H δυστυχία του να είσαι χαμένος

0
852

Arkas_-May_2012Γράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας / [email protected]

Τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη έκδοση του βιβλίου του Νίκου Δήμου με τίτλο ‘’Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας’’. Ήταν ένα σοκ για τη βαθιά συντηρητική κοινωνία εκείνης της εποχής. Οι εθναμύντορες το ήθελαν στην πυρά (μαζί και με τον συγγραφέα του θα ήταν ακόμη καλύτερη ιδέα) ενώ άλλοι, πιο ανήσυχα πνεύματα, σοκαρισμένοι κατά πρώτον, το έκαναν ευαγγέλιο. Υπάρχουν κι αυτοί που το προσπέρασαν, γιατί γενικώς προσπερνούν τα πάντα.

Αν η λέξη δυστυχία δεν είχε κουμπώσει τόσο στο σήμερα της Ελλάδας, δεν θα γινόταν τίτλος του άρθρου και δεν θα έφερνε στο μυαλό το βιβλίο του Νίκου Δήμου, που τόσο σφράγισε με τους αφορισμούς του την αυτοσυνειδησία μας.

Έτσι, στη δυστυχία του να είσαι Έλληνας, έχει προστεθεί και η δυστυχία του να είσαι σήμερα χαμένος στη σύγχρονη πραγματικότητα, διατελών εν πλήρει συγχύσει. Μισείς την Ευρώπη της Γερμανίας, αλλά αδυνατείς να φανταστείς μια Ελλάδα περήφανη και πάμφτωχη εκτός Ευρώπης. Απεχθάνεσαι τους Γερμανούς, αλλά αγοράζεις μανιωδώς γερμανικά προϊόντα, για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο. Βρίζεις την κυριαρχία των Γερμανών, αλλά σπρώχνεις το παιδί σου να φύγει στη Γερμανία ή να μάθει γερμανικά για πιο σίγουρο μέλλον. Αηδιάζεις με τους Έλληνες πολιτικούς, αλλά τσιμπάς πάντα στα πολιτικάντικα κόλπα του στιλ, ‘’λεφτά υπάρχουν’’ ή ‘’θα διαπραγματευτούμε σκληρά με την τρόικα ’’ ή ‘’όχι στο ευρώ πάση θυσία’’. Βλέπεις το παιδί σου άνεργο, αλλά δεν ξεσηκώνεσαι εναντίον του αντιπαραγωγικού παρασιτικού δημόσιου τομέα, που σε ξεζουμίζει, για να συνεχίζει να διατηρεί τα προνόμιά του. Βλέπεις απ’ τη μια αριστερούς, όπως ο Αλαβάνος να κάνουν σημαία τους το νόμισμα και το έθνος και από την άλλη υπερδεξιούς να κόπτονται για το λαό και τον κοσμάκη! Μια αποφορά εθνικοσοσιαλισμού πλανάται στον αέρα!

Ο χαμένος σήμερα ο Έλληνας, είναι πρώτα από όλα βουτηγμένος στις ενοχές του. Γνωρίζει πως υπάρχει αυτός ο μισητός Γερμανός, ο Σόιμπλε, δερβέναγας πια της Ευρώπης, αλλά γνωρίζει πως υπάρχει και ο αντίστοιχος Έλληνας, εκλεγμένος από την ίδιο, που τον οδήγησε στην κατάσταση του υποτακτικού στη Γερμανία που βρίσκεται σήμερα. Ο χορός της δάνειας ανάπτυξης, των σκανδάλων, της ακατάσχετης διαφθοράς, της φαυλότητας, του εκμαυλισμού συνειδήσεων, που αντάμα χόρευε με τον πολιτικό του ο σύγχρονος νεοέλληνας, γνωρίζει πως είναι αυτά που τον έφεραν εν πολλοίς στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Στο πίσω μέρος του μυαλού του γνωρίζει επίσης πως η αλήθεια λέγεται μισή, όταν εξαντλεί το μίσος του στους Γερμανούς. Όσο κι αν προσπαθούν τα άκρα της αριστεροδεξιάς να παρουσιάσουν τον χαμένο Έλληνα ως τον κατατρεγμένο που διώκουν οι Γερμανοί, ο ίδιος γνωρίζει πως έκανε το παν για να έρθει η χώρα του στην κατάσταση που ήρθε. Ακόμη κι αν οι Γερμανοί ζητούσαν ένα εξιλαστήριο θύμα για να απλώσουν την ηγεμονία τους, οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που φώναξαν ‘’εδώ είμαστε’’! Ας μην ξεχνάμε πώς διαπόμπευε ο Γιώργος Παπανδρέου τη χώρα του!

