«La Rentree Litteraire», το φαινόμενο της γαλλικής λογοτεχνικής σεζόν!

0
1421

chez zanou

Γράφει η Κατερίνα Σπυροπούλου / [email protected]

Μπορεί ο Αύγουστος να είναι ο κατεξοχήν μήνας των διακοπών αλλά για τους κριτικούς της λογοτεχνίας και τους εκδοτικούς οίκους στη Γαλλία είναι ο μήνας έντονης λογοτεχνικής δραστηριότητας, όπου συσσωρεύεται πλήθος νεοκδοθέντων βιβλίων προς ανάγνωση και βιβλιοπαρουσιάσεις.

Το χαρακτηριστικό γαλλικό φαινόμενο της « rentrée littéraire » – δηλαδή, της «λογοτεχνικής σεζόν» – ξεκινά κάθε χρόνο από τα μέσα Αυγούστου κυριαρχώντας στην γαλλική ειδησεογραφία, εμπλέκοντας λογοτεχνικούς κύκλους, αναγνωστικό κοινό και την γαλλική εκδοτική αγορά. Αποτελεί, εν ολίγοις, το σημαντικότερο γεγονός για τη ζωή και την οικονομία του βιβλίου και αναδεικνύεται σε χώρο εκτεταμένων συζητήσεων στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης.

Πρόκειται για μία φαντασμαγορική γιορτή της λογοτεχνίας και των εκδοτικών οίκων με παράλληλες πολυπληθείς λογοτεχνικές εκδηλώσεις, λειτουργώντας ως ανοιχτό φόρουμ όπου εκβάλλουν τα πολυποίκιλα λογοτεχνικά είδη.  Συγκεκριμένα, η λογοτεχνική σεζόν του 2015 περιλαμβάνει 589 τίτλους νεοκδοθέντων βιβλίων, τα οποία φιλοδοξούν τη διάκρισή τους από πολλά λογοτεχνικά βραβεία. Κατά τη διάρκειά της αναδεικνύονται όχι μόνο νέα λογοτεχνικά ταλέντα και καθιερώνονται νέοι συγγραφείς αλλά και αναμένεται, με ξεχωριστό ενδιαφέρον και ενθουσιασμό, η κυκλοφορία νέων τίτλων βιβλίων από καταξιωμένους συγγραφείς της γαλλικής, γαλλόφωνης και παγκόσμιας λογοτεχνίας. Πώς το λογοτεχνικό αυτό φαινόμενο έχει καταστεί τόσο σημαντικό στον κόσμο των εκδόσεων και των βιβλιοπωλείων;

Οι απαρχές αυτού του πολιτιστικού και εμπορικού θεσμού ανιχνεύονται στα λογοτεχνικά σαλόνια του τέλους του 18ου αιώνα, χώρους ιδεολογικής ζύμωσης, οργάνωσης της πνευματικής ζωής και συνάθροισης λογίων και ανθρώπων των γραμμάτων με σκοπό την ανταλλαγή ιδεών για τη λογοτεχνία, τη συγγραφή, την κοινωνία, την πολιτική.  Σ΄ αυτό το πλαίσιο, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, δύο αξιόλογοι νατουραλιστές συγγραφείς, εκδότες και κριτικοί, οι αδελφοί Γκονκούρ – φίλοι των Εμίλ Ζολά, Φλωμπέρ, Μοπασάν και άλλων λογοτεχνών του 19ου αιώνα – δημιούργησαν τη δική τους ομάδα, εμπνευσμένη από εκείνες του 18ου αιώνα. Το 1894 στη διαθήκη που συντάσσει ο Edmond de Goncourt (1822-1896) – 0 αδερφός του Jules de Goncourt απεβίωσε το 1870 – εμπιστεύεται στον στενό του φίλο και εκτελεστή της διαθήκης του Alphonse Daudet να δημιουργήσει το 1990 την λογοτεχνική εταιρεία « Ακαδημία Γκονκούρ », – ομάδα δέκα συγγραφέων – υπεύθυνη για την απονομή του ομώνυμου βραβείο Γκονκούρ με το οποίο τιμάται από το 1903 κάθε Νοέμβριο ένα έργο μυθοπλασίας. Στη διαθήκη του, ο Εdmond de Goncourt γράφει επ΄αυτού:

Η τελευταία επιθυμία μου, επιθυμία για την οποία προσεύχομαι οι νέοι μελλοντικοί ακαδημαϊκοί να κρατήσουν στη μνήμη τους, είναι αυτό το βραβείο να δίνεται στη νεολαία, στην πρωτοτυπία του ταλέντου, στις νέες και τολμηρές προσπάθειες της σκέψης και της μορφής.

