«Fuerza Bruta» με τη ματιά του θεατή αλλά και του φωτογράφου

0
587

Γράφει και φωτογραφίζει ο Γιάννης Χατζηαναστασίου / [email protected]

 

Νερό και γυναίκα: τα δύο βασικά σύμβολα των απαρχών της ύπαρξης. Προσθέστε τον αισθησιασμό και αντιλαμβάνεστε γιατί αρχικά είδα τη Fuerza Bruta καθαρά φωτογραφικά. Η αργεντίνικη παράσταση στο θέατρο Badminton αποδείχτηκε πιο πλούσια, ήταν 50 λετπά με μοναδικές εικόνες, αλλά είχε και μια φτηνή πλευρά που πιστεύω είχε να κάνει με το κόστος και την προώθησή της.Στην αρχή ένας καθημερινός άνθρωπος τρέχει σ’ ένα κυλιόμενο διάδρομο. Σιγά-σιγά αυξάνεται η ταχύτητα, εισέρχεται κόσμος κι αντικείμενα και ο ήρωας πασχίζει να ανταπεξέλθει. Ο διάδρομος μεταμορφώνεται σε σπίτι, μετά σε βροχερό νυχτερινό δρόμο, το πρωί ξαναρχίζει το άγχος, ώσπου ο ήρωας διαπερνά θεαματικά ένα τοίχο κι απελευθερώνεται. Αυτό είναι το έναυσμα για το δεύτερο μέρος, ένα κάλεσμα σε χορό και ξέφρενο πάρτι, μια πράξη διαχείρησης θυμού και απελευθέρωσης. Είναι το μέρος που σχετίζεται άμεσα με τον τίτλο Fuerza Bruta (Άγρια ή Ωμή Δύναμη). Οι καλλιτέχνες μπλέκουν με το κοινό, επιδεικνύουν αξιοθαύμαστη ενέργεια και παρουσία (ανάμεσα σε άλλα, δεν είναι εύκολο να κάνεις τον Έλληνα να χορέψει σε μια παράσταση). Στο τρίτο μέρος εμφανίζεται μια διάφανη δεξαμενή με τέσσερις κοπέλες κι η παράσταση φτάνει στο κρεσέντο της.

Λόγω του σχεδιασμού της, η Fuerza Bruta παρουσιάζεται σε αρκετά μικρούς χώρους. Η πιο εντυπωσιακή της ατραξιόν είναι η διάφανη δεξαμενή που μισογεμίζει νερό και μέσα της κολυμπούν 4 κοπέλες. Οι χορογραφίες είναι εξαιρετικές κι η ιδέα αξιοποιείται στο έπακρο (συμπεριλαμβανομένου ενός καλαίσθητου αισθησιασμού, με τις κολυμβήτριες να φορούν σιθρού φορέματα χωρίς σουτιέν). Καθώς όμως ένα κυβικό μέτρο νερού ζυγίζει έναν τόνο, τα μεγέθη είναι περιορισμένα. Επίσης, η διαδραστικότητα μεταξύ κολυμβητριών και κοινού θα ήταν αδύνατη σε μεγάλο χώρο. Στη Fuerza Bruta η δεξαμενή κατεβαίνει μέχρι τα κεφάλια των θεατών και οι κολυμβήτριες τους χαμογελάνε σε απόσταση αναπνοής.

Το κύριο αρνητικό από το αναγκαστικά μικρό μέγεθος της παράστασης, είναι πως μεταξύ κοινού και καλλιτεχνών μεσολαβεί ολοκάθαρα το παρασκήνιο. Στο πρώτο μέρος το προσωπικό εναποθέτει καρέκλες, τραπέζια, στρώματα πάνω στον κυλιόμενο διάδρομο αλλά βρίσκεται …ανάμεσα στο κοινό και τους καλλιτέχνες! Ο Από Μηχανής Θεός στο θέατρο επινοήθηκε, ακριβώς διότι ο θεατής έχει ανάγκη από κάποιο παραμύθι, από μια αίσθηση οφθαλμαπάτης, από λίγη μαγεία σε μια παράσταση – όχι από το παρασκήνιο φάτσα-κάρτα.

