Κωνσταντίνος Φάμης: Από την Επίδαυρο στη «Βρωμιά»

0
6072

Ο Κωνσταντίνος Φάμης είναι ένας ηθοποιός που με σταθερά και προσεχτικά βηματα «χτίζει» την καλλιτεχνική του υπόσταση συμμετέχοντας σε θεατρικές και τηλεοπτικές παραγωγές που γνωρίζουν την αποδοχή του κοινού. Από την Επίδαυρο και τη συμμετοχή στον χορό, έναν ρόλο ομαδικό, ξεπηδά και βγαίνει μόνος πάνω στη σκηνή, ως ένας μετανάστης ενάντια στη λύπη… Ας τον γνωρίσουμε.

Συνέντευξη στην Κατερίνα Νικολάου

Τι είναι για σένα η «Βρωμιά»;

Η «Βρωμιά» είναι ένα σπουδαίο θεατρικό έργο, για έναν ηθοποιό, που έγραψε ο Ρόμπερτ Σνάιντερ. Είναι μια μεγάλη δοκιμασία για μένα και νιώθω πολύ κερδισμένος που τόλμησα να ασχοληθώ με αυτό το έργο. Η «Βρωμιά» μιλά για την ιστορία ενός ευγενικού και περήφανου Ιρακινού, του Σαντ ο οποίος αποφάσισε να φύγει από την πατρίδα του – την περίοδο του πολέμου του Περσικού κόλπου – και να ταξιδέψει ως τη χώρα των ονείρων του, τη Γερμανία, αφού σπούδασε για αυτήν και αγάπησε τους συγγραφείς της και τη γλώσσα της. Φτάνοντας όμως στη Γερμανία, ζει παράνομα στο δωμάτιο του. Φοβάται, νιώθει μόνος αλλά ευτυχώς μιλάει. Έστω και σε αυτό το φανταστικό κοινό που έχει δημιουργήσει. Αυτό κάπως τον λυτρώνει. Για μένα, είναι αξιοθαύμαστο το πώς στέκεται αυτός ο ήρωας στο ύψος των περιστάσεων και ότι καταφέρνει να συνεχίζει να ονειρεύεται. Πονώντας πολύ και νιώθοντας μεγάλη αδικία.

Τι σε έκανε να θέλεις να ασχοληθείς με το προσφυγικό πέρα από την επικαιρότητα του θέματος;
Η επικαιρότητα δεν ήταν ο πρώτος λόγος που με οδήγησε να ανεβάσω αυτό το έργο. Ήμουν σε αναζήτηση θεατρικού έργου κι ένας φίλος, μου πρότεινε τη «Βρωμιά». Μόλις το διάβασα, αγάπησα αυτόν το χαρακτήρα και χωρίς να το πολυσκεφτώ, ευτυχώς, αποφάσισα να το ανεβάσω με την Κατερίνα Πολυχρονοπούλου στη σκηνοθεσία. Λέω ευτυχώς, γιατί ο μονόλογος για έναν ηθοποιός είναι από τη μία μια πρόκληση, αλλά είναι και πολύ δύσκολη υπόθεση. Χρειάζεται ετοιμότητα και απόλυτη επικοινωνία με το συναισθηματικό σου κόσμο και το νευρικό σου σύστημα.

Τελικά πιστεύεις πως ο κόσμος φοβάται περισσότερο τους ξένους ή δείχνει αλληλεγγύη;
Νομίζω πως κυρίως φοβάται και αδιαφορεί. Δε δίνει χώρο ο κόσμος στο διαφορετικό. Το οποίο, αν το γνωρίσεις, μόνο κερδισμένος θα είσαι γιατί είναι κάτι που δεν είσαι εσύ. Κι αυτό μπορεί να είναι και γοητευτικό. Η προσπάθειες που γίνονται είναι λίγες και δεν αρκούν. Περίτρανη απόδειξη είναι το πόσο μας αφορά και σήμερα αυτό το έργο, 25 χρόνια αφού γράφτηκε.

Πώς κατάφερες να «πιάσεις» τον Σαντ ως θεατρικό χαρακτήρα;
Μελέτησα πολύ. Διάβασα την ιστορία του Ιράκ και γα τον πόλεμο του Περσικού κόλπου. Παρατήρησα πολύ μετανάστες, πως κινούνται, πως μιλούν και κυρίως πως κοιτούν. Έκανα μια εκτενή έρευνα για τον ξεριζωμό, για το μεταναστευτικό και για το ρατσισμό εν γένει. Δε γίνεται να μην είσαι καταρτισμένος και να μην έχεις μελετήσει, όταν αναλαμβάνεις ένα ρόλο. Όποιος κι αν είναι αυτός.

Η τέχνη μπορεί να βοηθήσει σε τέτοιου είδους προβλήματα;
Νομίζω πώς μπορεί. Το ελπίζω τουλάχιστον. Και η ιστορία δείχνει ότι μπορεί. Αυτή είναι η δουλειά της τέχνης, άλλωστε. Να αφυπνίζει και να ενεργοποιεί. Τη σκέψη και την κριτική ικανότητα. Να ευαισθητοποιεί τον άνθρωπο και να τον μετακινεί.

Ποιος είναι ο επόμενος στόχος σου ως καλλιτέχνης;
Προς το παρόν το ενδιαφέρον μου είναι εντελώς στραμμένο στη «Βρωμιά». Δουλεύω πολύ σκληρά, δεδομένου του ότι κάνω και την παραγωγή της παράστασης κι έτσι δεν υπάρχει χρόνος να σκεφτώ κάτι άλλο. Σίγουρα κάποιες μουσικές άλλα και θεατρικές εμφανίσεις το καλοκαίρι αλλά δεν έχουν οργανωθεί ακόμα.

Ανεβαίνουν πολλές παραστάσεις σε καιρό κρίσης και από νέους δημιουργούς. Πώς το σχολιάζεις αυτό;
Μόνο θετικά θα μπορούσα να το σχολιάσω. Δεδομένης της δυσκολίας στη χώρα μας, οι άνθρωποι και κυρίως οι νέοι, προσπαθούν να βρουν διεξόδους. Να είναι δημιουργικοί και να μπορέσουν να βρουν λίγο χώρο να εκφραστούν. Αυτό έχει απόλυτη συνάφεια με το Σαντ, τον ήρωα της «Βρωμιάς». Είναι στα 30 του χρόνια, στην πιο δημιουργική φάση της ζωής του και δυσκολεύεται να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Δε θα μπορούσα να πω κάτι αρνητικό για την προσπάθεια των νέων, να κάνουν αυτό που αγαπάνε. Το δύσκολο είναι στο πως κοινωνείς τη δουλειά σου, ώστε να έχει ανταπόκριση, δεδομένων των τόσων πολλών παραστάσεων. Αυτό είναι πολύ δύσκολο ναι. Και χρειάζονται βοήθεια και υποστήριξη οι νέοι άνθρωποι σε αυτό το κομμάτι.

Μια ευχή για το μέλλον
Να καταφέρουμε να πλησιάσουμε πιο πολύ στην ελευθερία μας. Σε όλα τα επίπεδα. Αυτό θα μας κάνει να δώσουμε και να πάρουμε περισσότερη αγάπη.

*Ο Κωνσταντίνος Φάμης παρουσιάζει στο Θέατρο Αυλαία τη «Βρωμιά» στις 23 και 24 Μαρτίου στις 23.00 στο Θέατρο Αυλαία.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.