Kυβερνητικός ανασχηματισμός: Η ελπίδα πεθαίνει πρώτη

0
699

No 579615Γράφει ο Θέμης Παρλαβάντζας / [email protected]

Δεν γνωρίζω αν για κάποιον το νέο κυβερνητικό σχήμα αποτελεί έκπληξη, αλλά αν θέλουμε οπωσδήποτε να αναζητήσουμε κάποια έκπληξη, αυτή δυστυχώς εξαντλείται στη συνεργασία των δύο κυρίαρχων δυνάμεων της μεταπολίτευσης. Της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Η άτακτη υπαναχώρηση του κ. Φώτη Κουβέλη από τις ευθύνες του, όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις τις οποίες με τίποτα δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει αφού αντιτίθενται στο DNA της αριστεράς,  πυροδότησε τον ξαφνικό έρωτα των δύο κύριων υπεύθυνων για την κατάντια της χώρας πολιτικών χώρων. Κοινή συνιστώσα στη συνεργασία των πάλαι ποτέ άσπονδων εχθρών είναι φυσικά η κυβερνησιμότητα.

Τα ίδια πρόσωπα που για χρόνια θεωρήθηκαν υπεύθυνα για τον ολισθηρό δρόμο τον οποίο διάβηκε η χώρα μας, καλούνται σήμερα να πρωταγωνιστήσουν στην ανάταξή της. Αν μη τι άλλο λοιπόν φαίνεται πως πολιτικές και οι προτεραιότητες για την πατρίδα μπορεί να αλλάζουν, αλλά τα ίδια πρόσωπα μπορούν με την ίδια ευκολία να εξυπηρετούν μία πολιτική ή την ακριβώς αντίθετή της, χωρίς να αισθάνονται την ανάγκη να απολογηθούν για τίποτα.

Αν η νέα κυβερνητική συνεργασία των δύο κομμάτων ήταν καρπός έντονης ζύμωσης, γενναίας αυτοκριτικής και δυναμικής ανάδειξης νέων μεταρρυθμιστικών στελεχών, τότε σίγουρα θα μιλούσαμε για μια νέα αρχή. Από τη στιγμή όμως που όλα μετατρέπονται σε ένα παιχνίδι αναλογικής αντιπροσώπευσης στους κυβερνητικούς θώκους και δεν φαίνεται με τίποτα στον ορίζοντα δυνατή η εκπόνηση ενός εθνικού σχεδίου ανάταξης και ανάπτυξης της Νέας Ελλάδας, τότε σίγουρα η ελπίδα μπορεί και θα πεθάνει πρώτη.

Είναι σίγουρο πως το μεγαλύτερο πρόβλημα προς επίλυση στη μνημονιακή Ελλάδα, ήταν και είναι οι μεταρρυθμίσεις. Όταν μια κοινωνία και οι κυβερνήσεις που την αντιπροσωπεύουν, αντιμετωπίζουν το δημόσιο ως την ιερή αγελάδα, που δεν σφάζεται με τίποτα, υπερασπίζοντας ακόμη και την ύστατη ώρα τη δημοκρατία των επίορκων, τότε πολύ δύσκολα μπορεί να ‘’εφευρεθεί’’ ένα μέλλον που να μπορεί να σταθεί σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον υπερεθνικών οργανισμών.

Είναι επίσης σίγουρο πως οι κυβερνώντες μας εκόντες-άκοντες σύρονται σε αναγκαίες μεταρρυθμίσεις χάρη στον εκβιασμό του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Γερμανίας. Στην καλύτερη περίπτωση, οι τωρινοί κυβερνώντες μας, ενδέχεται να αποδειχθούν καλύτεροι διαχειριστές από τους δεξιούς και αριστερούς λαϊκιστές της πατρίδας μας, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να κλέψουν δόξα ούτε από τον Καποδίστρια, ούτε από τον Τρικούπη, ούτε από τον Βενιζέλο, ούτε από τον Καραμανλή (πρεσβύτερο φυσικά).

Όταν κοινός παρονομαστής των συγκυβερνούντων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είναι ο  μεταξύ τους συμβιβασμός για τη νομή της εξουσίας τότε κάθε μεταρρύθμιση θα γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να έχει τις λιγότερες πιθανές συνέπειες για τους υπουργούς που τις προωθούν. Ό,τι success story και να στηθεί, θα είναι επικοινωνιακού μόνο χαρακτήρα, ενώ τα πραγματικά εύσημα για την όποια αναιμική πρόοδο επιτευχθεί, θα ανήκουν δυστυχώς στην επαίσχυντη τρόικα.

Η μέχρι τώρα πορεία των κυβερνήσεων σε καιρό εθνικής κρίσης, ένα έχει δείξει. Πως κανείς δεν έχει διάθεση να σπάσει αβγά αν δεν είναι σίγουρος πως αυτή η πράξη του δεν θα επηρεάσει τελικά την επανεκλογή του. Ας μην αυταπατόμαστε. Ο πατριωτισμός δεν μένει πια εδώ… 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.