Ιβέλτ Λεμπρέν: Ο άνθρωπος που γεφύρωσε 9.300 χλμ μεταξύ Ελλάδας-Αϊτής

0
132



Μια μικρή αναφορά στον επίτιμο πρόξενο της Αϊτής και στη συμβολή της χώρας του στην Ελληνική Επανάσταση.


Ο Ιβέλτ Λεμπρέν, επίτιμος πρόξενος της Αϊτής, που έφυγε πριν από ένα χρόνο από τη ζωή, ήταν ένας από τους ανθρώπους που έπαιξαν σημαντικότατο ρόλο όχι μόνο στη σύσφιξη των σχέσεων των δύο χωρών, αλλά και στην ανάδειξη της ιστορίας της Ελλάδας.
Η Αϊτή ήταν η πρώτη ανεξάρτητη πρωτοποριακή χώρα Ήταν και η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την ανεξαρτησία της δικής μας μικρής και πρωτοποριακής με έναν άλλο τρόπο χώρας , λίγο μετά τη λήξη της ελληνικής επανάστασης.
Ο Ιβέλτ Λεμπρέν που είχε εντρυφήσει στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία και Ιστορία, έχοντας παράλληλα στις «αποσκευές του» τη γαλλική κουλτούρα , αφιέρωσε μεγάλο μέρος της προσπάθειάς του στην ανάδειξη και ισχυροποίηση των ιστορικών δεσμών μεταξύ Αϊτής και Ελλάδας, υπενθυμίζοντας ότι που –ευτυχώς έχει καταγραφεί και στα σχολικά εγχειρίδια- η πρώτη χώρα που αναγνώρισε την ανεξαρτησία της Ελλάδας μετά την επανάσταση του 1821 ήταν η Αϊτή: μια μικρή χώρα, η οποία μόλις πρόσφατα είχε ανακτήσει τη δική της ανεξαρτησία από τη Γαλλία.
Είναι γνωστή η επιστολή που απέστειλε η Ελληνική Εταιρεία των Παρισίων ,μια από τις πολλές μυστικές οργανώσεις που είχαν δημιουργηθεί στην Ευρώπη από τις αρχές του 18ου αιώνα, με φιλελληνική δράση . Στην Ελληνική Εταιρεία των Παρισίων συμμετείχαν οι Αδαμάντιος Κοραής, Αλέξανδρος Βογορίδης, Χριστόδουλος Κλωνάρης και Νικόλαος Πικόλο. Η επιστολή , την οποία είχε εντοπίσει ο Λεμπρέν απευθύνονταν προς τον Πρόεδρο της Αϊτής Ζαν –Πιέρ Μουαγιέ , είχε ημερομηνία 20 Αυγούστου 1821 και με αυτήν του ζητούσαν να βοηθήσει τον αγώνα , στέλνοντας όπλα, χρήματα , αλλά ακόμη και κάποιο τάγμα πολεμιστών.

