H επόμενη μέρα ξεχνάει εύκολα το χθες

0
1612

Tsipras-Kammenos-570

Γράφει η Έλενα Χουσνή

Αυτή είναι η μοίρα της ανθρώπινης ιστορίας. Να ξεχνά το χθες αμέσως μόλις προκύψει το αύριο. Το ξαναθυμάται όταν θα χρειαστεί να επικαλεστεί ή να εκφοβίσει για ένα καινούριο αύριο.

Στο σήμερα των βουλευτικών εκλογών ήδη η αμνησία κάνει την εμφάνισή της. Από κοντά και η επιλεκτική μνήμη. Πρόσωπα σβήνονται από τον κοινοβουλευτικό χάρτη, έδρανα αδειάζουν και ξαναγεμίζουν, με διαφορετικής βαρύτητας ή καθόλου βαρύτητας νέους ενοίκους. Είναι οι ένοικοι άραγε αυτοί που διασφαλίζουν την ποιότητα του ξενοδοχείου; Εν πολλοίς ναι. Αλλά είναι και το ίδιο το ξενοδοχείο. Είναι οι βουλευτές αυτοί που εξασφαλίζουν την ποιότητα της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας; Ναι, εν μέρει, αλλά είναι και η ίδια η δημοκρατία όπως είναι και αυτά που κομίζουν οι βουλευτές στο νέο ή παλιό τους σπίτι, στο νέο ή παλιό τους έδρανο.

Ο λαός αποφάσισε. Το έκανε σοφά; Ποιος μπορεί να το κρίνει; Η σοφία έχει το προνόμιο να αποκτά επαλήθευση στα στερνά που, ως γνωστόν, τιμούν τα πρώτα. Επομένως, εκ του μέλλοντος θα κριθεί η απόφαση του ελληνικού λαού. Προφανώς όλοι θέλουν να επαληθευτεί στο ακέραιο αυτή η ψήφος εμπιστοσύνης. Η πολιτική – ιστορική στατιστική δεν έχει να επιδείξει καλά στατιστικά αλλά τι είναι η στατιστική αν όχι η επιστήμη καταγραφής των  μεγάλων ψεμάτων;. Ας μην μεμψιμοιρούμε. Ας είμαστε σε στάση αναμονής. Μέχρι πότε; Για λίγο. Ούτως ή άλλως η περίοδος χάριτος δεν υφίσταται. Δεν θα έπρεπε να υφίσταται ούτως ή άλλως.

Τι μας κόμισε η νύχτα των αποτελεσμάτων;

Μια νέα κυβέρνηση, που αποτελεί ιστορική πρώτη για την χώρα ως αριστερή.  Έχουμε λοιπόν μια πρώτη ανατροπή. Μια μεταβολή στο χρώμα του χάρτη που καλείται να συμπληρώσει το χάρτη με νέα νούμερα. Όχι εκλογικά αλλά οικονομικής στατιστικής. Λιγότερη ανεργία, λιγότεροι φόροι, λιγότερη αγανάκτηση. Το πολύ καλείται να επιτύχει το λίγο. Για να δούμε.

Την αξιωματική αντιπολίτευση, την μέχρι χθες κυβέρνηση, να κινείται σε ιστορικό χαμηλό. Το ερώτημα που δημιουργείται τώρα είναι αν η ΝΔ θα αναλωθεί σε εσωκομματικές διαδικασίες που θα έχουν ως στόχο την αρχηγία ή θα προβεί σε ένα ειλικρινή διάλογο που θα οδηγήσει στην δόμηση μιας νέας πολιτικής ταυτότητας. Τα έχει αυτά η αντιπολίτευση. Σου δίνει την «χρυσή ευκαιρία» να γίνεις… καλύτερος. Η αργία από τα κυβερνητικά καθήκοντα θα πρέπει να αξιοποιηθεί. Θα γίνει; Για να δούμε…

Είδαμε, την αποτρόπαιη κατάκτηση της 3ης θέσης από την Χρυσή Αυγή. Πλέον δεν πρόκειται για καταγραφή ψήφου αγανάκτησης αλλά για καταγραφή στροφής προς ακραίες ιδεολογικές στάσεις που, αν σηματοδοτούν και στροφή προς ακραίες συμπεριφορές κοινωνικές, τότε αυτό θα καταγραφεί και… Ελέησον ημάς! Για να δούμε…

Είδαμε το ποτάμι να μπαίνει δυναμικά στο χάρτη ως πολιτικός πλέον προσδιορισμός. Κι έτσι έγινε «ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ» που ρέει με μπόλικο νερό στο αυλάκι του… Θα είναι απάντηση στην πολιτική ξηρασία; Για να δούμε…

Είδαμε την «νεκρανάσταση» των ΑΝ.ΕΛ. που από απόμαχοι έγιναν… σύμμαχοι. Κι έτσι το «πρώτη φορά αριστερά» λαβώνεται από δεξιό μπόλιασμα. Το αντι-μνημονιακό αποτελεί μια ετικέτα που δεν επαρκεί βεβαίως – βεβαίως… Ειδικά  όταν η αντιπολιτευτική ρητορική καλείται να γίνει κυβερνητική πρακτική… Για να δούμε…

Είδαμε το ΠΑΣΟΚ, μετά την παροδική αναγόμωση μέσω ΕΛΙΑΣ, να μπαίνει καταϊδρωμένο στην ομάδα των επτά.  Το πάλαι ποτέ κραταιό και κυβερνών κόμμα  βρίσκει εαυτόν αποδυναμωμένο, κουρασμένο, αφυδατωμένο…. Η προίκα έχει εξανεμιστεί και τα προικοσύμφωνα έχουν λήξει. Τώρα καλείται να εφαρμόσει στην κυριολεξία το «πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες». Μα από την εκκίνηση του χαμένου. Ενδιαφέρον ψυχολογικά  και δύσκολο. Για να δούμε….

