Flashback

0
444

Γράφει η Εύα Μπαλταγιάννη/[email protected]

Nα ΄μαι πάλι, μετά από αρκετόν καιρό… Λίγο το διάβασμα, λίγο η πτυχιακή, οι ιδέες και η όρεξη για σχολιασμό πήγαν περίπατο… Αλλά και τι να σχολιάσει κανείς, όταν μπαίνεις σε προεκλογική τροχιά ξανά και ξανά… Αναρωτιέσαι, τι καινούριο θα μου πουν άραγε; Και η απάντηση είναι «τίποτα»…

Τίποτα καινούριο δε θα σου πουν, γιατί πολύ απλά, παρθενογένεση στον πολιτικό λόγο δεν υπάρχει τελικά… Θα μου πεις, γιατί το λες αυτό; Είναι τόσο απλό. Μόνο με μια μικρή αναγνωστική βόλτα στις προηγούμενες προεκλογικές διαδικασίες, ομιλίες, συζητήσεις και εμφανίσεις των πολιτικών αρχηγών, είναι ευκόλως κατανοητό ότι η ανακύκλωση και η επανάληψη είναι η μητέρα της πολιτικής και όχι της μάθησης… Γιατί, εάν ήταν της μάθησης, με τόσες επαναλήψεις, αυτός ο καημένος ο Έλληνας θα είχε μάθει, θα είχε καταλάβει, θα είχε ξυπνήσει, θα είχε αντιταχθεί…
Είχα την φαεινή ιδέα, ως θέμα της πτυχιακής μου να διαλέξω «Τις προεκλογικές δηλώσεις του Γιώργου Παπανδρέου το 2009 και τον δρόμο προς το πρώτο Μνημόνιο»… Αυτό σημαίνει πως πρέπει να διαβάσω από 2 εφημερίδες-να τις αναφέρω; Αλλά γιατί να μην το κάνω; Scripta manent…-την Ελευθεροτυπία και την Καθημερινή, όλα τα φύλλα από τις 2 Σεπτεμβρίου του 2009 (οπότε και ο Κ.Καραμανλής τηλεοπτικά ανακοίνωσε τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών) μέχρι και τις 10 Μαϊου του 2010 (οπότε και το Μνημόνιο, ως νεογνό τότε-πλέον στρατό το στείλαμε-έκανε την εμφάνισή του στην Ελληνική «εικονική» πραγματικότητα…
Και τώρα έρχεται το ερώτημα: Τι να θίξω απ όλα όσα βλέπω καθημερινά στον τύπο του «ένδοξου παρελθόντος» της χώρας; Τις εφημερίδες ή τους πολιτικούς; Ένα ένα…
Θα φρεσκάρω τη μνήμη σας…
Τελικά, η μόνη δύναμη που μπορεί να μεταβάλλει καταστάσεις, εκτός από τη φωτιά, την πλημμύρα, τον σεισμό, είναι αυτή του δημοσιογράφου… Και δεν το λέω με έπαρση λόγω ιδιότητας…Το λέω με μερική πικρία… Βλέπω μια Ελευθεροτυπία κριτή, ανακριτή και ηγεμόνα κατά του Καραμανλή… Αρθρογράφοι, που τότε υποτίθεται πως σου προέβαλαν την πραγματικότητα, από τις 3 κιόλας του Σεπτέμβρη του ’09 , κάναν λόγο για «γέρικους νεοδημοκρατικούς ώμους», για «ηττημένη» παράταξη, για «νικητή Παπανδρέου», για «Διαθήκες» που άφησε ο Καραμανλής, για «λειψά μέτρα»… Βλέπω από την άλλη, μια Καθημερινή, ευμενώς διακείμενη προς τη γαλάζια πλευρά, χωρίς ωστόσο, χαρακτηρισμούς… Τα γεγονότα παρετείθοντο ίσως όπως είχαν, αλλά το σίγουρο είναι ότι και να ήθελε να ποδηγετήσει λαό η Καθημερινή, το έκανε πολύ λεπτά, χωρίς πολλά πολλά… Είναι άραγε σωστό να νιώθεις θυμό όταν διαβάζεις ένα δημοσιογραφικό ρεπορτάζ; Και όχι θυμό γι’ αυτά που αναφέρονται, μα για τον τρόπο με τον οποίο, το χέρι σου, το αυτί σου, το μάτι σου στον κόσμο, ο δημοσιογράφος, γράφει, σα να γράφει στο προσωπικό του ημερολόγιο για τον μ**κα τον Κωστάκη που τον παράτησε στο πρώτο ραντεβού και τον γλυκό Γιωργάκη, που του ΄δωσε στο διάλειμμα την μισή Ίον αμυγδάλου που κρατούσε στο χέρι…

