Δροσιά

0
2024
(c)Giannis Kessopoulos

Δρόσισε αναπάντεχα του καλοκαιριού η κάψα.
Φύλαξε πάνω σε αμμουδιά ο ήλιος σου το δώρο του.
Τη κάθε αχτίδα του έριξε στη πλάση τόσο απρόσμενα.
Και σαν θα νόμιζε κανείς ότι μόνο φωτιά θα φέρει.
Μια ατελείωτη δροσιά σαν κύμα της θαλάσσης έφερε.
Δρόσισε αναπάντεχα του καλοκαιριού η κάψα.
Όλες εκείνες τις μικρές καλοκαιριάτικες αναμνήσεις.
Που έφερε από παλιά στο νου να δοκιμάσει.
Εικόνες όμορφες πάλι να φτιάξει.
Σαν σχέδια πάνω στην άμμο την υγρή με απλό κλαράκι.
Δρόσισε αναπάντεχα του καλοκαιριού η κάψα.
Όλα τα μεθυσμένα σ αγαπώ που στο γαλάζιο ειπωθήκαν.
Όλα τα αλύτρωτα τα θέλω που σ ένα αύριο μοιραστήκαν.
Για να σκορπίσουν μια ζωντάνια στη καρδιά.
Και μια απόλαυση ζεστασιάς στα μακριά σου τα μαλλιά.
Δρόσισε αναπάντεχα του καλοκαιριού η κάψα.
Μύρισε αλμύρα σε γυμνά κορμιά σε παραλία.
Ερημική που μοναχά βγήκαν σαν στάχια από ταινία.
Μια ερωτική ενός ανέμελου σκηνοθέτη.
Στέκουν αγέρωχα σαν σε αγρό ενός αγρότη θεού παίχτη.
Δρόσισε αναπάντεχα του καλοκαιριού η κάψα.
Και κάθε απομεσήμερο φλόγες κι αν πάλι σε τυλίγουν.
Είναι του ονείρου οι στιγμές που σε ποτίζουν.
Με ένα άρωμα καλοκαιριού απαλό και δοτικό.
Ένα χαμόγελο τρελού σε ένα δάκρυ ολοκληρωτικό.
Δρόσισε αναπάντεχα του καλοκαιριού η κάψα.
Στ άσπρο σου φόρεμα ο ήλιος παιχνιδίζει.
Και ένα θερινό άγριο συναίσθημα θυμίζει.
Και συ σαν ήμερη γοργόνα του πελάγους.
Κρύβεσαι πίσω του αντανάκλαση του χάους.
Δρόσισε αναπάντεχα του καλοκαιριού η κάψα.
Μα τι παράλογο σκέφτεσαι και χαμογελάς.
Μα πάλι νιώθεις πως είναι η εποχή που καρτεράς.
Τον έρωτα τα χείλη να σου δροσίσει.
Όσο κι αν καίει είναι μες του καλοκαιριού τη φύση.
Να τη δροσίζει τη καρδιά.
Να πολεμάει τη λογική μόνο με φιλιά.
Να στέκει σαν ηλιαχτίδα στα παλιά.
Όλα εκείνα που έζησε και νοσταλγεί ξανά…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.