ΤΕΟ ΚΑΠΗΛΙΔΗΣ: ΑΠΟ ΤΟ «ΜΑΝΤΑΤΟ» ΣΤΗ ΖΥΡΙΧΗ

0
3108

kapilidis

Συνέντευξη στη Στεφανία Τσολάκη

Πρόσφατα είχα την χαρά και την τιμή να γνωρίσω έναν εξαιρετικό μουσικό. Ξέρετε, είναι από τις περιπτώσεις που  διστάζεις ή θεωρείς ότι για κάποιο λόγο δεν θα γίνει, παρόλα αυτά άδραξα την ευκαιρία να του ζητήσω συνέντευξη. Και δέχτηκε! Ορίσαμε το ραντεβού μας μόλις τρεις ώρες πριν επιστρέψει στη Ζυρίχη, που είναι και η βάση του τα τελευταία χρόνια. Χαρισματικός κιθαρίστας, καθηγητής στο Zurich University of the Arts Department of Music, μέλος μουσικής οικογένειας και ένας από τους μουσικούς που πλαισίωναν – τις καλές εποχές της Θεσσαλονίκης- μια από τις πιο δυνατές μουσικές σκηνές, το «Μαντάτο». Με δυο προσωπικούς δίσκους, το «Bright Shadows» & τον πιο πρόσφατο «Inside Views», o Τheo (Θεόδωρος) Καπηλίδης αποτελεί έναν σημαντικό λόγο να αισθανόμαστε περήφανοι, την στιγμή που αναρωτιόμαστε για τη θέση της μουσικής και της τέχνης γενικότερα στην Ελλάδα.

Η κουβέντα μας ξεκίνησε με έναν αναστεναγμό ως απάντηση στην ερώτηση ,σε πόσες ώρες πετάτε; Αυτό με παρακίνησε να συμπληρώσω… Παρότι λείπετε τόσα χρόνια… Αυτό δεν έχει αλλάξει ποτέ! Κάθε φορά που πρόκειται να φύγω, αισθάνομαι ένα παράπονο,  γιατί δεν μπορώ να είμαι εδώ τώρα και φεύγω; Ακόμα και τις φορές που δεν έχω περάσει καλά ή χρειάστηκε να έρθω για άλλους λόγους, πάντα φεύγοντας έχω το ίδιο συναίσθημα.

Δεδομένου του ότι προέρχεστε από μια μουσική οικογένεια, ο πατέρας σας και τα αδέρφια σας Νίκος και Δημήτρης επίσης μουσικοί, ήτανε μονόδρομος για εσάς το να παίζεται; Νομίζω γεννηθήκαμε με αυτό. Δεν το διαλέξαμε, μας διάλεξε. Ο πατέρας μας ήταν μουσικός, τραγουδούσε, δίδασκε μουσική , είχε μαγαζί με μουσικά είδη και βινύλια. Τα αδέρφια μου επίσης έπαιζαν ο καθένας κάποιο μουσικό όργανο, οπότε ήταν σχεδόν αναπόφευκτο.

Η μητέρα σας, είχε κάποια σχέση με τη μουσική; Την αγαπούσε πάρα πολύ και είχε πάρα πολύ καλό γούστο. Θυμάμαι, ένα διάστημα έλειπε ο πατέρας μου σε τουρνέ στο Βέλγιο και κρατούσε το μαγαζί μόνη της. Ήρθε ,λοιπόν, κάποιος αντιπρόσωπος (οι αντιπρόσωποι έδιναν δείγματα βινύλια), η μητέρα μου ενθουσιασμένη τότε με το «Χαμόγελο της Τζοκόντας» του M. Χατζιδάκι, άρχισε να του παραπονιέται «Μα τι ωραίος δίσκος αυτός, γιατί δεν γίνονται τέτοιες παραγωγές». Φυσικά, εκείνη την εποχή σε σύγκριση με κάποιους άλλους δίσκους, αυτός δεν είχε πουλήσει τόσο πολύ. Όπως καταλαβαίνετε, η μητέρα μου είχε καλλιτεχνική ματιά, όχι τόσο εμπορική!

