Mα δανεικά και αγύριστα στο Βαγγέλη…

1
532

Γράφει ο Γιώργος Φραδελάκης / [email protected]

 

Είναι πολύ άδικη η ζωή καμιά φορά. Αυτό είναι αλήθεια και κανένας στον κόσμο δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Επιπλέον είναι και σκληρή και αχάριστη. Μπορεί εσύ να είσαι τύπος και υπογραμμός στις υποχρεώσεις σου, εκείνη ωστόσο να μη σου ανταποδίδει αυτά που σου αναλογούν. Πάντα φυσικά σε συνάρτηση μ’ αυτά που έχεις προσφέρει. Μία τέτοια περίπτωση τέτοιας… ακραίας αχαριστίας -δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι- ζήσαμε και το βράδυ της Κυριακής στην Τρίπολη.

Η ιστορία αυτή είχε και θύμα και θύτη αλλά φυσικά κι έγκλημα. Μάλλον όχι έγκλημα, εγκλήματα! Όταν μένεις όχι απ’ το παράθυρο αλλά απ’ την… καμινάδα στην κατηγορία καταλύοντας κάθε έννοια κανονισμών με… έτερη χείρα βοηθείας (στην πλάτη του Ηρακλή επί παραδείγματι) τότε η σχέση δούναι και λαβείν δε θα πρέπει να μένει μόνο στο πρώτο σκέλος αλλά να πηγαίνει και στο δεύτερο. Στο λαβείν. Βέβαια οι «ερυθρόλευκοι» δεν εισέπραξαν ποτέ τ’ αναμενόμενα. Εξού και το «έγκλημα» της υπόθεσης. Αντ’ αυτού; Δύο ξεγυρισμένα τεμάχια και να τη μία ακόμα «σφαλιάρα» στο πρωτάθλημα που σε φέρνει αμέσως-αμέσως πέντε βαθμούς μακριά απ’ τον αντίπαλό σου και την κορυφή της βαθμολογίας.

Βέβαια ακόμα δεν έχει τελειώσει τίποτα, είναι πολύ νωρίς για ν’ αρχίσουν είτε οι θριαμβολογίες στο μεν στρατρόπεδο είτε η κατήφεια και η απογοήτευση στην άλλη μεριά. Το πρωτάθλημα έχει αρκετές στροφές ακόμα μέχρι να τελειώσει ή τουλάχιστον μέχρι τα πράγματα να έχουν γίνει πιο ξεκάθαρα, ωστόσο  σίγουρα άλλη αντιμετώπιση περίμενε και άλλης έτυχε η ομάδα του Βαγγέλη Μαρινάκη την αγωνιστική που μας πέρασε στην πρωτεύουσα της Αρκαδίας.

Με λίγα λόγια ήταν αυτό που λέμε δανεικά και αγύριστα. Στην Ελλάδα ωστόσο είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιες τακτικές, δε θα πρέπει να μας ξενίζουν και ιδιαίτερα. Ή μήπως όχι; Η σοφή πάντως ρήση του Ηράκλειτου είναι πάντα επίκαιρη – όσα χρόνια κι αν περάσουν- ενώ την είχε κορνιζομένη και ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου πάνω απ’ το γραφείο του: «Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργητεθέντος…»

Προηγούμενο άρθροΣκληρή απάντηση του θείου Εύελπι στους δημοσιογράφους
Επόμενο άρθροΚάθε Πέμπτη στο thinkfree οι πολιτιστικές εκδηλώσεις της εβδομάδας!
Αρχές καλοκαιριού, ένα μεσημέρι του Ιουνίου γεννήθηκα, στα Χανιά, με τη δεκαετία του 80' να φτάνει στο τέλος της. Κι αν τα 20 πρώτα χρόνια μου με βρήκαν στη δεύτερη ομορφότερη πόλη του κόσμου, το πάθος για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό, μ' έστειλε «πακέτο» στην ωραιότερη. Ναι, τη Θεσσαλονίκη, απ' όπου φυσικά κανείς δεν θέλει να φύγει. Εκεί έγιναν και τα πρώτα βήματα (σχολή δημοσιογραφίας, “Καρφίτσα”), αλλά οι συνθήκες με οδήγησαν -σχεδόν αναγκαία- ξανά νοτιότερα. Όχι στην Κρήτη, αλλά στην Αθήνα και πλέον στο gazzetta. Ερωτευμένος με το ποδόσφαιρο, οπαδός, αλλά όχι κολλημένος. Τουλάχιστον όταν βγαίνω από την πόρτα του σπιτιού. Οι “οπαδικοί σαλπιγκτές” εξάλλου, όπως συνήθιζε να τους λέει ο σημαντικότερος “δάσκαλος” που είχα, είναι καταδικασμένοι να έχουν χαμηλό ταβάνι...

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.