ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ – ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ!

0
895

nash ethniko

Μετά από το θόρυβο που ξέσπασε τις τελευταίες ημέρες σχετικά με την παράσταση «Ισορροπία του Nash» στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, η καλλιτεχνική διεύθυνση πήρε την απόφαση να σταματήσει τις παραστάσεις. Με ανακοίνωσή του πριν από μία ώρα ο Στάθης Λιβαθινός τονίζει:

«Η παράσταση Ισορροπία του Nash που παίζεται στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου ξέφυγε από τον καλλιτεχνικό της στόχο και μοιάζει, χωρίς να το επιδιώκει, να εξαντλεί τις αντοχές μιας κοινωνίας. Έγινε αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης σε μια δύσκολη συγκυρία και παρερμηνεύτηκε η ιδεολογική της πρόθεση. Δέχτηκε τη σκληρή και απολύτως δογματική κριτική ανθρώπων που, ως επί το πλείστον, δεν την έχουν παρακολουθήσει.

Ενώ το βασικό της μήνυμα είναι πως καμία ιδέα δεν δικαιούται να αφαιρέσει ανθρώπινη ζωή, η παράσταση οδήγησε, ερήμην της, στο αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, προξενώντας περισσότερο πόνο παρά προβληματισμό. Τέλος, ενεργοποίησε αντιδράσεις ακραίων κύκλων, που έφτασαν στο σημείο να εκφράζουν απειλές για τη σωματική ακεραιότητα του κοινού, των καλλιτεχνών και των εργαζομένων του Εθνικού Θεάτρου.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες θεωρούμε ότι η συνέχιση της παράστασης θα καλλιεργήσει τη στρεβλή εντύπωση ότι το Εθνικό Θέατρο, αντί να προβάλει τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία και το γόνιμο προβληματισμό, στηρίζει εγκληματίες για πάντα καταδικασμένους στη συνείδηση του ελληνικού λαού.

Για τους παραπάνω λόγους επιλέγουμε να σταματήσουμε τις παραστάσεις του έργου Ισορροπία του Nash, χωρίς επ’ ουδενί να παραιτούμαστε από το δικαίωμα, τώρα και στο μέλλον, της ελεύθερης καλλιτεχνικής έκφρασης, όπως οφείλουμε να κάνουμε ως Εθνικό Θέατρο».

Νωρίτερα σήμερα η σκηνοθέτης της παράστασης Πηγή Δημητρακοπούλου με ανάρτησή της στο προφίλ της στο facebook, έγραψε:

«Μου πήρε δυο μέρες για να συνέλθω από την έκπληξη και να μπορέσω να αρθρώσω λόγο.
Δυο μέρες “στη δίνη του κυκλώνα” που έβλεπα τη φωτογραφία μου σ’ όλα τα δελτία ειδήσεων και δεν το πίστευα, το όνομα μου παντού, ένοιωσα σαν καταζητούμενη.

Μέσα σε μια νύχτα «κέρδισα» όλη τη δημοσιότητα που είχα καταφέρει να αποφύγω στα 20 χρόνια δουλειάς στην τηλεόραση. Νόμισα πως δεν ζω στην Ευρώπη του 2016, αλλά σε κάποια μακρινή χώρα της Ασίας, απ’ αυτές που λιθοβολούν τους«ασεβείς».
Άκουσα πολλά, -τα περισσότερα δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα- από πολλούς και διάφορους. Αν και έχω συνηθίσει να μιλάω με την δουλειά μου, κι όχι με τα λόγια, θα προσπαθήσω να ξεκαθαρίσω ένα -δυο πράγματα απλά και ειλικρινά:

Το Εθνικό θέατρο και οι άνθρωποι του, δεν έχουν καμία ευθύνη για την επιλογή των κειμένων της παράστασης. Η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική μου και την αναλαμβάνω εξ ολοκλήρου. Και είναι προς τιμήν του Κου Λιβαθινού που δεν προσπάθησε να κάνει «προληπτική λογοκρισία» πριν ανεβεί η παράσταση, για να προστατεύσει τον εαυτό του από τον ανηλεή πόλεμο που υφίσταται σήμερα. Το αντίθετο θα ήταν καταδικαστέο, όχι αυτό που έκανε. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τους διευθυντές της Πειραματικής σκηνής. (Δυστυχώς πρέπει να λέμε και τα αυτονόητα.)
Κανείς δεν θα ήθελε ελπίζω να γυρίσουμε στην εποχή της Χούντας, που τα σενάρια και τα θεατρικά κείμενα σφραγίζονταν σε κάθε σελίδα από την επιτροπή Λογοκρισίας. Το ότι δεν «λογοκρίθηκα» όμως, εν έτει 2016, θεωρήθηκε ατόπημα, και το ότι χρησιμοποίησα βιβλίο μέλους μιας οργάνωσης που εξαρθρώθηκε πριν 14 χρόνια, τουλάχιστον “εγκληματικό”.