Και τώρα οι πολιτικοί… Αναρωτήθηκα: «Γιατί να είμαι μικρή τότε, γιατί να μην έχω βήμα να μιλήσω, γιατί να μην ξέρω τι γίνεται, γιατί ασχολούμουν με το πότε θα βγω για ποτό» –καθώς ήμουν και 2ο έτος στη σχολή και πού μυαλό για πολιτικάντικες σοφιστικέ συζητήσεις. Τι άκουσαν τα αυτιά του ελληνικού λαού το ΄09 και δε μάτωσαν… Η χαρά την ανακάλυψης. Η ΚΡΙΣΗ ΥΠΗΡΧΕ ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΔΕΙΣ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!!
Ο Καραμανλής, βλέπει το παγόβουνο, μα θεωρεί ότι δεν μπορεί να στρίψει, αφήνει το τιμόνι, παίρνει τη σωσίβια λέμβο του και την κάνει, λέγοντας πως ο κυβερνήτης β΄, Γ.Α.Π. αρνείται να συνεργαστεί… Είχε ένα εξάμηνο μπροστά του για να στρίψει το τιμόνι, μα δεν το έκανε… Ο κυβερνήτης β’ δεν εξέλεγε στρατηγό, εάν δεν γίνονταν εκλογές… Μια από τις λίγες φορές που είπα, «μπράβο τον Γιωργάκη, έξυπνος»…
Αν το δεις απ΄ έξω, σαν παρατηρητής… Γιατί σαν πολίτης, λες «μα καλά, πώς δεν καταλάβαινα ότι ο Γιώργος εξυπηρετούσε ο ίδιος μικροκομματικά και προσωπικά συμφέροντα, ενώ κατηγορούσε την κυβέρνηση για κάτι τέτοιο;»
Δε θέλω να αναφερθώ στον Καραμανλή, λιποψύχησε, τα παράτησε, τον έδειχναν οι νεοδημοκράτες σαν το παιδί που χάσανε.. Μα Σαμαράς και Μπακογιάννη ήταν οι «δαρβίνοι» που του’ λεγαν «κάνε εκλογές 6 μήνες νωρίτερα, το ΄χουμε», ενώ, και έναν Κινέζο να ρωτούσες, θα σου ΄λεγε πως το ΠΑΣΟΚ επρόκειτο να βγει… Ήδη ένα μήνα πριν τις εκλογές του Οκτώβρη του ΄09, οι δημοσκοπήσεις δείχναν πράσινο προβάδισμα 6 μονάδων… Σαμαράς- Μπακογιάννη, μια ωραία αυλή, με ψεύτικα λουλούδια… Τους φαντάζομαι άνετα σαν καλικάντζαρους, ξέρεις, που τροχίζουν το δέντρο όλον τον χρόνο κλπ κλπ… Και να, που τώρα ο Αντωνάκης, έχει τη θέση του Κωστάκη στο γαλάζιο καράβι… Πώς τα φέρνει έτσι η ζωή ε;
Πάμε και από τον ήλιο ο οποίος επρόκειτο «να ανατείλει ξανά» από τις 5 Οκτώβρη και μετά… Είδα έναν Γ.Α.Π, που δεν ήταν ο ΓΑΠ που γνώρισα τα 2 τελευταία χρόνια… Κράτησε την προεκλογική μπάλα χαμηλά, δεν πόλωσε, δεν ανέφερε το όνομα του πολιτικού του αντιπάλου, μίλησε ειλικρινά (έτσι φαινόταν), χρησιμοποίησε ηγετική καθαρά γλώσσα, ήταν σίγουρος και φαινόταν «καθαρός»… «Δε χρωστάω σε κανέναν, υπηρετώ τον ελληνικό λαό», ήταν τα λόγια του… Από την ομιλία του στο Θησείο στις 3 του Σεπτέμβρη, φάνηκε