Έι μπράδερς, ας μην επιτρέψουμε στη βία να επικρατήσει…

0
1416

Πολλά τα μπράβο που διαβάζω, αλλά το ταινιάκι «My brother» του Θοδωρή Παπαδουλάκη έχει κενά όσον αφορά στην αυτοδικία. Τεχνικά ωραία, αλλά ως προς το σενάριο που φέρει την υπογραφή των Παναγιώτη Παπουτσάκη και Θοδωρή Παπαδουλάκη, υπάρχει θέμα.

Δεν θέλω να πιστεύω ότι είναι αυτές οι προθέσεις, αλλά το αποτέλεσμα αφήνει ανοιχτό το θέμα της βίας κατά το δοκούν και κατά το συμφέρον. Η λέξη κλειδί «σεβασμός» που χρησιμοποιεί στο τέλος, στρογγυλεύει την κατάσταση, αλλά βέβαια δεν είναι εφεύρημα των δημιουργών, έχει διατυπωθεί ήδη, δεν υπάρχει πρωτοτυπία. Αλλά το κενό υπάρχει και μάλιστα υπάρχει σε μια εποχή βίας, σε μια εποχή που -δυστυχώς- πολλοί πλέον δικαιολογούν τη βία κατά το δοκούν. Και αυτό το «κατά το δοκούν» είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Οδηγεί σε συναισθηματικές αντιδράσεις και αυθαιρεσίες.

Βεβαίως, μια ανάγνωση της ταινίας είναι ότι (όπως και στην πραγματικότητα) η βία έρχεται ως αποτέλεσμα της ανομίας -και στο θέμα των ατόμων με ειδικές ανάγκες- και της απουσίας της πολιτείας ακόμη και στα βασικά. Και μόνο από αυτή την άποψη, συμφωνώ με την ταινία. Κατά τα λοιπά υπάρχει ένα κενό που οφείλουν οι δημιουργοί να αποκαταστήσουν.

Όσο για την πολιτεία, προφανώς θα έπρεπε να έχει ήδη λύσει τα προβλήματα μετακίνησης των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Αυτό θα ήταν σεβασμός στον πολίτη. Και για όσους αδιαφορούν επειδή νομίζουν ότι το θέμα δεν τους αφορά, θα θυμίσω απλώς ότι πολλές φορές αμεα δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι από μια κακή στιγμή που μπορεί να συμβεί στον αθένα, αλλά και ότι το πρώτο άτομο με ειδικές ανάγκες μετακίνησης είναι μια μαμά (ή ένας μπαμπάς) με το υγιέστατο μωρό της το καρότσι. επομένως οι ράμπες δεν αφορούν μια μειοψηφία, αλλά μια πλειοψηφία.

Του Γιάννη Θ. Κεσσόπουλου
Προηγούμενο άρθροΤρία εκατ. ευρώ για Μουσείων Εθνικής Αντίστασης, Προσφυγικού Ελληνισμού και νέου Δημαρχείου στο Μ.Π. Παύλου Μελά
Επόμενο άρθροΟ ακήρυκτος πόλεμος εναντίον του Σεφέρη
Σπούδασα Νομικά, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη. Και διευθυντή το Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης κι έπειτα η free press «Karfitsa» την οποία διηύθυνα από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.