Δεν έχω κάνει τίποτα που να θέλω να απολογηθώ γι αυτό, αντίθετα είμαι περήφανη γιατί με πολλή δουλειά, κόπο, μεράκι και σεβασμό δώσαμε μαζί με όλους τους ηθοποιούς και τους συνεργάτες μου τον καλύτερο μας εαυτό για να βγει με ελάχιστα μέσα -κόστος και χρόνο- μια αξιοπρεπής παράσταση και να «ισορροπήσουμε» σ’ ένα τόσο δύσκολο θέμα. Η ίδια η παράσταση είναι η απάντηση μας σε όλα. Το αν τα καταφέραμε ή όχι, μπορούν να το κρίνουν μόνο οι θεατές της, αλλά με κριτήρια καλλιτεχνικά, όχι πολιτικά, ούτε ιδεολογικά.

Σέβομαι απόλυτα τη θλίψη των συγγενών των θυμάτων, είναι οι μόνοι που πραγματικά δικαιούνται να έχουν ενστάσεις, αν και δεν έχουν δει την παράσταση. Ούτε θα τους συνιστούσα να την δουν, το θέμα από μόνο του είναι επώδυνο γι αυτούς. Αυτοί είναι και τα μεγαλύτερα θύματα όλης αυτής της εκρηκτικής δημοσιότητας, γιατί τους ξύπνησε τραγικές μνήμες. Έχω να τους απαντήσω μόνο ότι κανείς δεν «εξαγνίζεται», ούτε «ηρωοποιείται» επειδή καταπατήθηκαν τα δικαιώματα του, αυτό είναι εντελώς διαφορετικό θέμα και δεν αναιρεί τις πράξεις του.
Στους υπόλοιπους, πολιτικούς και δημοσιογράφους που γέμισαν έξαλλοι τα τηλεπαράθυρα έχω να πω το εξής:
Δεν κινδυνεύει πια από κανέναν Σάββα Ξηρό η Δημοκρατία μας κύριοι, αυτός έχει αφοπλιστεί χρόνια τώρα. Κινδυνεύει από πολλά άλλα, πολύ πιο σοβαρά, που τα ξέρουμε καλά όλοι μας, και ένα απ’ αυτά, το ελάχιστο, που πρέπει να προασπιζόμαστε καθημερινά, είναι η ελευθερία της έκφρασης. Αν πάλι κάποιοι εκμεταλλεύονται την παράσταση μόνο για να κάνουν «εύκολη» αντιπολίτευση, να ξέρουν ότι το Θέατρο και γενικά ο Πολιτισμός δεν προσφέρονται γι αυτόν τον σκοπό. Άλλωστε δεν είναι και το δυνατό τους σημείο, ας αγωνιστούν αλλού».

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Στάθης Λιβαθινός σε ραδιοφωνική του συνέντευξή στον ΒΗΜΑ FM δήλωσε τα εξής:

«Αν τον εξυμνείς (σ.σ.: τον Ξηρό) είναι πρόβλημα. Αλλά πρέπει να σας πω, ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Στην παράσταση αυτή, ο σκοπός όλων και πρώτα απ’ όλα και δικός μου, μια και έχω παραχωρήσει μεγάλη αυτονομία στην Πειραματική Σκηνή, είναι να θέτει θέματα ταμπού που δεν είναι κακό να υπάρχουν, όταν τίθενται, με ένα σωστό βέβαια τρόπο. Η πρόθεση όλων εδώ ήταν να έχουμε ξεκαθαρίσει ηθικά, και το είχαμε συζητήσει με όλους, ότι πρόκειται για μία σπείρα εγκληματιών και ότι εδώ η κουβέντα θα γίνει για εντελώς άλλα θέματα. Στην πραγματικότητα, η παράσταση λέει κάτι άλλο. Η παράσταση λέει ότι μια ιδεολογία δεν έχει το δικαίωμα να πάρει ούτε μια ζωή. Η ιδεολογία δεν μπορεί να αφαιρεί ζωές. Αυτό είναι το μήνυμα της παράστασης. Όχι, δεν είναι καμία απολογία του Ξηρού».