πως είχε τη στόφα του νικητή… Τέντωσε τις αισθήσεις των πρασίνων, μίλησε για Μελίνα, για Ανδρέα, για Γεννηματά… Έφερε θετικές αναμνήσεις στα μυαλά των Ελλήνων, οι οποίοι ήθελαν τόσο πολύ να ακούσουν πως «λεφτά υπάρχουν» και πως όσα έλεγε ο Καραμανλής για έλλειμμα που πρέπει να μειωθεί, για κούρεμα σε μισθούς και συντάξεις, για εξυγίανση, ξεσκαρτάρισμα κλπ, ήταν μια φούσκα… Eστίασε εύστοχα στους αναποφάσιστους, χτύπησε έμμεσα ΣΥΡΙΖΑ και Οικολόγους Πράσινους, άφησε τη γαλάζια πολυκατοικία να μαλώνει για τα κοινόχρηστα και πέτυχε μια συνταγή που αποδείχθηκε αργότερα ίσως η πιο αποτυχημένη των τελευταίων 30 ετών…
Ο ίδιος άνθρωπος, που έλεγε ότι θα πέσει στη μάχη κατά των συμφερόντων, ο ίδιος που έλεγε πως έχουμε λεφτά, ο ίδιος που απέφυγε για ένα μήνα τη διγλωσσία, αυτός ο άνθρωπος, μας έδωσε γυμνούς, μπερδεμένους, κενούς και αποκαμωμένους σε ένα αναπάντεχα σκληρό οικονομικά μέλλον… Αυτό είναι τελικά ο πολιτικός; Ο δημοκόπος που σου καταστρέφει τη ζωή, που δεν εξευτελίζει σε καθημερινή βάση, που σου χαλάει ό,τι για χρόνια έχτιζες; Μάλλον , αυτός είναι ο σωστός πολιτικός….
«Πρέπει να γνωρίζει κανείς, ώστε να φροντίζει και να μεριμνά», έλεγε ο Auguste Comte… Μάλλον, τώρα, έστω και αργά, θα πρέπει να ασπαστούμε την άποψή του, να μάθουμε, να φροντίσουμε και να μεριμνήσουμε, ώστε η ιστορία να μην επαναληφθεί… Για να λέμε, έστω, ότι η χώρα έχει ένα μέλλον…

 

 

Προηγούμενο άρθροΑποκαλυπτικό βίντεο: Έτσι θα κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;
Επόμενο άρθροΗ ομάδα του thinkfree βλέπει… euro!
Γεννήθηκα στη δύση της δεκαετίας του ’80 ένα μεσημεράκι του Απρίλη, μέρα Τετάρτη. Κοινώς, κριός στο ζώδιο, με λέοντα ωροσκόπο και κυβερνήτη τον Άρη. Από τότε κι έχοντας ως γνώμονα τα παραπάνω, πολεμάω με όλα: με τη σχολή (Δημοσιοφραφία & ΜΜΕ στο ΑΠΘ), με τη δουλειά (ΑΝΤ1 97,5 – Θεσσαλονίκης), με όλους και μ’ εμένα. Θυμάμαι πάντα να φωνάζω ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος. Τώρα που είμαι, ψάχνω ό,τι κινείται γύρω από την πολιτική ζωή της χώρας και έχω μια έμφυτη τάση να το κρίνω. Πρότυπό μου η μία και μοναδική Μαλβίνα. Αγαπημένη ατάκα: «Το να μένεις στάσιμος σ’ έναν κόσμο που κινείται συνεχώς, είναι απλά σα να πηγαίνεις πίσω».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.