Το βραβείο Γκονκούρ θεωρείται το παλαιότερο και πλέον επιθυμητό λογοτεχνικό βραβείο, διότι διασφαλίζει στον αποδέκτη του προβολή του έργου ανά τον κόσμο και αύξηση της κυκλοφορίας του (για τον νικητή Γκονκούρ προβλέπονται πωλήσεις, κατά μέσο όρο, 300 000 αντιτύπων).

Η κορύφωση της λογοτεχνικής σεζόν ξεκινάει τον Νοέμβριο και διαρκεί μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου. Κατά το διάστημα αυτό, απονέμονται συνολικά 17 λογοτεχνικά βραβεία (Prix de l’Académie française, Prix Médicis, Renaudot, Goncourt, Femina,  Goncourt des lycéens, Prix des Cinq Continents, Prix du roman Fnac, Prix RTL, Prix des maisons de la presse, Prix Interallié, Prix du Livre Inter, Prix des libraires, Prix de Flore, Prix du Quai des Orfèvres, Prix du premier roman, Prix Décembre) χωρίς να συνυπολογίζονται τα βραβεία εκτός λογοτεχνικών κύκλων.

Μετά την απονομή των βραβείων, τα περισσότερα από τα βιβλία της λογοτεχνικής σεζόν παραμένουν μερικούς μήνες προς πώληση. Όσα βραβεύονται κυκλοφορούν και σε έκδοση τσέπης ενώ, περίπου τα μισά εξ΄ αυτών, παραμένουν απούλητα και οδεύουν προς πολτοποίηση. Όσον αφορά το ταξίδι αυτών των βιβλίων στον ελληνικό χώρο, ως γνωστό η τύχη τους καθορίζεται από το όραμα, το γενικότερο ενδιαφέρον των ελληνικών εκδοτικών οίκων αλλά και από την οικονομική συγκυρία. Εν τω μεταξύ, η Γαλλία έχει ξεκινήσει, με εντατικούς ρυθμούς, την προετοιμασία για τη δεύτερη, μικρότερης εμβέλειας, λογοτεχνική σεζόν, αρχές Ιανουαρίου.

Προηγούμενο άρθροΓ. Αναστασάκης: όχι συρρίκνωση του ΚΘΒΕ, λύση για τα παλιά χρέη
Επόμενο άρθρο«Σκηνές από το βίο του Ματίας Αλμοσίνο» στην Περιφερειακή Βιβλιοθήκη Χαριλάου
Πτυχιούχος της Γαλλικής Φιλολογίας του Α.Π.Θ., η Κατερίνα Σπυροπούλου ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές τις σπουδές στο πανεπιστήμιο Paris 13 και από το 2007 είναι Διδάκτωρ γαλλόφωνης και συγκριτικής λογοτεχνίας. Έκτοτε διδάσκει τη γαλλική γλώσσα στο πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, ερευνά τη γαλλόφωνη λογοτεχνία και τα επιστημονικά της πεδία επικεντρώνονται στα προβλήματα της ταυτότητας, της μετανάστευσης και της εξορίας, στη θεωρία της γαλλοφωνίας, στη λογοτεχνία-κόσμος και στους σύγχρονους γαλλόφωνους συγγραφείς. Έχει δημοσιεύσει μελέτες σε διεθνή περιοδικά σχετικά με τη γαλλική γλώσσα και τη σύγχρονη γαλλόφωνη λογοτεχνική παραγωγή και συμμετάσχει σε διεθνή συνέδρια. Έχει συνδράμει στη συγγραφή λεξικών για τη λογοτεχνία, και έχει γράψει τα βιβλία : 100 réponses…sur la Francophonie, Paris, (2006), La France de Clément Lépidis. Retour sur la vie et l’œuvre d’un écrivain francophone (2011).

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.