Είδαμε, ακόμη, την οικογένεια Παπανδρέου να μένει για πρώτη φορά εκτός Βουλής μετά από… 92 χρόνια και το πορτραίτο του Γ. Παπανδρέου να ξηλώνεται από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ ως προδότη και αποστάτη. Είναι ενδιαφέρον να αποσκιρτάς από ένα οικογενειακής ιδιοκτησίας κόμμα. Είναι, ίσως, η πρώτη επίσημη μη αποδοχή πολιτικής κληρονομιάς στη χώρα. Αλλά πότε; Όταν η κληρονομιά έχει απωλέσει κάθε αξία. Κι επομένως δεν είναι γενναία πράξη. Είναι αποφυγή πληρωμής φόρων και μόνο.

Είδαμε την ΔΗΜ.ΑΡ. να εξαερώνεται στον θάλαμο αερίων της αριστερής πανστρατιάς. Μοιραίο και αναμενόμενο λένε οι περισσότεροι. Είναι τιμωρία στον πρώην κυβερνητικό εταίρο ή είναι φυσικό επακόλουθο της διαρροής προς τον νικητή εφόσον ο χώρος είναι συγγενής και άρα εκτιμάται ότι δεν υπάρχει, πλέον, λόγος ύπαρξής του; Ίσως και τα δύο. Εξάλλου δεν χωράει άλλη αριστερά στο πολιτικό τοπίο…

Είδαμε τον Λεβέντη και τον Γκλέτσο να βάζουν «λεβέντικη τελεία» και να καταγράφουν ποσοστά δυσανάλογα υψηλά προς το πολιτικό παράστημά τους.  Δεν είναι απλά στα λοιπά κόμματα, είναι οι αρχηγοί των «λοιπών». Και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά καθόρισαν την μη αυτοδυναμία. Επομένως δεν είναι και τόσο λοιπά, αφού μπορεί να μην γεμίζουν έδρανα αλλά καθόρισαν με τρόπο τελεσίδικο την κυβέρνηση συνεργασίας.

Αυτά είδαμε σε μόνο ένα βράδυ. Το επέκεινα ακολουθεί. Τα κόμματα έλαβαν ή δεν έλαβαν… Το τι κατάλαβαν πάντα αργεί. Και είπαμε: Η επόμενη μέρα ξεχνάει εύκολα το χθες…

Προηγούμενο άρθροΜια αισιόδοξη μέρα
Επόμενο άρθροΤι συνέβη στο σκοπευτήριο της Καισαριανής;
Γεννήθηκα στις 8 Μαρτίου του 1973 ένα μεσημέρι μιας μάλλον κρύας ημέρας. Η γέννησή μου την ημέρα της γυναίκας θα έπρεπε, κατά την άποψη των άλλων, να με σημαδέψει με την ευθύνη να εκπροσωπήσω επάξια το «ασθενές φύλλο» στην αέναη μάχη του με το, υποτίθεται, ισχυρό. Η διαφορά είναι ότι εγώ ποτέ δεν πίστεψα σε αυτή την ευθύνη αλλά ούτε και σε αυτή τη μάχη. Ήθελα να γίνω δημοσιογράφος από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κανείς δεν με προετοίμασε κατάλληλα για τα θέλω μου και έτσι αναγκάστηκα να τα «λουστώ». Η μάχη συνεχίζεται ακόμη. Πέρασα λοιπόν από αυτά τα σκαλοπάτια, τα ανέβηκα με κόπο μέχρι ενός σημείου και στο πρώτο πλατύσκαλο κοίταξα πάνω και είδα ότι στην άνοδο με περιμένει… κατηφόρα. Κι έτσι έφυγα για να προστατεύσω την αγάπη μου. Έτσι γίνεται με τα μεγάλα πάθη. Πρέπει να τα εγκαταλείψεις για να τα κρατήσεις ανέπαφα και ακέραια στην καρδιά σου. Έκτοτε είχα την ευτυχία να βρω τον σύντροφο που με τρέφει με λέξεις και συναισθήματα καθημερινά. Κι έτσι οι λέξεις αποκτούν άλλο νόημα. Και μαζί με αυτές μια ανάγκη, που και που, να τις μοιράζομαι με εκείνους που δίνουν καθημερινά τη μάχη με άλλες λέξεις, τις δικές τους. Γιατί οι λέξεις είναι δυνατό πράγμα κι ας επιλέγουμε συχνά να τις αγνοούμε, να τις προσπερνάμε, να αδιαφορούμε για την εξαγνιστική, την καθαρτική ιδιότητά τους. Το ThinkFree είναι για μένα ο πομπός και ο δέκτης αυτής της πεποίθησης. Και η ευκαιρία να ανταμώσω ξανά με ανθρώπους που μοιράστηκαν μαζί μου δυνατές λέξεις στο παρελθόν, όπως ο Γιάννης και η Ξανθούλα. Κι όσο ανταμώνουμε με τις λέξεις, ανταμώνουμε και με τους ανθρώπους. Και τι άλλο να ζητήσει κανείς;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.