Έχετε δηλώσει στο παρελθόν ότι ένα από τα μουσικά σας πρότυπα ήταν και ο Jimi Hedrix… Ο Jimi Hedrix προέκυψε όταν τον είδα στο φιλμ του Woodstock, το οποίο ήρθε στην Ελλάδα με καθυστέρηση 2-3 χρόνων. Για να πω την αλήθεια περίμενα να δω κάτι άλλο από αυτό που είδα. Δεν μου άρεσε και τόσο το όλο πράγμα, αλλά με εντυπωσίασε το παίξιμό του.

Έτσι ξεκινά ο έρωτας με την κιθάρα; Πρέπει να σας πω ότι  ξεκίνησα παίζοντας πιάνο. Η κιθάρα προέκυψε. Είχα τη δυνατότητα να δοκιμάσω πολλά μουσικά όργανα μιας και υπήρχαν στο σπίτι. Κάποια στιγμή παίζοντας πλήκτρα, είπα «αυτόν τον ήχο όμως δε μπορώ να τον βγάλω στο πιάνο» και έτσι επέλεξα την κιθάρα.

Δημιουργήσατε, λοιπόν, την οικογενειακή σας μπάντα; Ναι! Μαζί με τα αδέρφια μου και τον πατέρα μας φτιάξαμε την μπάντα μας «The Tops» και παίζαμε ροκ. Μετά ανοίξαμε ένα κλαμπ- ντίσκο στη Δράμα και παίζαμε όλα τα top forty και με βινύλια και με ορχήστρα.  Τότε ήμουν σε ηλικία 11 περίπου χρονών και είχα ήδη ακούσματα όλης της Motown  μουσικής, που δεν ανήκε στη γενιά μου. Κάπου εκεί εμφανίζεται και η λέξη Jazz.

Mε πήγατε κατευθείαν στην επόμενη ερώτηση… Άκουσα αυτή τη λέξη Jazz και έτσι ξεκίνησε το ψάξιμο. Είχαμε δυο δισκάκια τα οποία όταν τα άκουσα δεν με ενθουσίασαν. Είχα όμως την τύχη να είμαι ο μικρότερος. Ο αδερφός μου ο Νίκος είχε μια τεράστια δισκοθήκη και οι φίλοι μας από το εξωτερικό μας έφερναν δίσκους, οπότε ό,τι καινούργιο κυκλοφορούσε με το που έβγαινε το είχαμε. Σκεφτείτε μόνο ότι μιλάμε για μια εποχή με χούντα και σε μια επαρχιακή πόλη. Το μόνο που χρειαζόταν να κάνω ήταν να είμαι σπίτι γιατί όλο αυτό που έπαιζε εκεί ήταν σχολείο.

Να μιλήσουμε για την εποχή του «Μαντάτο», μια μουσική σκηνή της πόλης με ιστορία, μέρος της οποίας αποτελείτε και εσείς. Το «Μαντάτο» ξεκίνησε με τον Βαγγέλη Κουτσοτόλη (σαξοφωνίστας), που ήταν συνέταιρος στο μαγαζί. Μου πρότεινε να έρθουμε Θεσσαλονίκη και να παίξουμε jazz. Ήταν παράτολμο για εκείνη την εποχή, παρόλα αυτά είπα θα το ρισκάρω. Την πρώτη χρονιά ξεκινήσαμε με τον αδερφό μου, Νίκο Καπηλίδη (τύμπανα) και τον Κώστα Θεοδώρου (μπάσο). Πήγε πολύ καλά, έμειναν όλοι ευχαριστημένοι και έτσι συνεχίσαμε. Την 2η χρονιά έκανα μια προσπάθεια και έφερα δυο Νεοϋορκέζους μουσικούς. Με τον Danny Hayes (τρομπέτα), τον Manny Boyd (σαξόφωνο), τον Γιώτη Κιουρτσόγλου (μπάσο) και τον Νίκο Καπηλίδη (τύμπανα), συνεχίσαμε μέχρι που άλλαξε η κυβέρνηση… (γέλια) Ήταν φοβερό αυτό που συνέβαινε. Θυμάμαι, ταξίδευαν από Αθήνα για να μας ακούσουν και επέστρεφαν πάλι πίσω.

