Eθνικό Σχέδιο για τη χώρα. Λέμε τώρα!

0
575
Φωτό: Θέμης Παρλαβάντζας
Φωτό: Θέμης Παρλαβάντζας
Φωτό: Θέμης Παρλαβάντζας

Γράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας / [email protected]

Η συζήτηση είχε ανάψει. Ο δημοσιογράφος, είχε αποφασίσει να σταθεί στο ύψος του, έχοντας στριμώξει για τα καλά τον καλεσμένο του. Ζητούσε συγκεκριμένη απάντηση. Ζητούσε ένα-δύο-τρία- πέντε-δέκα μέτρα, που θα άλλαζαν το μέλλον της χώρας, όπως υποστήριζε ο καλεσμένος του.

Η απάντηση δεν ήρθε ποτέ. Ούτε για ένα, ούτε για δύο πολύ δε περισσότερο για δέκα μέτρα, ενώ εισέπραξε μια ‘’οραματική’’ διατύπωση περί εκπόνησης ενός Εθνικού Σχεδίου για τη χώρα. Με μια λοιπόν βαθυστόχαστη διατύπωση για το αύριο,απάντησε σε τρίτο πρόσωπο.‘’Χρειάζεται να δημιουργήσουμε ένα εθνικό σχέδιο για τη χώρα’’. Μετέφερε δηλαδή το όλο θέμα σε ένα αόριστο αύριο, όπου όλα θα γίνονταν καλύτερα με ένα εθνικό σχέδιο για τη χώρα, χωρίς να πει τελικά, ποιος θα το εκπονήσει και τι ακριβώς θα λέει!

Το Εθνικό Σχέδιο για τη χώρα είναι μια απέραντη κοινοτοπία. Είναι η αγαπημένη φράση όλων όσοι μετέχουν των τηλεπαραθύρων και τηλεσυζητήσεων. Ηφράση κατακλείδα, όταν ζητείται όραμα για το αύριο. Η φράση που χωράει τα πάντα και συνήθως την εκτοξεύουν όσοι δεν έχουν να πουν κάτι συγκεκριμένο και θέλουν να δημιουργήσουν μια ωραία σαπουνόφουσκα οραματισμού, πασπαλισμένη με άχνη μέλλοντος.

Η αλήθεια είναι πως χρειαζόμαστε ένα Εθνικό Σχέδιο για τη χώρα. Και επίσης αλήθεια είναι, πως δεν πρόκειται να αποκτήσουμε Εθνικό Σχέδιο για τη χώρα. Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις βασικοί λόγοι.

  1. Απροθυμία των υποκειμένων.

Η δημιουργία Εθνικού Σχεδίου προϋποθέτει τις δυνάμεις του έθνους. Δηλαδή τα υποκείμενα που θα μετάσχουν σε αυτή την προσπάθεια γιατη δημιουργία του Εθνικού Σχεδίου. Προϋποθέτει επίσης πως τα υποκείμενα, δηλαδή τα κόμματα και όσοι άλλοι παράγοντες θα ήθελαν και θα μπορούσαν να εκπονήσουν σχέδιο, θα έπρεπε να δράσουν με πατριωτική και όχι κομματική ζέση. Αλήθεια, υπάρχει έστω και ένας που να πιστεύει πως τα κόμματα θα έβαζαν ως προτεραιότητα το εθνικό συμφέρον και όχι το κομματικό συμφέρον; Υπάρχει περίπτωση να αποχωριστούν το ‘’ιδεολογικό’’ τους οπλοστάσιο, αυτό δηλαδή ακριβώς που τα βοήθησε στην πόλωση και τον τεχνητό μεταξύ τους διαχωρισμό,προς χάριν τελικά της πατριωτικής εξαφάνισής τους;

 

