«A! H TEXNH!» ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ…

0
981

athina

«Α! Η τέχνη!» / μικρό χωρίο από το «Θάνατο του Νταντόν», του Georg  Büchner

Γράφει η Κατερίνα Κονιδάρη

Η Αθήνα είναι άσχημη, αφιλόξενη και βρόμικη. Μια πόλη – εχθρός, απέναντι στον οποίο οι εξασκημένοι έχουμε αναπτύξει όλες τις απαραίτητες τεχνικές, σκανάρισμα του χώρου για σπασμένα πεζοδρόμια, σωματικούς ελιγμούς, μάτια και στην πλάτη, εμπιστοσύνη μόνο σε ο,τι βλέπουμε να συμβαίνει και όχι σε ο,τι θα αναμέναμε να συμβεί με βάση, λέει, κάποια σήμανση στους δρόμους, εισπνοή και κράτημα της αναπνοής πριν από κάθε γωνιά με σκουπίδια, και άλλα. Για τα πιο δύσκολα, τους άστεγους, τη φτώχεια, τα βρισίδια, τα κλειστά μαγαζιά, τα γιατί, ακόμα ψαχνόμαστε.

Πριν από λίγες μέρες περπάτησα για να πάω σε μια έκθεση από τα Εξάρχεια, κάπου στην Πατησίων. Πέρασα από ένα θλιβερό άδειο σιντριβάνι, από αρκετές παρατημένες και κατουρημένες πρασιές, από τρία πρεζάκια, τέσσερις κλειστές ράμπες, 2 σπασμένες στάσεις λεωφορείου, δυο μετανάστες που τσακώνονταν μπροστά από μια σκηνή και κάποιον που έτρεχε χωρίς να καταλάβω γιατί, για να καταλήξω τελικά σε έναν στενό πεζοδρόμο και εκεί επιτέλους να χωθώ μέσα σε μια προσεγμένη και ζεστή αίθουσα, γεμάτη πίνακες, γλυπτά, μουσική και ανθρώπους της τέχνης, που συζητούσαν σε πηγαδάκια για τα εκθέματα και για ένα διαδραστικό παιχνίδι που θα παίζαμε. Έμεινα κανένα τρίωρο με ένα ποτήρι κρασί την ώρα και πολύ παρέα – είχα κανονίσει να συναντήσω δύο φίλους.

Όταν βγήκα πάλι έξω, είχε περάσει μια μπόρα, την οποία δεν κατάλαβα καθόλου και βρέθηκα να επιστρέφω σπίτι με τους φίλους μου, στους εξίσου άθλιους και γλιτσιασμένους από το νερό, που δεν είχε κατορθώσει να διώξει τη βρώμα, δρόμους. Ο κόσμος μόνο ήταν λιγότερος και εμείς είχαμε πιάσει, όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, την κουβέντα: «Α! Η τέχνη!». «Ο Χ. ήταν εξαιρετικός, ο Ψ τολμηρός» και ανεβαίναμε στα πεζοδρόμια, «εμένα μου άρεσε ο άλλος» και διασχίζαμε το δρόμο, δεν έχει και πολύ σημασία τι λέγαμε – τις ανοησίες του φουαγιέ λέγαμε. Για λίγο όμως τα μάτια μας δεν ήταν ραντάρ και περνώντας από τις σπασμένες στάσεις, τις παρατημένες πρασιές, το άδειο σιντριβάνι και τις τέσσερις ράμπες, από τις οποίες δυο είχαν ελευθερωθεί, ήμουν τουλάχιστον λίγο πιο ανάλαφρη από όσο όταν πήγαινα.

Και ήταν τόσο λίγο – η τέχνη στην Αθήνα δεν δημιουργεί τοπίο, δεν κατασκευάζει όμορφα αρχιτεκτονήματα, κήπους, εγκαταστάσεις, γλυπτά, φωτισμό, δεν κατορθώνει καν να διατηρήσει τη κληρονομιά της. Έχει ηττηθεί και διατηρείται σε θραύσματα, που αφού δεν μπορούν να αλλάξουν το χώρο, αλλάζουν για λίγο το βλέμμα σε αυτόν. Και είναι τόσο πολύ. Την επόμενη μέρα θα έπρεπε πάλι έτσι και αλλιώς να επιβιώσω από τις καινούργιες λακκούβες που είχε ανοίξει η βροχή, μια απεργία στα μέσα μαζικής μεταφοράς και τη συνηθισμένη βρωμιά. Ας ξεκουραζόμουν λίγο.

Προηγούμενο άρθροΕΛΛΗ, ΝΑ ΕΝΑ ΜΗΛΟ…
Επόμενο άρθροFRIENDS MANIFEST: ΜΙΑ ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΝΔΡΙΚΗ ΦΙΛΙΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΟΦΟΥΛΗ
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.