Eros is a mystery…

0
527

Της  Ζωής Τσιάμου / [email protected]om

 Έρωτα, ανίκητε σε κάθε μάχη,

συ που κυριαρχείς όπου κι αν πατήσεις,
……………………………….
Όποιον αγγίξεις, τόνε παλαβώνεις.
Συ, άνθρωπο φρόνιμον εξωθείς
στ’ άδικο και στο χαμό,
συ π’ ανάβεις ταραχή κι αμάχη
ανάμεσα σε γιο και πατέρα,
………………………..
κόντρα σ’ όλους τους μεγάλους νόμους.
Σαν ατάραχος Θεός τούς περιγελάς, ω Αφροδίτη.
Ήδη τώρα κι εγώ παρανομώ
που δεν μπορώ να κρατήσω τα δάκρυα,

………………………….  .

Έρωτας χιλιοτραγουδισμένος. Πηγή έμπνευσης ποιητών, συγγραφέων, ζωγράφων..

Το υπέρτατο και το απόλυτο συναίσθημα. Αυτό που έχει τη δύναμη να σε ανεβάζει στους ουρανούς και την ίδια στιγμή να σε βυθίζει στην κόλαση.

 Ο Ευριπίδης διαχωρίζει τη δύναμη του Έρωτα σε δύο μορφές: Σε αυτή που μπορεί να οδηγήσει στην Αρετή και σε εκείνη που οδηγεί στην Αθλιότητα.

 Κοιτώντας γύρω μου, πάντως, σίγουρα ο έρωτας της αθλιότητας έχει προβάδισμα…

Και είμαστε εμείς που του επιτρέπουμε να έχει αυτό το προβάδισμα.

Ερωτευόμαστε. Γιατί ερωτευόμαστε; Και όταν το παθαίνουμε, σε τι ψυχική και ψυχολογική κατάσταση βρισκόμαστε;

Μήπως είμαστε ευάλωτοι και έχουμε απλώς την ανάγκη να ερωτευτούμε, για να νιώσουμε ερωτεύσιμοι, επιθυμητοί; Μήπως αυτή μας η ανάγκη μάς κάνει να μη βλέπουμε σωστά, μας κάνει να μη διακρίνουμε τον πραγματικό άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας αλλά κάτι διαφορετικό;

 Και γιατί, ενώ μπορεί να είμαστε άνθρωποι δυναμικοί, με αυτοπεποίθηση, άνθρωποι που τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας και γνωρίζουμε καλά και τη δυναμική μας και το πώς μπορούμε να πετύχουμε και να κατακτήσουμε αυτό που θέλουμε, όταν μεσολαβεί και εισχωρεί ο έρωτας δημιουργούνται ρωγμές, χαραμάδες και η ανασφάλεια τρυπώνει;

Γιατί ξαφνικά γινόμαστε ανασφαλή και παθητικά όντα. Γιατί αμφιβάλλουμε για όλα αυτά που μπορούν να μας κάνουν επιθυμητούς. Γιατί αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε αν είμαστε αρκετά καλοί για να μας ερωτευτούν και να θέλουν να είναι μαζί μας.

Γιατί ο έρωτας μάς κάνει να νιώθουμε τόσο μικροί και ανήμποροι, ώστε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να διεκδικήσουμε;

Γιατί μας κάνει να νιώθουμε πως δεν έχουμε το δικαίωμα να διεκδικήσουμε;

Και γιατί δεν μπορούμε να δούμε καθαρά πότε ο άνθρωπος που έχουμε απέναντί μας δεν είναι αντάξιος των προσδοκιών μας. Και πως ουσιαστικά η ιστορία στην οποία μπαίνουμε ούτε θα μας οδηγήσει πουθενά, ούτε θα μας κάνει ευτυχείς και ότι πολλές φορές η ιστορία αυτή υπάρχει μόνο στο δικό μας μυαλό.

 

Από πού πηγάζει αυτή μας η ανάγκη να εξιδανικεύουμε καταστάσεις και ανθρώπους;

Γιατί θέλουμε να αλλάζουμε τους ανθρώπους γύρω μας, είτε νοερά, είτε πρακτικά;  Γιατί δεν μπορούμε να δεχτούμε τη διαφορετικότητα και την κάθε ιδιαιτερότητα του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας και να τον ερωτευτούμε γι’ αυτό ακριβώς που είναι και όχι γι’ αυτό το ωραιοποιημένο, φουσκωμένο, παραποιημένο που έχουμε εμείς στο μυαλό μας;

 Και, κυρίως, γιατί δεχόμαστε να μας αλλάζουν και να μας αλλοιώνουν εν ονόματι του έρωτα; Δεν έχουμε τη δύναμη να κρατήσουμε σταθερό το είναι μας; Γιατί πρέπει να υποχωρούμε και να επιτρέπουμε να ανακατεύουν αυτό που είμαστε με κάτι που θα ήθελαν οι άλλοι να είμαστε;

Και γιατί δεν το βλέπουμε όλο αυτό; Μήπως το βλέπουμε και εθελοτυφλούμε; Μήπως φοβόμαστε πως αν δεν αλλάξουμε, αν δε συμφωνήσουμε να συμμετέχουμε σ’ αυτή μας τη μεταμόρφωση, θα πάψουμε να είμαστε επιθυμητοί και θα καταλήξουμε και πάλι μόνοι;

Πόσες θυσίες καλούμαστε να κάνουμε για να ευχαριστήσουμε το αντικείμενο του πόθου μας. Πόσο πρέπει να αλλάξουμε, ώστε να γίνουμε κάτι όσο γίνεται πιο κοντά στα δικά του θέλω και τα δικά του γούστα.

Φτάνουμε στο σημείο να αλλάξουμε τόσο πολύ που δε θυμόμαστε πλέον ποιοι είμαστε;

Και έρχεται μια μέρα που ξυπνάμε και δεν αναγνωρίζουμε το πρόσωπο του καθρέπτη..

Και αναρωτιόμαστε… πού ακριβώς χαθήκαμε…

Ο  Έρωτας θα έπρεπε να είναι κάτι μεγάλο που συμβαίνει μέσα μας. Θα έπρεπε να είναι ένα συναίσθημα που μας βγάζει τον καλύτερο μας εαυτό – τον πραγματικά δικό μας εαυτό. Ένα συναίσθημα που μας προκαλεί να γνωρίσουμε όλες τις μαγικές, κρυφές πτυχές μας. Μια ευκαιρία για εξερεύνηση της οντότητάς μας… μια οντότητας που οφείλουμε να σεβαστούμε και να διαφυλάξουμε… και να μην επιτρέψουμε σε κανέναν και τίποτα να την πάρει στα χέρια του και να την πλάσει σύμφωνα με τη δική του άποψη για τον Έρωτα… τον Έρωτα της Αθλιότητας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.