Γ. ΚΑΛΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ: «ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΠΟΣΟ ΨΗΛΑ ΤΟΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΤΖΕΝΤΑ ΜΑΣ»

0
1074


Ο Γιάννης Καλατζόπουλος έχει εξομολογητική διάθεση. Μετά το βιβλίο του «Γιαννάκης, το παιδί-θαύμα» ανεβάζει επί σκηνής τις αναμνήσεις του από την εποχή που ανακάλυπτε τη μαγεία τόσο του θεάτρου όσο και των γυναικών… Λίγο πριν παρουσιάσει στο Θέατρο Αυλαία την παράσταση «Τι να σου πω Σουλτάνα μου;«, την Τετάρτη 11 και την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου στις 21.00, μιλάει στο thinkfree

Συνέντευξη στον Γιάννη Θ. Κεσσόπουλο

Γιατί η Σουλτάνα, ένα αυτοβιογραφικό κείμενο, ανεβαίνει στη σκηνή; Πως προέκυψε;
Είχα αρχίσει να γράφω ένα βιβλίο, ένα… μυθ-υστέρημα όπως το χαρακτήριζα, για να μοιραστώ με περισσότερους ανθρώπους κάποια «μυστικά» μου. Αναμνήσεις από την μαθητεία μου, όταν ήμουν παιδί, δίπλα σε ανθρώπους όπως ο Μινωτής, ο Κούν, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, αλλά και ο Αυλωνίτης, η Βασιλειάδου, ο Ορέστης Μακρής και τόσοι άλλοι. Αστεία περιστατικά, σοβαρά αποφθέγματα, απόψεις, «κόλπα» της τέχνης του ηθοποιού, ατάκες που σημάδεψαν τη ζωή μου… όλα τα μάγια του Θεάτρου, ανακατεμένα με τα μάγια της Σουλτάνας. Η Σουλτάνα ήταν ένα ξωτικό! Μια κοπέλα 19 χρονών που ήρθε ξαφνικά μια μέρα στη γειτονιά μας και την συντάραξε συθέμελα –και πιο πολύ εμένα. Αυτές οι παράλληλες ιστορίες που διαμόρφωσαν την προσωπικότητά μου θα αποτελούσαν το υλικό του βιβλίου που τελικά δεν έγραψα, γιατί στην πορεία ένιωσα πως θα ήταν πιο ενδιαφέρον όχι σαν ανάγνωσμα αλλά σαν προσωπική, ζωντανή εξομολόγηση στο Κοινό, από τη Σκηνή ενός Θεάτρου που είναι στο κάτω-κάτω και ο φυσικός μου χώρος.
Τι είναι αυτό που σε συγκλονίζει στη «Σουλτάνα»;
Η μαγεία που κρύβεται μέσα μας χωρίς να το ξέρουμε. Αυτές οι αόρατες δυνάμεις που κρύβει ο κάθε άνθρωπος να μετουσιώνει τις ασήμαντες, απειροελάχιστες στιγμούλες του σε γνώση, πείρα, ευαισθησία, δυνατότητα επιλογής… Αυτή η μαγεία που μας βοηθάει να αλλάζουμε τον εαυτό μας, να επηρεάζουμε και να επηρεαζόμαστε από τους άλλους, να προχωράμε σ’ ένα κόσμο που αλλάζει πολύ αργά αλλά σίγουρα μαζί μας.
Ο έρωτας σε κάθε του μορφή, δε βρίσκεται ψηλά στην αξιακή ατζέντα του μέσου Έλληνα. Προηγείται π.χ. η επαγγελματική καταξίωση ή η κοινωνική ανέλιξη. Αυτή την αίσθηση έχω. Πόσο σημαντικός – καθοριστικός πιστεύεις ότι είναι ο έρωτας για τον άνθρωπο και την πορεία του στη ζωή;
Νομίζω πως τον Έρωτα δεν τον ενδιαφέρει καθόλου πόσο ψηλά τον βάζουμε εμείς στην ατζέντα μας. Αυτός κάνει τη δουλειά του και την κάνει πολύ καλά, εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Τώρα, όποιος νομίζει πως η κοινωνική του ανέλιξη ή τα λεφτά που βγάζει προηγούνται της ερωτικής του ζωής, κακό του κεφαλιού του!
Έχω πάμπολλες «πρώτες φορές» γιατί όταν είσαι παιδί διαθέτεις αυτή την απίστευτη ικανότητα να «ξαφνιάζεσαι», να βλέπεις τα πράγματα όπως οι πρωτόπλαστοι. Αν πρέπει τώρα εδώ να ξεχωρίσω κάτι, αυτό είναι οι αντιφάσεις που μου έκαναν εντύπωση: το παιδικό χαμόγελο του αυστηρού Μινωτή, οι μικρότητες του τεράστιου Κουν, η αριστοκρατική φινέτσα της λαϊκής Βασιλειάδου… Αφηγούμαι πολλά τέτοια περιστατικά στην παράσταση.
Τι θα πει κάνω ανεξάρτητο θέατρο στην Ελλάδα σήμερα; Πόσο οριακός είναι ο αγώνας;
