Ορ. Καλαμπαλίκης: «Είμαστε μαζί. Θα τα καταφέρουμε!»

0
2526

Ο Ορέστης Καλαμπαλίκης γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά τα τελευταία περίπου 12  χρόνια ζει στο Παρίσι. Είναι ένας διακεκριμένος κιθαριστής, με σημαντικές συνεργασίες στο ενεργητικό του (Α. Πρωτοψάλτη, Ε. Ρεμπούτσικα, Μ. Φραγκούλη, Κ. Καστοριάδη). Παρά την κλασσική παιδεία του στην μουσική, ο ίδιος αγαπά τα παραδοσιακά, τα ρεμπέτικα και όχι τόσο την jazz. Εκτός από κιθάρα, θα τον δείτε να παίζει οποιοδήποτε νυκτό έγχορδο όργανο. Συναντηθήκαμε στο κέντρο της Αθήνας, μια και τα καλοκαίρια επιλέγει να τα περνάει στην Ελλάδα και μιλήσαμε για το Παρίσι, τον αγαπημένο του δάσκαλο, την Ίμβρο και για πολλά άλλα…

Πως βρέθηκες, λοιπόν, στο Παρίσι;

Πήγα στο Παρίσι  το 2005, με αφορμή έναν Γάλλο μουσικό, τον Roland Dyens,  τον οποίον γνώρισα σε ένα σεμινάριο στην Θεσσαλονίκη. Αργότερα θα ήταν ο δάσκαλος μου.

Η συνάντηση με τον δάσκαλο σου, σου ενέπνευσε τέτοια εμπιστοσύνη και θαυμασμό ώστε να αλλάξεις τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι την μουσική  και να αλλάξεις χώρα;

Είναι σαν έρωτας. Την συγκεκριμένη στιγμή νιώθεις ότι χρειάζεσαι αυτό. Πήγα στο Παρίσι για εκείνον. Ήταν μια επιλογή σημαντική και ο συγκεκριμένος άνθρωπος, δεν με διέψευσε ποτέ!

Από την κλασσική μουσική στους Ρεμπετρόικα…

Κοίτα, μου αρέσουν πολλά πράγματα. Mου αρέσει η κλασσική μουσική  (Μπαχ, Μότσαρτ, Μπετόβεν, Ραβέλ, Σοστακόβιτς). Μου αρέσει αυτή η γραφή, τα μεγάλα έργα που είναι της Δυτικής μουσικής, τα αρχιτεκτονήματα αυτά. Από την άλλη, μου αρέσει πολύ και η Ανατολική αντιμετώπιση. Εκεί δεν έχεις αρμονία, δίνεις έμφαση στη μελωδία η οποία- κατά κάποιον τρόπο- εμπεριέχει την αρμονία και την πληροφορία στην μουσική. Εγώ ξεκίνησα για το Παρίσι λέγοντας «Ωραία! Τώρα πάμε να μάθουμε Ευρωπαϊκά πράγματα». Όταν έφυγα όμως, ένιωσα μια νοσταλγία για την Ελληνική μουσική. Εκεί δεν την θεωρείς δεδομένη, όπως δεν θεωρείς τον ήλιο ή την θάλασσα. Είναι πολύ βασικά πράγματα που όταν φεύγεις τα εκτιμάς. Η παραδοσιακή και γενικά η μουσική μας, είναι πάρα πολύ πλούσια, σε ρυθμό, σε τρόπους παιξίματος.

Τελικά οι Γάλλοι είναι τόσο ευγενικοί όσο φαίνονται;

Υπάρχει μια φάτσα ευγένειας. Μπορεί στον δρόμο ή σε έναν χώρο να σε χαιρετήσουν, οι σχέσεις όμως είναι περισσότερο αδιάφορες. Η ευγένεια τους, χρησιμοποιείται και ως απαγορευτικό. Επίσης, ισχύει η νοοτροπία του «έχεις εννιά, εγώ θέλω δέκα. Δεν τα βρίσκουμε!» Δεν υπάρχει ελαστικότητα.