Μπορεί κάποιος -όχι και τόσο καλός- μουσικός να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα; Ένας ατάλαντος καθηγητής είναι η καταστροφή στο σύστημα. Πρέπει πρώτα να είναι ταλαντούχος μουσικός . Πρέπει να προσφέρει κάτι στη μουσική και όχι να τον ενδιαφέρει η καρέκλα. Ο ανταγωνισμός είναι τόσο μεγάλος που δεν γίνεται να επαναπαυτεί κάποιος στη θέση του δασκάλου. Έπειτα και ο μαθητής θα σε ακούσει. Θέλει να σε ακούσει, να συγκινηθεί από το παίξιμο σου! Για αυτόν το λόγο οι περισσότεροι δάσκαλοι είναι ενεργοί, βγάζουνε cd’s, οργανώνουν projects.

Ως καθηγητής Πανεπιστημίου στην Ζυρίχη, μπορείτε να μας μιλήσετε για το εκπαιδευτικό σύστημα; Η Ελβετία έχει ένα ιδιαίτερο σύστημα. Ακόμα και στην εκπαίδευση δεν είναι ο πρώτος στόχος να πάρεις έναν μαθητή και να τον κάνεις μηχανάκι, ούτε μαϊμού να μιμηθεί κάποιον. Κοιτάς τον κάθε μαθητή ξεχωριστά, δεν τους βλέπεις όλους το ίδιο. Βλέπεις τις δυνατότητες κάθε ατόμου, τι στοιχεία έχει, που πρέπει να τον βοηθήσεις ή ενδεχομένως τις «τρύπες» που λέμε εμείς. Αυτό που μας αφορά δεν είναι μόνο η τέλεια τεχνική αλλά και το συναίσθημα που μπορεί να βγάλει κάποιος στον αυτοσχεδιασμό του. Κατά πόσο μπορεί να λειτουργήσει σε ένα σύνολο; Διεγείρει τους υπόλοιπους μουσικούς για να τον υποστηρίξουν σε αυτό που κάνει;

Πως νιώσατε όταν παρουσιάσετε την προσωπική σας δουλειά «Bright Shadows» & αργότερα το «Ιnside views»; Ένιωσα μια τεράστια ανακούφιση. Γιατί για να το οργανώσω και να βγει αυτό το αποτέλεσμα, ακόμα και το να καταφέρουμε να συναντηθούμε με όλους τους σπουδαίους μουσικούς που παίζουν, χρειάστηκε πολύ τρέξιμο. Υπάρχουν όμως και στιγμές που νιώθω ότι θέλω να τα παρατήσω, γιατί είναι τόσο απαιτητικό όλο αυτό το δημιουργικό κομμάτι. Δίνεις τόσα πολλά και αυτό που σου επιστρέφεται -καμιά φορά- είναι πολύ λίγο. Μένει μόνο η ηθική ικανοποίηση.

Aν περιγράφατε την jazz σαν χρώμα, ποιο θα ήταν; Σκούρο μπλε για να το φωτίσω και λίγο. (γέλια)

Επιλέξατε ένα σκούρο χρώμα, αυτό δηλώνει την εσωστρέφεια του είδους; Μα είναι εσωστρεφής μουσική.

Ποιος είναι ο δικός σας ορισμός για την Jazz μουσική; Η Jazz είναι πειθαρχημένη μουσική. Ακούω συχνά από πολλούς μουσικούς στην Ελλάδα ότι την επιλέγουν γιατί θεωρούν ότι έχει πιο πολλή ελευθερία. Όπως είπε και ο Joe Zawinul «Όσο πιο ελεύθερα παίζεις, τόσο πιο πειθαρχημένος πρέπει να είσαι».

Σας ευχαριστώ πολύ!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.