Η δημοκρατία συνεπάγεται μη αποδοχή της βίας

0
2083
Του Γιάννης Κεσσόπουλος

Νομίζω ότι κάθε πολίτης που λέγεται δημοκρατικός εμφορείται από συγκεκριμένες αρχές. Μία από αυτές συνεπάγεται τη μη αποδοχή της βίας από όπου κι αν προέρχεται. Επειδή στην Ελλάδα μας αυτό δεν φαίνεται να είναι δεδομένο εδώ και πολλά χρόνια και για ορισμένες πλευρές του πολιτικού φάσματος υπάρχει αποδοχή της βίας αναλόγως από που προέρχεται, καλό είναι να επαναλαμβάνουμε ξεκάθαρα το αυτονόητο: δημοκρατία με βία και απειλή, είτε σωματική είτε φραστική, δεν υπάρχει. Επομένως μπράβο στη ΝΔ, στον Καλαφάτη και τους «εντάξει» και σε όποιον καταδίκασε χωρίς αστερίσκους τη βία κατά του Μπουτάρη αλλά και κατά οποιουδήποτε δημάρχου, όχι επιλεκτικά και μόνο με τους… εναλλακτικούς. Πρέπει να το πούμε το μπράβο. Εάν δεν είμαστε υποκριτές.

Υ.Γ.1 Το ποιος και πως καλλιεργεί το φασισμό εδώ και χρόνια είναι άλλο κεφάλαιο. Το έχω γράψει πολλές φορές σε ανύποπτο χρόνο (τελευταία στην εφημερίδα thessnews.gr), ίσως το αναδημοσιεύσω κι ας περνάει πάντα σχεδόν στο ντούκου.

Υ.Γ.2 Επέστρεψα πριν από λίγο από μια συγκινητική γιορτή στα Διαβατά, όπου ο Δήμος Δέλτα και ο Σύλλογος Ποντίων Διαβατών «θρήνησαν» μαζί και «προσευχήθηκαν» για τις ψυχές των 353.000 ψυχών που εξολοθρεύτηκαν, παρέα με το σπαρακτικό μοιρολόι της λύρας του Κώστα Κυριακίδη… Νομίζω το θέμα της σημερινής ημέρας είναι αυτός ο συγκλονιστικός «θρήνος» των Ποντίων σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο, που αντηχεί τόσο ώστε για να αντιμετωπίσει η Τουρκία, για να μην τον ακούει, καθιέρωσε την ίδια μέρα τη γιορτή νεολαίας και αθλητισμού προς τιμή του Κεμάλ. ένας «θρήνος» κατά του φασισμού.
Αυτό είναι το θέμα, αυτή είναι η είδηση, και τίποτα δεν πρέπει να την βάλει στο περιθώριο, να την κάνει δεύτερη.

Προηγούμενο άρθροΕπί σκηνής: Η Κυρά της Ρω
Επόμενο άρθρο«Έφυγε» ο Χάρρυ Κλυνν…
Σπούδασα νομικά στο ΑΠΘ, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη (πολιτιστικός ρεπόρτερ, προϊστάμενος πολιτιστικού, συντάκτης ύλης πολιτικού, αρθρογράφος). Και διευθυντή τον αείμνηστο Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως πολιτιστικός συντάκτης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως διευθυντής από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες (Νομαρχία Θεσσαλονίκης, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, Δήμος Δέλτα) και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού. https://www.facebook.com/gkessopoulos

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.