Θέλεις να προάγεις τον ελληνισμό στο Παρίσι παίζοντας -εκτός από δικές σου-συνθέσεις κι άλλων Ελλήνων ή προτιμάς ο,τι είναι πιο κοντά στην κουλτούρα των Γάλλων;

Το κοινό του Παρισιού είναι ανοιχτό σε όλες τις ξενόφερτες μουσικές, γενικώς υπάρχει χώρος. Μουσική του κόσμου, το λένε αυτό. Παίζω διάφορα έργα. Δεν μου αρέσει να σκέφτομαι ότι πρεσβεύω την ελληνική μουσική ή την ελληνικότητα, γιατί αυτό είναι ένα χαρτί λίγο φθηνό. Κάθε μουσικός έχει τον ήχο του, την προσωπικότητα του. Το βασικό με την ορχηστρική μουσική είναι το ότι δεν επικοινωνεί νοήματα, επικοινωνεί συναισθήματα.

Σε συγκινεί το ίδιο, το άκουσμα των δύο γλωσσών σε ένα τραγούδι ή στην ποίηση;

Αγαπώ την ποίηση. Μου αρέσει πολύ ο Καβάφης και  ο τρόπος με τον οποίον προσεγγίζει τα θέματα. Επίσης ο Ρίτσος, ο Σεφέρης. Ξένη ποίηση για παράδειγμα, δεν διαβάζω. Μπορεί να τύχει να διαβάσω Ουγκώ, γαλλική ποίηση, αλλά δεν με αγγίζει όπως η ελληνική. Στην ποίηση η ελληνική γλώσσα είναι πολύ δυνατή.

Δεδομένου του ότι είσαι σε μία δημιουργική φάση, δίνεις χώρο στην προσωπική σου ευτυχία;

Ναι, φυσικά! Οι σχέσεις είναι ένας καθρέφτης του εαυτού σου και μια δουλειά που θέλεις να κάνεις με τον συναισθηματικό σου κόσμο. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό όν και βασίζεται η εξέλιξη του στο «Είμαστε μαζί, θα τα καταφέρουμε!» Ο καθένας, λοιπόν, ψάχνει τρόπους να αγαπηθεί από τους υπόλοιπους. Ο άνθρωπος της σκηνής, ο μουσικός, ανεβαίνει εκεί  και λέει «Κοιτάξτε με». Θεωρώ ότι στην κοινωνία του γορίλα δεν ήταν ούτε ο πιο δυνατός, ούτε ο πιο όμορφος γορίλας. Σε αυτήν την δουλειά θέλεις να σου πει ο άλλος ότι του αρέσει αυτό που κάνεις ή ένα μπράβο!

Η ενασχόληση με την μουσική είναι ένας τρόπος να πει κανείς όσα θέλει, χωρίς λέξεις; 

Με την μουσική ψάχνεις να βρεις απαντήσεις.

Εσύ έχεις βρει κάποιες;

Όσο μεγαλώνεις αποκλείεις πράγματα, γιατί απλά τα θεωρείς χάσιμο χρόνου. Έχω αποκλείσει το δράμα και την jazz. (γέλια) Από την άλλη, αν θέλεις να έχεις μια ελευθερία σκέψης πρέπει να αναθεωρείς. Η αλήθεια είναι ότι όλα τα υπαρξιακά μου ταρακουνήθηκαν με την απώλεια του δασκάλου μου και πράγματα που είχα δεδομένα, όπως η αγάπη της οικογένειας μου, τα εκτιμώ αλλιώς!

Μιλάς για την ανιδιοτελή αγάπη.

Δεν υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη και αν υπάρχει είναι για εκατό ανθρώπους. Οι υπόλοιποι κινούμαστε με συναισθηματικούς εκβιασμούς. Το θέμα είναι πόσο συνειδητά το κάνουμε και κατά  πόσο προσπαθούμε να το πάμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Αυτού του είδους η αγάπη είναι πέρα από τον άνθρωπο. Είμαστε ακόμα στο επίπεδο της Ιλιάδας, ο καθένας κάνει ο,τι καλύτερο μπορεί για τον εαυτό του.

