ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΣΗ ΚΡΗΤΗΣ | ΤΡΕΙΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΕΣ, ΤΡΕΙΣ ΜΑΝΤΑΡΙΝΙΕΣ & ΤΡΕΙΣ ΛΕΜΟΝΙΕΣ

0
1748

Του Νίκου Κατσιρντάκη*

Θυμάμαι μικρός την λαχτάρα που είχα όταν με έπαιρνε στην αγκαλιά του ο παππούς μου και μου ‘λεγε εκείνες τις εκπληκτικές ιστορίες του παρελθόντος που είχε ζήσει με την γιαγιά μου. Ανάμεσα σε στοιχειά, φαντάσματα, νεράιδες, άγρια ζώα κ.ά. είχε ξεχωρίσει μια και πάντα ξεκινούσε μ’ αυτήν. Τη θεωρούσε πολύ σημαντική και μου τόνιζε να μην την ξεχάσω ποτέ και όταν με το καλό μεγαλώσω και κάνω παιδιά να τους την λέω και γω με την σειρά μου. Δεν καταλάβαινα τότε το σημαντικό λόγο εκείνο και το μήνυμα που ήθελε να περάσει μέσα από αυτήν την ιστορία…

Ο προπάππους μου, λοιπόν, είχε πολύ παλιά ένα χωραφάκι έξω από το χωριό όπου κάθε πρωί πήγαινε και εκτελούσε τις γεωργικές του εργασίες ανάμεσα σε ελιές, αμπέλια, αμυγδαλιές, συκιές και ότι άλλο βάλει ο νους σας. Σε μια γωνιά του χωραφιού είχε και από τρεις πορτοκαλιές, τρεις μανταρινιές και τρεις λεμονιές. Τα πρόσεχε ιδιαίτερα και μάθαινε στον παππού μου πως να τα περιποιείται (κλάδεμα, μπόλιασμα) και του ‘λεγε να τα προσέχει να μην χαθούν όταν πεθάνει αυτός, ό,τι περισσεύει από τα προϊόντα να τα μοιράζεται ελεύθερα με τον κόσμο και αν μπορεί να φυτέψει κι άλλα. Όταν πέθανε ο προπάππους μου, ο παππούς μου ανέλαβε την φροντίδα του χωραφιού αυτού.

Στην γωνιά που ήταν τα εσπεριδοειδή όχι μόνο δεν τα παραμέλησε αλλά έβγαλε φυτό από μια πορτοκαλιά που είχε εκεί την φύτεψε και την μπόλιασε με μια από τις μανταρινιές και έκανε τα δέντρα από εννιά δέκα, νοστιμότερο πορτοκάλι δεν έχω ξαναφάει και ούτε θα ξεχάσω το άρωμα του. Ακολούθησε τις οδηγίες του προπάππου και με το παραπάνω, μιας και τα πορτοκάλια, τα μανταρίνια και τα λεμόνια του παππού μου είχαν γίνει διάσημα στην γειτονιά και συντηρούσαν στην περίοδο της καρποφορίας τους όλη την γειτονιά.

Ο παππούς μου έκανε τον πατέρα μου λίγο μεγάλος σε ηλικία και μετά από τρεις κόρες. Συνέχισε και αυτός με τη σειρά του να μαθαίνει στον πατέρα μου τα μυστικά της καλλιέργειας και να του λέει τα λόγια που έλεγε ο προπάππους αλλά όχι τόσο συστηματικά. Ήταν λίγο άρρωστος και δεν είχε το κουράγιο τις αντοχές να κάθεται και να τονίζει την σπουδαιότητα των πραγμάτων. Ο πατέρας μου από την άλλη σαν στερνοπούλι ήταν και λίγο καλομαθημένος δεν τον πολυνοιάζανε αυτά και όποτε πήγαινε στο χωράφι έκοβε και από ένα πορτοκάλι και το έκανε μπάλα να το κλωτσήσει.

Ο παππούς κάποια στιγμή, πριν ακόμα μας αφήσει, έδωσε το κομμάτι με τα εσπεριδοειδή στον πατέρα μου ελπίζοντας να συνεχίσει την φροντίδα του όπως του είχε μάθει. Ο πατέρας στην αρχή ψιλοπήγαινε στο χωράφι αρχικά αλλά είχε πάντοτε την άποψη ότι δεν προσφέρει τίποτα εκείνο το μέρος και σκεφτόταν ιδέες να το αξιοποιήσει διαφορετικά ώστε να βγάλει και μερικά χρήματα. Μετά από χρόνια έφυγε από το χωριό για σπουδές με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κάποιος πίσω, καθώς ο παππούς δεν μπορούσε πια να το φροντίζει. Πέρασαν τα χρόνια παραμέλησε το χωράφι και ευτυχώς που υπήρχαν κανά δυό τρεις γείτονες που είχαν ακούσει την ιστορία του χωραφιού και φρόντιζαν τα δέντρα να μην ξεραθούν.

Μετά από καιρό και αφού είχε τελειώσει τις σπουδές ο πατέρας μου, ήρθα και γω στο κόσμο. Από το χωράφι πέρασε ο περιφερειακός δρόμος χωρίζοντάς το σε δυο κομμάτια. Το ένα πουλήθηκε ενώ το άλλο αξιοποιήθηκε από τους δικούς μου, σε ένα πολυκατάστημα.

Μεγαλώνοντας σκεφτόμουν συχνά πυκνά τα λόγια του παππού μου για το χωράφι. Δυστυχώς δεν μπορούσα να βοηθήσω στην διατήρηση αλλά με προβλημάτιζε πως θα μπορούσε να διασωθεί με οποιοδήποτε τρόπο η γωνίτσα εκείνη της ιστορίας. Τώρα περνάω από το χωράφι εκείνο με το αμάξι μιας και ο δρόμος πέρασε από τη μέση του. Η γωνιά εκείνη με τις πορτοκαλιές, μανταρινιές και λεμονιές υπάρχει ακόμα, αλλαγμένη βέβαια. Μετά από πολλά χρόνια αφού σπούδασα γύρισα πίσω αποφασισμένος να κάνω μια επιχειρηματική κίνηση. Στο ισόγειο του πολυκαταστήματος που είχε δημιουργήσει ο πατέρας μου πήρα την γωνιά με τα εσπεριδοειδή και έφτιαξα ένα παραδοσιακό καφενείο δημιουργώντας μια υπέροχη αυλή όπου τα δεντράκια ήταν το κεντρικό θέμα του στολισμού. Μάλιστα από τους καρπούς που συνέχιζαν να βγάζουν τα δέντρα εκείνα γινόντουσαν καταπληκτικά γλυκά του κουταλιού για να θυμίζει σε όλους την συνέχεια που μπορεί να υπάρξει στις μέρες μας και να διατηρηθεί για πολλά πολλά χρόνια ακόμα… Αυτά τα δέντρα, λοιπόν, είναι η «Παράδοση» αν δεν την προσέξεις πάει, χάθηκε μια για πάντα.

*χοροδιδάσκαλος στο Σύλλογο Έρευνας και Διάδοσης της Κρητικής Παράδοσης «Ιδαία Γη»

Προηγούμενο άρθροΦιλανθρωπική Συναυλία με την Ορχήστρα Εγχόρδων Pro Musica
Επόμενο άρθροΦΕΣΤΙΒΑΛ ΓΕΥΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΠΥΛΑΙΑ ΤΟ ΜΗΝΑ ΜΑΪΟ
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.