ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ | «Η ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑΣ» ΤΗΣ ΤΖ. ΜΑΝΑΚΗ

0
1202

manaki

Προδημοσίευση από το μυθιστόρημα της Τζένης Μανάκη «Η σκιά της αμφιβολίας» που θα κυκλοφορήσει σε δέκα μέρες από τις εκδόσεις Όστρια

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ

» Ποιος μπορεί να πει με ακρίβεια ποιο ήταν το πρόσωπο του καθενός χθες            ποια η σχέση μ΄ αυτό που είναι σήμερα …»

ΕΙΡΉΝΗ και ΓΙΑΝΝΟΣ. Συναντώνται τυχαία στο Παρίσι. Τους συνδέει το κοινό ενδιαφέρον τους για την Τέχνη και τη Λογοτεχνία.

Εκείνη αστή, εγκαταλείπει Αθήνα και  Αρχιτεκτονική, απογοητευμένη από το μεγάλο έρωτά της για τον  άπιστο Πέτρο Πανδή. Σπουδάζει στη  Σχολή Καλών Τεχνών.

Εκείνος, μικροαστός από Θεσσαλονίκη κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στη δημοσιογραφία, με πενιχρά οικονομικά.

Ο Γιάννος την ερωτεύεται με πάθος.

Η Ειρήνη γοητεύεται από την ειλικρίνεια των αισθημάτων του. Αφήνεται με ενθουσιασμό και τρυφερότητα στη  σχέση, αλλά με τη σκέψη στον Πέτρο. Για να τον ξεπεράσει, ακολουθεί τον καθηγητή της Ανρί Μορώ στο εξοχικό του στη Νορμανδία. Η γνωριμία με τους ενδιαφέροντες φίλους του τής δημιουργούν αντικρουόμενα συναισθήματα και  αμφιβολίες για την δική της ταυτότητα.

Ο Γιάννος επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη ερωτευμένος ακόμη με την Ειρήνη. Επιτυχημένος δημοσιογράφος, πραγματοποιεί το όνειρό του να γίνει συγγραφέας. Ο φόβος πιθανής ταύτισης με τον ομοφυλόφιλο αδελφό του τον οδηγεί σε περίεργες συμπεριφορές. Οι επιτυχίες του θα άρουν τη σκιά της αμφιβολίας για τις  επιλογές και το έργο του ;

Η Ειρήνη πληροφορείται τη δολοφονία του Ζακ,  συγγραφέα, φίλου του Ανρί.

Ο Πέτρος εμφανίζεται στο Παρίσι να τη διεκδικήσει.

Θα τον ακολουθήσει στο δρόμο που έχει χαράξει  στη ζωή του, θα ευτυχήσει ή θα μεγαλώσει  το βάθος του προσωπικού της αινίγματος ;

Η μετά από χρόνια, συνάντηση τού Γιάννου με την Ειρήνη, ανακαλεί αισθήματα , σκέψεις, προκαλεί αναθεωρήσεις και αμφιβολίες για τη βαθύτερη ερμηνεία της πραγματικής  προσωπικότητας  καθενός.

‘Ενα μυθιστόρημα με στοχασμούς για τη ζωή, τον έρωτα, τη ρευστότητα της ταυτότητας των ανθρώπων και την »ερμηνεία» των εκάστοτε προσωπείων τους.

—————————————–

«Καθώς προχωρούσα στη συγγραφή ενός θεατρικού έργου με κεντρικό θέμα τα πολλά πρόσωπα και προσωπεία κάθε ατόμου,  στεκόμουν διεισδυτικά πάνω στις »μάσκες» ανθρώπων του περίγυρου, ανακαλώντας συμπεριφορές φίλων και γνωστών από το παρελθόν μου. Προσπαθούσα να ερμηνεύσω τις αιτίες των τόσο διαφορετικών εκδοχών του καθένα. ‘Εθετα κυρίως τον εαυτό μου κάτω από μικροσκόπιο, πραγματοποιώντας βουτιές στο ψυχικό μου κόσμο, κι εξέταζα με την επιμονή και επιμέλεια επιστημονικού ερευνητή τις μεταλλάξεις μου, που προέκυπταν από κοινωνικούς, κυρίως, καταναγκασμούς.  Αναρωτιόμουν αν ήμουν εγώ το ίδιο άτομο ως γιος της μάνας μου, ή αν είχα κάποια σχέση μ΄ εκείνον  το νεαρό ερωτευμένο στο Παρίσι. Πως με είδε η Ειρήνη τόσα χρόνια μετά,  ή ακόμη κι  εκείνη η πόρνη στη  Μόσχα, ή η Μαρίνα που εξοργίστηκε τόσο, καθόλου άδικα, μ΄ εκείνον τον υποκριτή που υπήρξα απέναντί της. Είμαι αυτός που ο Χρήστος ορμώμενος από κάποια στοιχεία θαυμασμού απέναντί μου, μου εμπιστεύτηκε την πρώτη του συγγραφική δουλειά;  Τι βλέπει στο δικό μου πρόσωπο ο Χάρης τώρα;  Αυτό το άτομο  έχει καμία σχέση με τον Γιάννο, τον αγαπημένο αδελφό του, που κάποτε είχε σαν πρότυπο… θαρρείς έναν αιώνα πριν;