Με την Κυβέλη Καστοριάδη συνεργάζεστε  αρκετά χρόνια. Τι είναι αυτό που εκτιμάς σε εκείνη;

Ότι είναι ένας άνθρωπος που συνεχώς εξελίσσεται. Εκτός του τι έχει μια πάρα πολύ ωραία φωνή, την εκτιμώ ως μουσικό και αυτό ίσως είναι το πρώτο. Επίσης, η Κυβέλη είναι ένας εύκολος άνθρωπος και αυτό βοηθά την συνεργασία μας. Την εμπιστεύομαι.

Ορέστη, ποιες ήταν οι δυσκολίες που αντιμετώπισες ή αντιμετωπίζεις στο Παρίσι;

Στην αρχή υπήρχε η δυσκολία της γλώσσας και του κώδικα επικοινωνίας. Επίσης κάτι που δεν ξέχασα ποτέ και πάντα υπάρχει, είναι  ότι το Παρίσι είναι μία πόλη σκληρή. Βγαίνω από το σπίτι μου και βρίσκομαι σε μία εμπόλεμη διάθεση, κάτι που βλέπω να συμβαίνει και στην Αθήνα πια. Συναντάς άστεγους, ψυχικά διαταραγμένους ανθρώπους… Είναι μια επιθετική κοινωνία, με καθόλου υγιή κοινωνικά φαινόμενα. Υπάρχει ,ξέρεις, το «Σύνδρομο του Παρισιού». Ένα σύνδρομο των Ιαπώνων που παθαίνουν κατάθλιψη με αυτό που αντικρίζουν, γιατί  δεν έχει καμία σχέση με τις προσδοκίες, που έχουν δημιουργηθεί από τις ταινίες.

Ας μιλήσουμε για το καλοκαίρι. Πως πέρασες;

Το φετινό καλοκαίρι ήταν πολύ γεμάτο. Συναυλίες με την Κυβέλη σε διάφορα μέρη, είχαμε την παρουσίαση του δίσκου μας «Songs for a blue cloud», εμφανίσεις με την Ευανθία Ρεμπούτσικα στην Κύπρο και  στην συνέχεια έδωσα κάποια σεμινάρια στο Πήλιο.

Αγαπημένος προορισμός για τις καλοκαιρινές διακοπές;

Μεγάλο στοιχείο του συναισθηματικού μου κόσμου αποτελεί η Ίμβρος, το μέρος στο οποίο έχει γεννηθεί ο πατέρας μου. Είχα ακούσει τόσες ιστορίες με τον διωγμό, τόσο  που όταν πήγα πρώτη φορά -έξι χρονών- φίλαγα στο λιμάνι, το μπετό. Υπάρχει μια συνθήκη μέσα μου που όταν πηγαίνω εκεί αγαπάω όλον τον κόσμο και συγχωρώ!

Μας μίλησες και προηγουμένως για τον δάσκαλο σου, τον Roland Dyens. Πόσο σε επηρέασε ο θάνατος του και τι ένιωσες μετά από αυτήν την απώλεια;

Ο θάνατος είναι μία συνθήκη.  Η φθορά, ο επερχόμενος θάνατος,  το μη αναστρέψιμο… Με βοήθησε στο να στοιχειοθετώ τις προτεραιότητες. Πολλοί από αυτούς που το επισκέπτονταν -επειδή ήταν μεγάλη φίρμα ο δάσκαλος- το έκαναν για να «πάρουν» κάτι. Για εμένα ήταν πολύ σαφές, πάω εκεί για να δω αυτόν τον άνθρωπο. Όταν κάποιος φεύγει η σχέση περνάει στο ποιητικό επίπεδο πια. Δεν θα του ξαναμιλήσεις, υπάρχει μόνο στο μυαλό σου. Αυτό που λέει ο Καβάφης στο ποίημα «Φωνές». Ωστόσο, πέρασα το στάδιο της μη αποδοχής. Ήμουνα σίγουρος πως δεν θα πεθάνει. Ο θάνατος είναι κάτι που μας ξεπερνάει. Επίσης, διαπίστωσα ότι λίγο πριν το τέλος στεκόμαστε απέναντι σε αυτούς που αγαπάμε «γυμνοί» και αυτό είναι ένα μέρος της αγάπης. Η αποδοχή.

Πως θα περιέγραφες την επαφή σου με την  κιθάρα;

Η κιθάρα λειτουργεί σαν μία προέκταση του εαυτού μου. Είναι η  φωνή μου…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.