«(…) Μέχρι τώρα οι ευρωπαϊκαί κυβερνήσεις , απαθείς θεαταί του χυνομένου κρουνηδόν χριστιανικού αίματος δεν έχουν εκδηλώσει ευχάς δια την χειραφέτησίν μας, εκ του φόβου αναμφιβόλως ότι γειτονικαί δυνάμεις θα συνέλεγον τον καρπό αυτής της πάλης», αναφέρεται μεταξύ άλλων στην επιστολή , η οποία καταλήγει:
«Γενναίοι Αϊτινοί …έλθετε εις βοήθειάν μας. Τριάντα χιλιάδες τουφέκια και χρηματικά μέσα μας είναι αναγκαία και εάν είς αυτό το δώρον ή δάνειον προσετίθετο η άφιξις ενός των ταγμάτων σας, η θέα αυτών των γενναίων πολεμιστών από τα βάθη της Αμερικής θα έφερε τον τρόμον εις την ψυχήν των άνανδρων δημίων μας. Η νήσος Ύδρα είναι ο λιμήν , εις τον οποίον δύνασθε να αποστείλετε τας βοηθείας σας…»
Ανταποκρινόμενος , ο Μπουαγιέ σε επιστολή του της 15ης Ιανουαρίου του 1822, απευθυνόμενη «στους πολίτες της Ελλάδας, Α Κοραή, Κ Πολυχρονιάδη, Α Βαγορίδην και Κλωνάρη» γράφει πως «(…) Μετά μεγάλου ενθουσιασμού εμάθομεν ότι η Ελλάς αναγκασθείσα τέλος πάντων εδράξατο των όπλων, ίνα κτήσηται της ελευθερίας αυτής και την θέσιν, ήν μεταξύ των εθνών του κόσμου κατείχε.
Μία τόσον ωραία και τόσον νόμιμος υπόθεσις, και προ πάντων και συνοδεύσασαι ταύτην πρώται επιτυχίαι , ουκ εισίν αδιάφοροι τοις Χαϊτίοις, οίτινες ως οι Έλληνες επί πολύν καιρό έκλινον τον αυχένα υπό ζυγόν επονείδιστον και δια των αλύσεων ούτών συνέτριψν την κεφαλήν της τυραννίας»
Ο Μπουαγιέ εξηγεί στην επιστολή του ότι θα ήθελε να βοηθήσει στέλνοντας αν όχι στρατό και πολεμοφόδια , τουλάχιστον χρήματα, ωστόσο οι εξελίξεις στην πατρίδα του καθιστούσαν κάτι τέτοιο αδύνατο , σε εκείνη τη φάση.
               Οι άγνωστες σχέσεις Ελλάδας -Αϊτής
Διαδεδομένη είναι επίσης η –μη εξακριβωμένη ακόμη από επίσημα έγγραφα – πληροφορία για την αποστολή 100 εθελοντών από την Αϊτή , ώστε να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων καθώς και 45 τόνων καφέ , που έστελναν ως βοήθεια.
Αυτό ωστόσο που δεν αναδείχθηκε ποτέ , ήταν η σημασία της αλληλογραφίας που προαναγράφηκε . Μια αλληλογραφία που καταδεικνύει την ανάγκη αλληλεγγύης μεταξύ των μικρών και αδύναμων, όπως βαθιά πίστευε ο Ιβέλτ Λεμπρέν γι αυτό και έκανε κάθε προσπάθεια για να την αναδείξει.
  Η αναζήτησή του και στα αρχεία της Αϊτής για την Ελληνική Επανάσταση συνεχίζονταν. Ωστόσο ο καταστροφικός σεισμός στο νησί, ανέκοψε τις προσπάθειες καθώς πολλά από τα κτίρια στα οποία βρίσκονταν αρχεία καταστράφηκαν.
Ο Λεμπρέν όμως δεν σταμάτησε να ψάχνει με κύριο στόχο να εντοπίσει τα νήματα διαδρομών και μετακινήσεων που ενώνουν τους λαούς και τους ανθρώπους.
Είχε εντοπίσει από ένα αρχείο στις ΗΠΑ σημαντικά ιστορικά ντοκουμέντα για την ελληνική επανάσταση, αλλά δεν πρόλαβε να τα αξιοποιήσει. Και αναζητούσε «επαφές» της ιστορίας και σε άλλες περιόδους. Προσπαθούσε για παράδειγμα να τεκμηριώσει τη φημολογία ότι στην αποστολή του Κολόμβου για την ίδρυση αποικιών από τους Γάλλους , υπήρχαν και Έλληνες. Ή ότι την περίοδο που συνέβη η πρώτη επανάσταση των Αϊτινών υπήρχε στο νησί ένας Γάλλος ελληνικής καταγωγής και μάλιστα ήταν και ο πρώτος που ανέλαβε κυβερνητική θέση στην Αϊτή στις αρχές του 1800.

Μικρά και μεγαλύτερα νήματα ιστορίας ενώνουν τις ζωές των ανθρώπων. Μ αυτά τα «νήματα» ο Ιβέλτ Λεμπρέν κατάφερε να δημιουργήσει «γέφυρες» και να φέρει πιο κοντά τις δύο χώρες κι ας τις χωρίζουν 9.300 χιλιόμετρα..
Το δικό του νήμα ζωής κόπηκε. Η αγάπη του όμως και η δική του τρυφερή ματιά στην ιστορία και τον πολιτισμό των δύο πατρίδων παραμένουν.


Χώρεσε δυό πατρίδες σε μια καρδιά. Την Αϊτή και την Ελλάδα με την οποία συνδέθηκε με δεσμούς πνεύματος και ψυχής, αφού ήλθε το 1972 στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για να σπουδάσει ιατρική , στη συνέχεια παντρεύτηκε το 1978 και το 1982 πήρε και την ελληνική υπηκοότητα.
Ιατρός ορθοπεδικός στο επάγγελμα, ο Λεμπρέν ήταν παράλληλα ένας επίμονος ερευνητής της ιστορίας. Προσπαθούσε μέχρι το τέλος της ζωής του να γεφυρώσει την απόσταση των 9.300 χιλιομέτρων που χώριζαν τις δύο χώρες. Γιατί στην καρδιά του , δεν υπήρχε καμία απόσταση.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.