ΤΟ ΙΣΧΥΡΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ ΤΟΥ ΣΠ. ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΣΤΟ ΚΘΒΕ

0
1110
Φωτογραφία από την παράσταση «Εκκλησιάζουσες»  (κάθονται οι:  Ρ. Γαλάνη, Γ. Κιτσόπουλος, Σ. Ευαγγελάτος, Σ. Δημητρίου, Θ. Τζενεράλης)
Φωτογραφία από την παράσταση «Εκκλησιάζουσες» (κάθονται οι:  Ρ. Γαλάνη, Γ. Κιτσόπουλος, Σ. Ευαγγελάτος, Σ. Δημητρίου, Θ. Τζενεράλης). Από το αρχείο του ΚΘΒΕ

Ο θεατρικός σκηνοθέτης Σπύρος Ευαγγελάτος απεβίωσε σήμερα σε ηλικία 77 ετών. Υπήρξε εμπνευσμένος σκηνοθέτης και δάσκαλος που υπηρέτησε πιστά το θέατρο. Πρώτη του σκηνοθεσία στα 21 του χρόνια, ενώ συνολικά υπέγραψε περισσότερες από 220 σκηνοθεσίες σε όλα τα θεατρικά είδη. Το 1975 ίδρυσε το «Αμφι-θέατρο» που λειτούργησε αδιάλειπτα μέχρι το 2011.

Από το αρχείο του ΚΘΒΕ

Όπως αναφέρει η ανακοίνωση του ΥΠΠΟ, «Ο Σπύρος Ευαγγελάτος, ο άνθρωπος που φώτισε με το έργο του το ελληνικό θέατρο, έφυγε από τη ζωή. Όπως όλοι οι σημαντικοί σκηνοθέτες στην Ελλάδα, με το δικό του θεατρικό ύφος και υψηλό επίπεδο αισθητικής, προσέγγισε με μοναδικό τρόπο την εθνική κληρονομιά, από το αρχαίο δράμα μέχρι την ελληνική λαϊκή παράδοση, γνωρίζοντας την καταξίωση και αναγνώριση από καλλιτέχνες και κοινό.

Χάρη στο πηγαίο ταλέντο, στη βαθιά του μόρφωση και στην άσβεστη αγάπη του για την ελληνική δραματουργία, κατόρθωσε να γίνει κοινωνός της ελληνικής πραγματικότητας, ανοίγοντας νέους δρόμους στην τέχνη.

Με τη θεατρική ομάδα «Νεοελληνική Σκηνή», με το «Αμφι-θέατρο» αλλά και στο Εθνικό θέατρο σκηνοθέτησε παραστάσεις εντός και εκτός Ελλάδας λαμβάνοντας τακτικά μέρος στα Φεστιβάλ Επιδαύρου, Αθηνών καθώς και σε Διεθνή Φεστιβάλ, με έργα αρχαίου δράματος, μεσαιωνικής και αναγεννησιακής ελληνικής λογοτεχνίας -κάνοντας γνωστά παραγνωρισμένα έργα της νεοελληνικής δραματουργίας- καθώς και με έργα διεθνούς δραματολογίου. Ήδη από νεαρή ηλικία σκηνοθέτησε έργα από το κρητικό, το επτανησιακό και το λαϊκό θέατρο που μέχρι τότε θεωρούνταν αναχρονιστικά και απροσπέλαστα. Στο τόσο δύσκολο αυτό πλαίσιο, ο Σπύρος Ευαγγελάτος κατάφερε να παράγει εξαιρετικά σκηνικά αποτελέσματα θεμελιωμένα στην θεατρολογική έρευνα και την επιστημονική ακρίβεια και τελικά να επαναπροσδιορίσει τη σχέση μας με τα κείμενα αυτά και τον λαϊκό πολιτισμό. 

Γενικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και πρόεδρός αυτής, καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρόεδρός του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, ο Σπύρος Ευαγγελάτος συνδύασε τη θεωρία με την πράξη όσο ελάχιστοι στην ιστορία του Νεοελληνικού θεάτρου.

Η απώλειά του Σπύρου Ευαγγελάτου αποτελεί απώλεια για το ίδιο το ελληνικό θέατρο αλλά και για τον ελληνικό πολιτισμό γενικότερα».

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία εκφράζει τη βαθιά του θλίψη για την απώλεια του Σπύρου Ευαγγελάτου «ενός από τους  σημαντικότερους σκηνοθέτες του Ελληνικού θεάτρου, πανεπιστημιακού δασκάλου και Ακαδημαϊκού» ο οποίος μάλιστα διετέλεσε Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΚΘΒΕ  (1977-1980).

Συνεργάστηκε με το ΚΘΒΕ για πρώτη φορά το 1964, με τη διπλή ιδιότητα του θεατρικού συγγραφέα και σκηνοθέτη, παρουσιάζοντας το ιστορικό δράμα «Νικόλαος Γαλάτης», με την οποία το ΚΘΒΕ συμμετείχε στις εκδηλώσεις για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου.

Σκηνοθέτησε για το ΚΘΒΕ τις παραστάσεις: «Σιμωνίς» της Ζωής Καρέλλη (1966), «Μαρία Δοξαπατρή» του Δημήτριου Βερναρδάκη (1968), «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη (1969), «Ο Μισάνθρωπος» του Μολιέρου (1969), «Φάουστ» του Γκαίτε (1970), «Ο Επισκέπτης» του Γιώργου Θέμελη και «Το κενό» του Ιονέσκο, σε ενιαία παράσταση (1970), «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (1971), «Ένα ονειρόδραμα» του Αυγούστου Στρίντμπεργκ (1972), «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (1973), «Ιούλιος Καίσαρας» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (1978), «Πέρσες» του Αισχύλου (1978), «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας» του Φρήντριχ Ντύρρενματ (1979), «Μήδεια» του Σενέκα (1979), «Καυγάδες στην Κιότζα» του Κάρλο Γκολντόνι (1980), «Αντιγόνη» του Σοφοκλή (1980).

Από το αρχείο του ΚΘΒΕ

Ο Σπύρος Α. Ευαγγελάτος, ως διευθυντής του ΚΘΒΕ, πρωτοστάτησε στην προσπάθεια για τη δημιουργία της Όπερας Θεσσαλονίκης. Με βασικό του σύνθημα «Η όπερα είναι θέαμα λαϊκό» ανεβάζει σε δική του σκηνοθεσία τον «Φιντέλιο» του Μπετόβεν (1978).  Το επιτυχημένο εγχείρημα ακολούθησαν σε δική του σκηνοθεσία: «Ο μαγικός αυλός» του Μότσαρτ (1979), «Νόρμα» του Μπελίνι (1979), «Τόσκα» του Πουτσίνι (1980), «Ο Κουρέας της Σεβίλλης» του Ροσίνι (1981). Η τελευταία του συνεργασία με το ΚΘΒΕ και συγκεκριμένα με την Όπερα Δωματίου Θεσσαλονίκης ήταν η παραγωγή «Φιντέλιο» του Μπετόβεν, που παρουσιάστηκε στο Επταπύργιο, το 2002.

Επίσης, διετέλεσε γενικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθώς και πρόεδρός της. Το 1989 εξελέγη καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ το 1991 εκλέγεται καθηγητής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου διετέλεσε συχνά πρόεδρος. Του απονεμήθηκαν πολλά βραβεία. Το 2005 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Κατόπιν απόφασης της Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Λυδίας Κονιόρδου, η κηδεία του θα πραγματοποιηθεί δημοσία δαπάνη από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών την Πέμπτη 26/2, στις 3.00 μ.μ.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.