Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΤΟΥ FACEBOOK…

0
941

facebook

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΣΤΡΟΥΜΦ Γράφει ο Βαγγέλης Γεωργάκης / λογοτέχνης – συγγραφέας

Κάποτε ήμουν συγγραφέας. Έγραφα μυθιστορήματα, διηγήματα, μικρά δοκίμια, ποιήματα, πάσης φύσεως αριστουργήματα, μικρά και μεγάλα του λόγου.

Τώρα απλά μπαίνω στο facebook. Ξυπνάω το πρωί και αφού πιω ένα καλό καφέ ανοίγω τον υπολογιστή. Ανοιγοκλείνω τα μάτια λίγο να συνέλθω από το σοκ του ύπνου και να καθαρίσω τις τσίμπλες και ύστερα αρχίζω: αναρτήσεις, κοινοποιήσεις, σχόλια, tags και likes.

Κάποτε ήμουν συγγραφέας. Το λέω με νοσταλγία, αλλά και με αγάπη. Τώρα είμαι ο συγγραφέας του facebook. Ίσως και να με συμφέρει αυτό. Τα social media μου έδωσαν μία δυναμική, άλλον αέρα. Στην αρχή θεώρησα ότι έχω ένα ανήθικο πλεονέκτημα έναντι των άλλων. Όλοι είναι συγγραφείς εδώ μέσα όμως και μερικοί καλοί μάλιστα. Αυτό υπήρξε ένα πρόβλημα από την αρχή και μάλιστα δεν το αντιλήφθηκα εγκαίρως. Συγγραφείς και δικαστές. Ο καθένας μπορεί να γράψει, να κρίνει, ακόμη και με greeklish, όπως μπορεί να τραγουδήσει, να χορέψει, να αφοδεύσει ή… να θάψει ένα νεκρό σώμα. Το θέμα είναι πως τραγουδάει ή χορεύει κανείς. Επώνυμοι, επίσης. Η διασημότητα έχει χάσει πλέον κάθε έννοια. Η φιλία εξευτελιστεί. O καθένας έχει πλέον πάνω από χίλιους φίλους και μόνον ένα, το πολύ δύο, πραγματικούς, καλούς υπολογιστές. Μηχανορράφοι, ρεμάλια με προβιά αριστοκράτη, αριστοκράτες που θέλουν να φαίνονται φτωχοί, αεράτοι πολιτικοί, ξεπεσμένες βίζιτες, τρομοκράτες που τάχα βοηθούν το λαό, όλοι χωράνε εδώ μέσα αρκεί να μην υβρίζουν, σύμφωνα με τους νέους όρους χρήσης και τους κανόνες αποδοχής. Μόνο ο Χριστός δεν έχει κάνει ακόμη λογαριασμό στο facebook και αυτό ίσως είναι μια απόδειξη ότι πραγματικά υπήρξε.

Αντιλαμβάνομαι ότι τα τεχνολογικά επιτεύγματα βοήθησαν την εξέλιξη να πάει προς τα πίσω. Ο άνθρωπος δεν έγινε καλύτερος, αλλά βρήκε την ευκαιρία να δημοσιοποιήσει τα κατώτερα ένστικτα και τα κόμπλεξ σε συσκευασία τέχνο-λογική. Χιλιάδες χρόνια μετά όταν θα μας μνημονεύουν οι εξωγήινες μορφές ζωής που θα έχουν αποικήσει τον κατεστραμμένο πλανήτη, θα λένε για τα παράξενα όντα που αποτελούνταν κατά εξήντα τα εκατό από νερό και έχασαν τη μεγάλη ευκαιρία. Χιλιάδες χρόνια αργότερα οι τυχεροί εξωγήινοι που βρήκαν ένα φτηνό οικόπεδο στο σύμπαν θα παρακολουθούν Jurrasic Park τρώγοντας ποπ κορν από χρώμιο όπου αναγεννημένοι δεινόσαυροι θα τρέπονται σε φυγή από λυσσασμένους ανθρώπους. Διαστημόπλοια θα έχουν κατέβει στη γη και όλα θα είναι εντάξει. Φόροι ίσως να μην πληρώνονται γιατί δεν θα υπάρχουν. Εκλογές δεν θα γίνονται γιατί όλοι θα είναι ικανοί, σοφοί και δίκαιοι. Η τέλεια κοινωνία.

Και ποιος θα μιλάει πια για πόλεμο, τρέλα ή ευτυχία;

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.