέμα γιατί οι Έλληνες, τόσο περήφανοι γενικά για την πολιτιστική τους κληρονομιά δεν έδειχναν κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα μνημεία της. Η πρόθεσή μου λοιπόν ήταν να παρουσιάσω με έναν διαφορετικό τρόπο μερικά εμβληματικά αρχιτεκτονήματα και ιδιαίτερα κάποια από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά μνημεία της πατρίδας μας. Δημιούργησα λοιπόν μια μυθοπλασία που διαδραματίζεται σε αυτούς τους σημαντικότατους αρχιτεκτονικούς χώρους , με την ελπίδα να κινήσω το ενδιαφέρον.

ΕΡ: Στο βιβλίο σας αναφέρεστε σε σημαντικότατες αρχαιολογικές ανακαλύψεις στην περιοχή της Νάουσας. Υπάρχουν ευρήματα και μνημεία που έχουν μείνει στην αφάνεια; Βρίσκεται στην περιοχή σε εξέλιξη κάποια ανασκαφή; Υπάρχει μια σχετική πρόταση που δεν έχει υλοποιηθεί;
ΑΠ: Εκτεταμένα ερείπια στην περιοχή μεταξύ της σημερινής Νάουσας και των γειτονικών χωριών της πεδιάδας, ενισχύουν την υπόθεση σύμφωνα με την οποία εκεί υπήρχε μια σημαντική πόλη της αρχαιότητας που βρισκόταν μεταξύ της Βέροιας και της Έδεσσας. Το όνομα της πόλης αυτής, σύμφωνα με τις πιο σύγχρονες απόψεις των αρχαιολόγων ήταν η Μίεζα. Μεταξύ των αρχιολογικών ευρημάτων της περιοχής σημαντικότερα θεωρούνται οι μοναδικοί μεγάλοι Μακεδονικοί τάφοι (Λευκαδίων, Λύσωνος και Καλλικλέους, Ανθεμίων, Kinch) και η Σχολή του Αριστοτέλη στο Νυμφαίο της Μίεζας, καθώς και το αρχαίο θέατρο της πόλης , ενώ ανασκάπτεται με αργούς ρυθμούς δυστυχώς, από την Αρχαιολογική υπηρεσία, η Αγορά της και κάποιες άλλες κοντινές θέσεις. Όμως όλα αυτά τα μνημεία, παρόλη την σπουδαιότητά και τη μοναδικότητά τους, δεν έχουν ακόμη την προβολή που τους αξίζει.
ΕΡ:Το φαινόμενο της αρχαιοκαπηλίας είναι…διαχρονικό. Αναφέρετε στο βιβλίο σας στοιχεία για κυκλώματα. Πρόκειται για προϊόν μυθοπλασίας ή συνδυάζετε και στοιχεία των ρεπορτάζ που κατά καιρούς έχουν γίνει; Πόσο καλά πιστεύετε ότι φυλάσσονται οι αρχαιολογικοί χώροι και τα μουσεία στην περιφέρεια;
ΑΠ: Η αρχαιοκαπηλία είναι όντως διαχρονική, και φαινόμενο όχι αποκλειστικά ελληνικό. Το ενδιαφέρον για τις ελληνικές αρχαιότητες, όπως και τις ετρουσκικές και ρωμαϊκές εντάθηκε τον 18ο αιώνα και συνεχίζεται αμείωτο ως τις μέρες μας, παρά τις ειδικές προσπάθειες των χωρών όπως είναι η Ελλάδα και η Ιταλία να περιοριστεί το φαινόμενο της κλοπής Και παρότι είναι ένα φαινόμενο στο οποίο εμπλέκονται συλλέκτες, οίκοι δημοπρασιών και μουσεία, στη χώρα μας δεν έχουν γραφτεί μυθιστορήματα πάνω στο θέμα. Αντίθετα , ξένοι μυθιστοριογράφοι έχουν ασχοληθεί έντονα με το φαινόμενο και με μεγάλη αναγνωστική επιτυχία, όπως γνωρίζουμε. Στην πατρίδα μας με τον τεράστιο πλούτο σε αντικείμενα που ενδιαφέρουν συλλέκτες ανά τον κόσμο που διαθέτει, υπάρχουν δυστυχώς περιορισμένες δυνατότητες φύλαξης και προστασίας των θέσεων όπου εντοπίζονται αυτά, ιδιαίτερα σε περιοχές που βρίσκονται εκτός «κέντρου», στην άγνωστη στους πολλούς «περιφέρεια». Στο βιβλίο μου ασφαλώς πρόκειται για μυθοπλασία, που στηρίζεται όμως σε στοιχεία που έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς στον τύπο ή σε εξειδικευμένα βιβλία.
ΕΡ: Ποια κατά τη γνώμη σας είναι τα σημεία της Νάουσας που δεν έχουν αναδειχθεί , ενώ θα έπρεπε; Έχετε ασχοληθεί με τα βιομηχανικά κτήρια και την ανάδειξη της βιομηχανικής πολιτιστικής κληρονομιάς και η Νάουσα έχει τέτοια δείγματα αρχιτεκτονικής. Υπάρχουν παραδείγματα ανάδειξής τους;
ΑΠ Η Νάουσα, πέρα από τις σημαντικότατες αρχαιότητες που βρίσκονται στην περιοχή της, πέρα από την οργιώδη φύση που την περιτριγυρίζει με ιδιαίτερες ομορφιές κάθε εποχή του χρόνου, πέρα από την πλούσια πολιτιστική και γαστρονομική της παράδοση και τα κρασιά της, διαθέτει μια σημαντική «κληρονομιά» που την διαφοροποιεί από άλλες πόλεις αυτού του μεγέθους: Τα απομεινάρια μιας άλλοτε ανθούσας βιομηχανίας που βρίσκονται μέσα στον αστικό ιστό και περιμένουν να βρεθούν τρόποι να αξιοποιηθούν και πάλι , όχι με την παλιά τους χρήση, αλλά με νέες χρήσεις που θα βοηθήσουν στην κάλυψη των σύγχρονων αναγκών της πόλης. Προς το παρόν υπάρχουν δύο πετυχημένα παραδείγματα ανάδειξης και επανάχρησης παλιών εργοστασίων: Εκείνο του πρώτου εργοστασίου νηματουργίας στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία (1875) , του εργοστασίου Λόγου-Κύρτση-Τουρπάλη, που αγοράστηκε από τον Δήμο Νάουσας και το οποίο στέγασε για κάποιο διάστημα ένα τμήμα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, καθώς και η μετατροπή του εργοστασίου ΕΡΙΑ (1907) , που περιήλθε στο Δήμο με δωρεά του αείμνηστου Χρήστου Λαναρά , σε Κέντρο Τεκμηρίωσης Βιομηχανικής Κληρονομιάς και Πολυχώρο Πολιτισμού».

.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.