Το θέμα είναι «ανεξάρτητο από τι;». Όλοι στο όνομα της ανεξαρτησίας από την Σκύλλα υποδουλώνονται στη Χάρυβδη. Είναι σχεδόν αδύνατο πάντως να κάνει κάποιος θέατρο εξαρτημένο μόνο από το προσωπικό του καλλιτεχνικό όραμα. Είμαστε πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα. Από τη μια το mainstream θέατρο με τις δημόσιες σχέσεις και τις φωτεινές επιγραφές και από την άλλη το underground με τις σκοτεινές υπόγειες διαδρομές και τις ανομολόγητες βλέψεις του να γίνει mainstream στη θέση του mainstream…
Το σταμάτημα των θεατρικών επιχορηγήσεων ήταν σωστό ή λάθος; Ρωτώ έχοντας κατά νου και μια υπερβολή ή κακή κατανομή που πιθανόν γινόταν…
Πρόκειται για χαρακτηριστικό παράδειγμα της λογικής «πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι». Ναι, για πολλά χρόνια το σύστημα των επιχορηγήσεων λειτουργούσε σε λάθος κατεύθυνση. Αντί να προσπαθεί να δημιουργήσει θεατρόφιλους, να ανεβάσει γενικά το επίπεδο (γιατί όσο πιο ψηλό είναι το μέσο επίπεδο, τόσο πιο ψηλά θα φτάσει και η πρωτοπορία), επιχορηγούσε μονόπλευρα μιαν αμφίβολης ποιότητας «πρωτοπορία» στέλνοντας το μέσο θεατή στην αγκαλιά των σκυλάδικων και της τηλεόρασης. Αλλά σαν θεσμός, ήταν σωστός και χρήσιμος. Έπρεπε να αλλάξει φιλοσοφία, όχι να καταργηθεί.
Έχεις συνεργαστεί με το Κρατικό Θέατρο, το μεγάλο θέατρο της βόρειας Ελλάδας. Ένα σχόλιο για το παρόν του και για το μέλλον του, για το ρόλο του και για τα προβλήματά του.
Ισχύουν κι εδώ όσα είπα στην προηγούμενη ερώτηση. Το ΚΘΒΕ είχε, έχει και θα έχει προβλήματα όσους διευθυντές ή διοικητικά συμβούλια και ν’ αλλάξει, αν δεν αλλάξει η φιλοσοφία της Πολιτείας σχετικά με το ρόλο του, με το ρόλο του Θεάτρου και του Πολιτισμού γενικότερα. Όσο δεν τους ενδιαφέρει στην πραγματικότητα ο παιδευτικός ρόλος των καλλιτεχνικών οργανισμών αλλά τους βλέπουν σαν μηχανισμούς άσκησης εξουσίας και μικροπολιτικής, τα προβλήματα θα υπάρχουν και θα μεγαλώνουν.
Έχεις διατελέσει πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (1990-1992). Πιστεύεις ότι ο συνδικαλισμός έπαιξε ρόλο στην κατρακύλα της χώρας;
Έζησα την εποχή που οι ηθοποιοί έπαιζαν 7 μέρες τη βδομάδα, δύο παραστάσεις κάθε μέρα, και συγχρόνως πρόβες για το επόμενο έργο χωρίς ωράριο εργασίας, χωρίς αργία, βασικό μισθό, χωρίς ένσημα και κυρίως χωρίς επαγγελματική και καλλιτεχνική αξιοπρέπεια. Όλα αυτά τα αντιμετώπισε και τα νίκησε ο υγιής συνδικαλισμός τον οποίο γνώρισα και με τις μικρές μου δυνάμεις υπηρέτησα. Στη συνέχεια έγινε το αντίθετο απ’ αυτό που λέτε στην ερώτησή σας: Η κατρακύλα της χώρας συμπαρέσυρε και τον συνδικαλισμό, τον έβγαλε από τον κανονικό του δρόμο, επικράτησαν οι «συνδικαλιστές» του βολέματος και της συναλλαγής με το κράτος και την εργοδοσία, οι εργατοπατέρες που αντί να συγκρούονται για να λύνουν προβλήματα, κοιτάνε να γίνουν διευθυντές, βουλευτές και υπουργίσκοι.
Αισιοδοξείς για την Ελλάδα;
Όχι. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό δεν το βάζω κάτω και προσπαθώ ακόμα.

*Η παράσταση «Τι να σου πω Σουλτάνα μου» θα παίζεται στο Θέατρο Αυλαία την Τετάρτη 11 και την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου στις 21.00 στο Θέατρο Αυλαία.

Προηγούμενο άρθρο«ΚΑΙ ΠΗΡΑΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ν’ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΣΧΟΛΕΙΟ…»
Επόμενο άρθρο«ΤΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΣΟΥΛΤΑΝΑ ΜΟΥ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ
Σπούδασα Νομικά, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη. Και διευθυντή το Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης κι έπειτα η free press «Karfitsa» την οποία διηύθυνα από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.