Χαμένος και ο σημερινός νέος και νέα. Άλλος με σπουδές, άλλος με πτυχίο και μεταπτυχιακά, άλλος πλήρως καταρτισμένος εργασιακά με πραγματικά μεγάλη όρεξη για δουλειά, περιμένει τη μαγική μέρα της ανάκαμψης. Όλες οι απόπειρες για εργασία είτε πέφτουν στο κενό, είτε ο άμοιρος νέος γίνεται θύμα της υπερεκμετάλλευσης. Χαμένος στην ασάφεια των καιρών αναρωτιέται αν αργεί η μαγική μέρα της ανάπτυξης! Πόσο αργεί; Αξίζει να φύγει στο εξωτερικό και να ξενιτευτεί; Κι αν υπάρξει ανάπτυξη; Με τι ρυθμό θα προχωρήσει; Ανάπτυξη σε δύο χρόνια; Σε δέκα χρόνια; Γιατί σπούδασε, κουράστηκε, καταξοδεύτηκε; Χαμένος και θολωμένος δεν βλέπει φως στον ορίζοντα από πουθενά.

Χαμένος στη μιζέρια του και ο δημόσιος υπάλληλος! Βλέπει τα χρήματά του να μειώνονται μέρα με τη μέρα, ο ίδιος να απαξιώνεται καθημερινά στα μάτια της κοινωνίας, αλλά φοβάται όμως και για το χειρότερο. Βλέπει τους 1.300.000 άνεργους του ιδιωτικού τομέα και αισθάνεται προνομιούχος με τον κουτσουρεμένο μισθό του. Ξέρει πως οι μαγικές λύσεις που του τάζουν κάποιοι θα οδηγήσουν στη σίγουρη κατάρρευση του κράτους και θα χάσει έστω και τα λίγα, που τη στιγμή αυτή καρπώνεται. Προτιμά τη μίζερη σιγουριά του από την απόλυτη φτώχεια, που φοβάται πως το περιμένει.

Χαμένος και ο ιδιωτικός τομέας, μαραζωμένος και συρρικνωμένος πια έχοντας χάσει τη στοργική αγκαλιά του κράτους, που ήταν τροφός του για πολλά χρόνια, αγωνίζεται για την επιβίωση ή στην καλύτερη περίπτωση αγωνίζεται για την αναζήτηση κάποιου νέου ρόλου στο νέο σκηνικό, όπως ορίζεται από τα νέα δεδομένα.

Χαμένη και μια στρατιά ανέργων σε απόλυτη απελπισία, τσαλαπατημένη, ηττημένη αναζητά μηχανικά εργασία γνωρίζοντας εκ των προτέρων το μάταιο της προσπάθειας. Αν δεν υπήρχε το παραδοσιακό δίκτυο κοινωνικής προστασίας, που είναι η οικογένεια πρώτου βαθμού, η ευρύτερη οικογένεια, οι φίλοι και τα συσσίτια των δήμων και της εκκλησίας, είναι σίγουρο πως θα μετρούσαμε δεκάδες θύματα κάθε μέρα από την πείνα.

Είναι τέτοιο το σοκ της ελληνικής κοινωνίας, που παρά το τραύμα που έχει επιφέρει η σκληρή πολιτική των δανειστών μας και ιδιαίτερα της Γερμανίας, αδυνατούμε ως έθνος να μπούμε στη λογική του μπουρλότου. Το να φύγουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση ισοδυναμεί με αυτοκτονία, αφού η επιστροφή στη δραχμή θα οδηγήσει σε ένα κύκλο αλλεπάλληλων υποτιμήσεων, που θα μας φέρει από την κατάσταση της φτώχειας που βιώνουμε σήμερα, στην κατάσταση της εξαθλίωσης.

Εθνικά χαμένοι λοιπόν στη μετάφραση των γερμανικών παραγγελμάτων! Εθνικά νταουνιασμένοι (από το ελληνικότατο down), καταθλιπτικοί, τραγικοί ήρωες στο παράλογο θέατρο της ζωής μας, προσμένουμε άραγε τί; Κάποιο θάμα, που έλεγε και ο ποιητής;

Τελικά, αυτή είναι η δυστυχία του να είσαι Έλληνας; Η δυστυχία του να μην τελειώνει ποτέ η δυστυχία του να είσαι Έλληνας; Βάλτε ένα χεράκι κύριε Δήμου. 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.