ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΟΔΥΝΗΡΟ ΔΑΝΕΙΟ…

0
706

BLEK

ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΣΤΡΟΥΜΦ Γράφει ο Βαγγέλης Γεωργάκης / λογοτέχνης – συγγραφέας

Στο σύθαμπο ορισμένων απογευμάτων της παιδικής μου ηλικίας θυμάμαι να σκαρφαλώνω σε δέντρα και να παίζω αμέριμνος ποδόσφαιρό. Μια Αλλαγή που όμως δεν ήταν αλλαγή, αλλά καρκινογόνος μετάλλαξη. Είχε σκορπίσει ωστόσο ενθουσιασμό και μόνο και η λέξη και κάτι ήταν και αυτό. Θυμάμαι να μοιράζουν πορτοκάλια στα σχολεία και πολυκατοικίες να ξεφυτρώνουν από τη γη μέσα σε μερικούς μήνες. Να διαβάζω Νίκο Καζαντζάκη, Μενέλαο Λουντέμη και Ιούλιο Βέρν. Το «Μεγάλο Παιχνίδι», ένα βιβλίο που δεν θυμάμαι όνομα συγγραφέα, τελείωνε όμως με τη φράση (και αυτό το θυμόμουν τα επόμενα χρόνια καλά): «Στη ζωή ό,τι κάνουμε πρέπει να το κάνουμε πότε με τη χαρά, πότε με τη λύπη, μα πάντα με το κουράγιο».

Τον εαυτό μου ξαπλωμένο στο πάτωμα και να διαβάζω αχόρταγα κόμικς. Μίκυ Μάους, Μπλεκ, Αγόρι, Βαβούρα και Τρουένο, Ποπάυ, Τιραμόλα, Σεραφίνο. Πιο πολύ με ενθουσίαζαν, αν μπορώ αν το διατυπώσω έτσι, τα κόμικς χωρίς εικόνες ή αλλιώς τα κόμικς με άπειρες εικόνες, εκείνες που δημιουργούσες ο ίδιος, τις ζωγράφιζες με τη φαντασία σου. Μικρός Κάου-μπόυ, Μικρός Ήρωας, Μικρός Αρχηγός και Μικρός Σερίφης. Ποτέ η λέξη «μικρός» δεν εμπεριείχε τόση ποσότητα, τόση αξία μέσα της.

Θυμάμαι όλα αυτά και αναρωτιέμαι πως ευτελίστηκαν τόσο γρήγορα όλα, πως η κοινωνία επιχείρησε να μας τα πάρει  ό λ α,  λες και οι χαρές της παιδικής ηλικίας ήταν ένα οδυνηρό δάνειο που έπρεπε να ξεπληρώσουμε με τόκο, γρήγορα.

Θυμάμαι ωστόσο τις Παρασκευές στο κατηχητικό, τις Κυριακές στην εκκλησία, κάποιον κύριο Μάκη μπροστά από αυτή να πουλάει ζαχαρωτά. Τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Το Γιώργο Θαλάσση και τον Τζιμ Άνταμς, ως πρόσωπα απολύτως υπαρκτά. Νίκος Αναστόπουλος, Θωμάς Μαύρος, Ντιέγκο Μαραντόνα, Νίκος Γκάλης.

Την απαραίτητη απώλεια της μνήμης που μας συνόδευσε με την ενηλικίωση μας. Ήταν καλύτερο, σύμφωνα με όσα δίδασκε η καθημερινή τριβή στον οχετό της κοινωνίας, να γίνουμε σκληροί έως αναίσθητοι για να επιβιώσουμε -όλα αυτά με ένα απαραίτητο πασπάλισμα θετικής σκέψεως και το άλλοθι της προσφοράς.

Όλα αυτά θυμάμαι και θα ήθελα να ευχαριστήσω εσάς, νοσταλγούς αυτού του παρελθόντος και, αναπόφευκτα, οραματιστές καλύτερου μέλλοντος, που ήρθατε εδώ ετούτο το απόγευμα και θα ήθελα να ευχαριστήσω το Θεό και το σύμπαν, που μου έδωσε με τη συγγραφή του Αγαπημένου Ήρωα και την μετέπειτα πορεία του την ευκαιρία να ξαναζήσω, ν α  θ υ μ η θ ώ, έστω και με διαφορετικό τρόπο, εκείνα τα υπέροχα παιδικά απογεύματα.

*Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε με αφορμή την παρουσίαση του Αγαπημένου Ήρωα των Παιδιών στη ΛΕ.ΦΙ.Κ (Λέσχη Φίλων Κόμικς)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.