Το δεύτερο αρνητικό είναι πως σαν γενική αίσθηση, η Fuerza Bruta αποπνέει, παρά τις πρωτοποριακές εικόνες της, μια αίσθηση –λυπάμαι που το λέω- φτήνιας. Αυτή η αίσθηση αποπνέεται από κάποια σκηνικά, την εκτέλεση αλλά και το απαραίτητο βασικό concept που δένει μια παράσταση (ημίγυμνες κοπέλες σε νερό δεν συνδέεται με την Ωμή Δύναμη). Ίσως δεν θα απόπνεε τέτοια αίσθηση εάν δεν ενέπνεε απαιτήσεις –πάει να πει, εάν δεν ήταν τόσο ακριβή (στοίχισε 40 ευρώ, όσο μια Μονσερά Καμπαγιέ ή περισσότερο από μια Alegria). Η Fuerza Bruta είναι καλή παράσταση εφόσον δεν προσποιείται (ή δεν πουλιέται ως) υπερπαραγωγή. Πιθανόν να μην έβγαιναν τα νούμερα για τη διοργανώτρια εταιρία λόγω του μικρού χώρου, αλλά ο θεατής ασχολείται με το πόσα ευρώ θα βγάλει από το πορτοφόλι κι αν αυτά τελικά άξιζαν τον κόπο. Πολλοί θεατές (οι περισσότεροι) δεν χρειάστηκε να απαντήσουν σ’ αυτό το ερώτημα. Το εισιτήριο φάνηκε όντως ακριβό και κυκλοφόρησαν προσφορές με έκπτωση 40% στο διαδίκτυο, ακόμα και για παραστάσεις σαββατοκύριακου.

Είναι σημαδιακό πως όταν τελείωσε το μέρος των κολυμβητριών και εμφανίστηκε (ελάχιστα σαν ανακεφαλαίωση) ο άντρας στον κυλιόμενο διάδρομο, μια κοπέλα δίπλα μου αναφώνησε ‘ωχ!’.

Και μια τελευταία – αλλά σημαντική – παρατήρηση: όταν μια παράσταση διαφημίζεται ως διάρκειας 70 λεπτών (δηλ. ήδη αρκετά σύντομη), είναι καλό να μην τελειώνει σε 50 λεπτά.

Έχοντας πει τα ανωτέρω, η Fuerza Bruta είναι μια πρωτοποριακή παράσταση όσον αφορά την οπτική της εμπειρία. Δεν βλέπεις κάθε μέρα μοναδικές και πρωτόγνωρες εικόνες. Μπορεί να μην είναι υπερπαραγωγή αλλά είναι σίγουρα πρωτοποριακή, καινοτόμα και χάρηκα πραγματικά που την είδα. Δεν άντεξε τυχαία τον ανταγωνισμό σε μεγάλες μητροπόλεις (Νέα Υόρκη, Λονδίνο) και αναφέρεται τόσο συχνά στο διαδίκτυο από εντυπωσιασμένους θεατές. Πιστεύω πως στην τελική γεύση, κύριο ρόλο παίζει το ότι δεν πήγαν να δουν μια υπερπαραγωγή – και τους έμεινε σαν ευχάριστη έκπληξη.

Το ίδιο – και μάλλον επαυξημένα λόγω της κρίσης – ισχύει στην καθ υμάς Ανατολή. Ο Έλληνας έχει πλέον αυξημένες απαιτήσεις αναφορικά με το κόστος μιας παράστασης, την ανακοινώμενη διάρκειά της και γενικά, με το τελικό ισοζύγιο και εμπειρία.

 

 

Προηγούμενο άρθροΜαθαίνοντας ελληνικά στην Πόλη
Επόμενο άρθροΣτη Δρακότρυπα Καρδίτσας!
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.