Πόσο τελικά με ήξερα σε βάθος; ‘Ηταν πλαστή αυτή η »αυτοάγνοια»  ή ήταν απλά μία αντίδραση  στις πολλές όψεις που έπλασα εγώ ο ίδιος για τον εαυτό μου;

Δεν είναι μόνο ο χρόνος που μεταβάλλει αυτό που ήμασταν κάποτε.  Είναι και η έμφυτη τάση του χαμαιλέοντα  που μας αλλάζει σε συνάρτηση με τις μέσα-έξω συνθήκες. Αναρωτιόμουν και προσπαθούσα με παραδείγματα να θεμελιώσω την εκδοχή ότι υπάρχουν χαρακτήρες  δυνατοί που δεν  υπόκεινται σ΄ αυτές τις μεταλλάξεις.  Είχα πειστεί, ότι  τελικά δεν αποτελούσαν τον κανόνα.  Η μάνα μου, ο πατέρας μου, πρόσωπα που παρακολούθησα την πορεία τους χρόνια, παρά τα τόσο θετικά συναισθήματά μου, επιβεβαίωναν την άποψή μου.

Κατέληξα ότι μέσα σε κάθε άνθρωπο ζευγαρώνει  η χαρά με τη θλίψη, η αγωνία με τη χαλαρότητα, το γελοίο με το σπαραχτικό σε δόσεις που ποικίλουν. Και όλα αυτά τα στοιχεία κραυγάζουν την αγωνία του ανθρώπου ανάμεσα στην εσωτερική του πραγματικότητα και το εύθραυστο απατηλό εκάστοτε προσωπείο του.

Βρισκόμουν στη μέση σχεδόν της τρίτης πράξης του έργου μου. Ο κεντρικός μου ήρωας βασανισμένος από την αρρώστια αλλά και τις ψυχικές καταβυθίσεις, έκανε τον απολογισμό της ζωής του μπροστά στη γυναίκα του που είχε χάσει την ακοή της. Προσπαθούσα χωρίς να βαρύνω το κείμενο με φιλοσοφικές έννοιες που θα έκαναν το μεγαλύτερο μέρος των θεατών να πλήξει, αν βέβαια το έργο μου ανέβαινε ποτέ στη σκηνή, να δώσω ένα βάθος στο μονόλογό του. Έγραφα κι έσβηνα ανικανοποίητος από το αποτέλεσμα. Είχε σχεδόν ξημερώσει. Έβλεπα έξω από το τζάμι το πρώτο δειλό πρωινό φως.  Ένα διστακτικό αεράκι θώπευε τα κλαδιά της πανύψηλης ακακίας που έφθανε μέχρι τον τρίτο όροφο που βρισκόταν το  διαμέρισμά μου. Άνοιξα το παράθυρο.  Η άνοιξη ερχόταν κραυγάζοντας  τη συνέχεια της ζωής σ΄ αντίθεση μ’ ό,τι προσπαθούσα να  γράψω. Το θρόισμα των φύλλων  σαν απαλή μουσική γλύκανε κάπως τον ταραγμένο εσωτερικό μου κόσμο. Επέστρεψα στο γραφείο κι έσβησα τον υπολογιστή. Με μια κούπα μυρωδάτο αχνιστό καφέ  ακούμπησα με τούς αγκώνες  πάνω στο δροσερό μάρμαρο του παραθύρου. Λοξά από μακρυά φαινόταν μια λωρίδα θάλασσας κάτω από ένα θαμπό ακόμη γκριζογάλανο ουρανό.  Τα καυσαέρια δεν κατόρθωναν παρά την επιμονή τους να κατατροπώσουν τη  μυρωδιά της ακακίας  που ανακατευόταν μ΄ αυτήν του καφέ. ‘Ενα κύμα στιγμιαίας γαλήνης με κατέκλυσε και το εισέπραξα σαν μία στιγμή αληθινής ευτυχίας που βίαια διέκοψε το κουδούνισμα του τηλεφώνου.

Ήταν η χειρότερη είδηση που μπορούσα να πάρω!»

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.