  1. 2.   Αδυναμία εκπόνησης σχεδίου

Φαντάζει αδιανόητο. Κι όμως. Τα ίδια τα κόμματα που είναι επιφορτισμένα με την ευθύνη εκπόνησης σχεδίων και προτάσεων είναι τα ίδια που δεν μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον. Ως μηχανισμοί ισορροπίας εσωτερικών αντιμαχόμενων τάσεων και συμφερόντων, δίνουν όλη τους την έμφαση στη διατήρηση ή μεγέθυνση του κομματικού τους οργανισμού και τη νομή των προνομίων τους,αδιαφορώντας τελικά για την κύρια ευθύνη που έχουν όσον αφορά την οργάνωση της κοινωνίας. Του λόγου του αληθές αποδεικνύεται περίτρανα κάθε φορά που οποιοδήποτε κόμμα έρχεται στην εξουσία. Μετά από κάποια χρόνια παραμονής στην αντιπολίτευση κάθε κόμμα, και ενώ έχει όλο τον χρόνο για να σχεδιάσει τί θα ακριβώς θα κάνει εφόσον έρθει στην εξουσία, όταν φτάνει εκείνη η ώρα, είναι παντελώς απαράσκευο για τη διακυβέρνηση. Τελευταία τρανταχτά παραδείγματα, για όποιον μπορεί φυσικά και αποχωρίζεται τις κομματικές του παρωπίδες: Κώστας Καραμανλής, Γιώργος Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς.

 

  1. 3.   Αδυναμία θεώρησης βιώσιμης προοπτικής για το αύριο.

Κάθε Εθνικό Σχέδιο προϋποθέτει βαθιά γνώση του παγκόσμιου περιβάλλοντος. Προϋποθέτει κατανόηση του διεθνούς τοπίου, κατανόηση της τεχνολογικής παραμέτρου που έχει αυτονομηθεί και κινείται πλέον με άλλες ταχύτητες και τέλος γνώση των ιδιαίτερων δυνατοτήτων σου ως χώρα, ώστε να μπορείς να στηριχτείς στο ανταγωνιστικό σου πλεονέκτημα, κάτι δηλαδή που θα σε ξεχωρίσει από όλους τους άλλους. Ποια πολιτική δύναμη, ποια προγράμματα, ποια ελίτ διανόησης στην Ελλάδα μπορεί να οργανώσει βιώσιμη προοπτική για το αύριο;

 

  1. 4.   Γνώση του ευρωπαϊκού πλαισίου

Είναι απορίας άξιον πως ακόμη στην Ελλάδα δίνεται η μάχη της εθνικής ανεξαρτησίας απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν η χώρα μετέχει μιας τέτοιας υπερεθνικής οντότητας και το κυριότερο έχει υπογράψει τη συρρίκνωση των εθνικών της εξουσιών. Είναι επίσης απορίας άξιον πώς δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει επ’ ωφελεία της τις ευρωπαϊκές συνθήκες ή ακόμα δεν έχει τη δυνατότητα απορρόφησης των κοινοτικών κονδυλίων τη στιγμή που κοινοτικά χρήματα υπάρχουν. Πώς λοιπόν θα εκπονηθεί ένα Εθνικό Σχέδιο τη στιγμή που θεωρείται ηΕυρωπαϊκή Ένωση ξένος παράγοντας και δεν γίνεται εκμετάλλευση όλων εκείνων των παραμέτρων που θα βοηθούσαν την εκπόνηση ενός τέτοιου σχεδίου;

Ας είμαστε ρεαλιστές. Το μόνο σχέδιο για τη χώρα είναι το λεγόμενο μνημονιακό, με συνταγές ΔΝΤ και τιμωριτική γερμανική λογική. Δεν ξέρει ακριβώς πού το πάει, πειραματίζεται συνεχώς, αλλά μοιάζει σίγουρο για τον εαυτό του. Υπόσχεται ανάπτυξη, που κάποτε θα έρθει, τάζει παράδεισους για το αύριο, βλέπει φως στην άκρη του τούνελ,ενώ προωθεί διαρθρωτικές αλλαγές που θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και είκοσι τουλάχιστον χρόνια και οι οποίες δυστυχώς δεν θα γίνονταν ποτέ, χωρίς την αυστηρότατη επίβλεψη της τρόικας.

Το ότι είναι, δυστυχώς, το μόνο σχέδιο για τη χώρα φαίνεται πια να το πιστεύουν και οι  Έλληνες, καθώς βλέπουν πως το πολιτικό προσωπικό που εκλέγουν είναι σαφώς ανεπαρκές και σαφέστατα δεν μπορεί να αναλάβει τις ευθύνες και την οργάνωση του αύριο. Ενός καλύτερου αύριο, όπως συνηθίζει να λέει το κομματικό μας κατεστημένο. 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.