Εκεί που δεν έχεις περισσότερες από μία ζωή, ούτε restart…

0
763

Ο θάνατος του πιλότου της πολεμικής μας αεροπορίας Νικόλαου Βασιλείου την ώρα που είναι νωπά τα πανηγύρια και οι χαρές για τα παιδιά που πέρασαν στο πανεπιστήμιο, με προκαλεί να εκφράσω μια σκέψη που την έχω κάνει πολλές φορές -μάλλον κάθε φορά που κάποιος πιλότος μας χάνει τη ζωή του εν ώρα υπηρεσίας και εργασίας.

Η επιλογή ενός παιδιού 17 ετών να σπουδάσει στη Σχολή Ικάρων για να γίνει ιπτάμενος, δεν μπορεί εύκολα να συγκριθεί με κανενός την επιλογή μας. Είναι απόφαση να μπεις σ’ ένα game που δεν είναι videogame και δεν έχεις περισσότερες από μία ζωή ούτε restart. Αρκεί ένα στιγμιαίο πρόβλημα, μια ατυχής εκτίμηση, ένα φυσιολογικό λάθος. Ο πιλότος το πληρώνει με τη ζωή του. Εμείς οι υπόλοιποι όχι, έχουμε δικαίωμα στο λάθος. Στα λάθη.

Γι’ αυτό και πιστεύω ότι πρέπει να βρίσκονται σε ένα άλλο ψυχικό επίπεδο όσοι παίρνουν τη μεγάλη απόφαση να γίνουν ιπτάμενοι. Ένα επίπεδο όπου κυριαρχεί η προσήλωση σε ιδανικά.

Γι’ αυτό και τους θαυμάζω άνευ όρων.

Και κάτι τέτοιες μέρες σαν κι αυτή, που την πτώση του αετού ακολουθούν συλλυπητήριες δηλώσεις «από όλο το πολιτικό φάσμα», θα ήθελα να ακούσω από τους πολιτικούς μας μόνο το ήχο της θλίψης και μια συντετριμμένη υπόσχεση, με βλέμμα χαμηλωμένο, ότι θα εργαστούν προσηλωμένοι κι αυτοί σε ιδανικά για να πετούν οι πιλότοι μας για χάρη μιας Ελλάδας για την οποία αξίζει να πεθάνει κανείς όχι μόνο για την Ιστορία της αλλά και για το παρόν της. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Προηγούμενο άρθροΑντίο Νιλ Σάιμον
Επόμενο άρθροΣεμινάριο Σκηνοθεσίας με τον Γιάννη Παρασκευόπουλο στη Θεσσαλονικη
Σπούδασα Νομικά, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη. Και διευθυντή το Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης κι έπειτα η free press «Karfitsa» την οποία διηύθυνα από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Τώρα, όλη η ψυχή για το thinkfree. Ούτως η άλλως, η μεγαλύτερη ατομική αντίσταση του ανθρώπου υπήρξε ανέκαθεν η ελεύθερη σκέψη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.