«Η σκηνοθέτις στο είδος θεάτρου με το οποίο καταπιάνεται, προφανώς επέλεξε να μαζέψει κομμάτια από διάφορες πηγές και από τους «Δίκαιους» του Καμύ, που είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι και να πάρει κάποια μικρά, ελάχιστα αποσπάσματα από το ημερολόγιο του Σάββα Ξηρού. Και πρέπει να σας πω ότι αυτό πραγματικά που βγαίνει από την παράσταση, μόνο απολογία του Ξηρού δεν είναι. Είναι το αντίθετο ακριβώς, είναι η καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται. Εγώ είμαι εδώ για να υπερασπιστώ το δικαίωμα του θεάτρου να προσπαθεί να θέσει κάποια θέματα, ειδικά σε μια πειραματική σκηνή, που είναι μια σκηνή έρευνας. Να θέσει κάποια θέματα που να αγγίξουν τη σύγχρονη κοινωνία και τη σύγχρονη πραγματικότητα. Δεν είμαι εδώ για να απολογηθώ, όμως, για το με ποιον μιλάει κάθε σκηνοθέτης. Αυτό δεν μπορώ να το κάνω και δεν πρέπει να το κάνω. Πραγματικά (αυτό που) με αφορά, αν θέλετε να σας πω με απόλυτη ειλικρίνεια, είναι ότι -και αυτό είναι που με θλίβει- μπορεί να περάσει η αντίληψη στον κόσμο και στους ανθρώπους των θυμάτων, ότι εμείς μπορεί να μην στεκόμαστε με σεβασμό απέναντί τους. Δηλαδή, η λάθος εντύπωση, αυτό είναι που μου κοστίζει περισσότερο, ότι μπορεί να μην σεβόμαστε εμείς, οι άνθρωποι του Εθνικού, εγώ προσωπικά, οι συνεργάτες μου… Δίνεται ξαφνικά η λάθος εντύπωση ότι δεν στεκόμαστε με προσοχή και με σεβασμό απέναντι στα θύματα. Αυτό είναι κάτι για το οποίο νομίζω, οφείλω να απολογηθώ».

«Κοιτάξτε, αυτό πραγματικά είναι κάτι το οποίο εγώ δεν μπορώ να το ελέγξω αυτή τη στιγμή και δεν μπορώ να πω ότι συμβαίνει. Γίνανε δύο ανοιχτές συζητήσεις, κανένας δεν υπερασπίστηκε τον Ξηρό, γιατί στη συνείδηση όλων μας το θέμα αυτό είναι τελειωμένο, όπως σας είπα. Γιατί πρόκειται για έναν κοινό εγκληματία και τίποτα άλλο. Εγώ ήθελα να υπερασπιστώ το δικαίωμα μιας παράστασης, να πει ότι η ιδεολογία δεν μπορεί να αφαιρεί ζωές. Αν ο ηθοποιός (πρωταγωνιστής της παράστασης) μοιάζει με τον Σάββα Ξηρό, βέβαια, αυτό είναι μία επιλογή της σκηνοθέτιδας και εδώ που τα λέμε, η φωτογραφία που έχετε είναι από το κομμάτι των «Δικαίων» του Καμύ, όπου ο άνθρωπος αυτός παίζει ένα ρόλο που δεν μπορεί να σκοτώσει, επειδή βρίσκει μπροστά του δύο παιδιά. Νομίζω ότι ξέρετε ότι εδώ η πρόθεση είναι εντελώς αντίθετη με την εντύπωση που αποκομίζει κανείς από το αποτέλεσμα. Άλλο η εντύπωση και άλλο η πρόθεση».
«Οι παραστάσεις τελειώνουν, έχει νομίζω 2-3 παραστάσεις ακόμα και πιστεύω ότι όποιος δει την παράσταση θα καταλάβει αμέσως ότι αυτή η παράσταση μπορεί και παίζεται στην Πειραματική Σκηνή για εντελώς άλλο λόγο και όχι για να υπερασπιστεί την τρομοκρατία. Όχι, δεν νομίζω (ότι υπάρχει) τέτοια περίπτωση».

Προηγούμενο άρθροΚΙ ΑΝ ΑΝΕΒΑΙΝΕ Ο «ΑΓΩΝ ΜΟΥ» ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ;
Επόμενο άρθροΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ LEONIE SONNING 2017 ΣΤΟ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΒΑΚΟ!
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.