ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ – ΚΟΤΣΙΡΑΣ: ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΕΣ!

0
7559

mahairitsas kotsiras

Συνέντευξη στο Γιάννη Θ. Κεσσόπουλο / [email protected]

ΛΑΥΡΕΝΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΤΣΑΣ
«Έχουμε την ευλογία να μας ακούει ο κόσμος»

Σε μια πρωτότυπη ιδέα που βέβαια υλοποιήθηκε στην Αθήνα και στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο τον περασμένο χειμώνα, βασίζεται η συναυλιακή περιοδεία των αγαπημένων καλλιτεχνών Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και Γιάννη Κότσιρα. Ο κόσμος έδινε παραγγελιές κι εκείνοι έπαιζαν με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένα υπέροχο κλίμα κεφιού. Ροκ και λαϊκό, άλλοτε πιο Μαχαιρίτσας, άλλοτε πιο Κότσιρας.

Τη Δευτέρα 13 Ιουνίου, στις 9.00 το βράδυ, θα δώσουν συναυλία στο Θέατρο Δάσους υπό τον γενικό τίτλο «Παραγγελιές» με πολυαγαπημένα τραγούδια των Γούναρη, Μπιθικώτση, Πλέσσα, Φίλιππου Νικολάου, Γιάννη Πάριου, Σαββόπουλου, Λοΐζου κ.ά. Με αυτή την αφορμή, είχαμε μια σύντομη συνομιλία και με τους δύο, που όπως πάντα έχουν να πουν ενδιαφέροντα πράγματα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΣΙΡΑΣ
«Η λέξη πολιτισμός είναι άγνωστη στην πολιτική»

Ροκ ή λαϊκό;

Λ.Μ.: Ούτε ροκ ούτε λαϊκό. Παίζουμε τραγούδια που γουστάρουμε. Το δοκιμάσαμε το χειμώνα, βγήκε πολύ ωραίο και είπαμε να το κάνουμε συναυλίες!

Γ.Κ.: Μέσα μου συνυπάρχουν και τα δύο. Μεγάλωσα με όλα αυτά τα ακούσματα ταυτοχρόνως οπότε δεν μπορώ να διαλέξω ένα από τα δύο. Απλά έχω μία πιο εσωτερική αγάπη για το λαϊκό τραγούδι καθώς με αυτό ξεκίνησα, με αυτό ανδρώθηκα και δυστυχώς σήμερα, αυτό που θεωρώ λαϊκό τραγούδι έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τις νέες παραγωγές.

Τι έχει να πει – προσφέρει ένας τραγουδιστής – τραγουδοποιός στον κόσμο, στην Ελλάδα του 2016; Στην Ελλάδα των αδιέξοδων μνημονίων;

Λ.Μ.: Αν δεν μιλήσεις τώρα, πότε θα μιλήσεις; Εμείς έχουμε την ευχέρεια να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας με τον κόσμο και να μας ακούει ο κόσμος. Αφού έχουμε αυτή την ευλογία, θα την εκμεταλλευτούμε.

Γ.Κ.: Το σημαντικότερο! Και μιλώ σαν τραγουδιστής. Έχει να προσφέρει διέξοδο. Πνευματική διέξοδο στην απίστευτη μαυρίλα που προκαλεί η πολιτική ανεπάρκεια. Ταυτοχρόνως όμως προσφέρει και προβληματισμό αλλά και σταθερότητα. Και με αυτό θέλω να διευκρινίσω πως απευθύνεστε σε δύο ανθρώπους που δεν έχουν παρεκκλίνει στο ελάχιστο όλα αυτά τα χρόνια. Άρα μέσα στο τοπίο της συνολικής πολιτικής και καλλιτεχνικής ανακυβίστησης ή εάν θέλετε κωλοτούμπας, το να υπάρχουν άνθρωποι που να μπορείς να εμπιστευτείς έστω και την ψυχαγωγία σου, είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Προσφυγικό. Ένα σχόλιο…

Λ.Μ.: Για το προσφυγικό κάναμε και συναυλίες, γράψαμε κι ένα τραγούδι με το Μάνο Ελευθερίου. Είσαι κάτοικος Ειδομένης κι έρχονται 1000 άνθρωποι και τρώνε έξω από το σπίτι σου. Καταλαβαίνω τον κόσμο που γκρινιάζει. Αλλά έλα στη θέση και αυτών που ζούνε στα αντίσκηνα και αναζητούν μια ζωή όπου νομίζουν αυτοί καλύτερα. Αυτό το δικαίωμα πρέπει να τους το κόψουμε; Γιατί δεν έχει δικαίωμα να πάει κάποιος όπου του αρέσει; Το δεδομένο είναι ότι δεν μπορεί να αφήσεις τον κόσμο να πεθάνει.

Από την άλλη ζούμε μια κατάσταση ολοκληρωτισμού σε όλη την Ευρώπη. Δεν ξέρω τι θα γίνει. Η τελευταία μου ελπίδα είναι αυτά που γίνονται στην Γαλλία και στο Βέλγιο.

Γ.Κ.: Εν μέρει συμφωνώ με την κυβερνητική πολιτική. Όχι φυσικά με την θεωρία και τις ατελείωτες ανοησίες που εκστομίστηκαν στην αρχή. Αλλά ως προς την πρακτική ιδιαίτερα του κ. Μουζάλα θεωρώ πως αντικατοπτρίζει και την ανθρωπιά αλλά και την αυστηρότητα όπου χρειάζεται. Να σας τονίσω απλά πως μέχρι στιγμής έχουν περάσει μέσα από την Ελλάδα περίπου ένα εκατομμύριο πρόσφυγες χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Η δυσκολία έγκειται στους εναπομείναντες συνανθρώπους μας οι οποίοι εγκλωβίστηκαν σε μία χώρα που λόγω της οικονομικής κατάστασης δυσκολεύεται να τους παρέχει ακόμη και τα βασικά. Η Ελλάδα δεν μπορεί να κλείσει τα σύνορά της. Η θάλασσα δεν σφραγίζεται. Αλλά και να γινόταν με κάποιο μαγικό ραβδάκι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνει αυτό. Αυτά που είναι απαραίτητα και πρέπει να γίνουν είναι να δημιουργηθούν ή και να αξιοποιηθούν οι όποιες δυνατότητες υποδοχής αυτών των ταλαιπωρημένων συνανθρώπων μας, να γίνει αξιοποίηση και απορρόφηση όσων μπορούν να προσφέρουν στην χώρα μας και διέξοδο στις χώρες προορισμού όσων θέλουν να πάνε κάπου αλλού.

Πολιτιστική πολιτική. Υπάρχει; Πως αξιολογείτε τον ενάμιση χρόνο κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στον πολιτισμό;

Λ.Μ.: Δεν παρακολουθώ καθόλου του υπουργείου. Είμαι τόσο απογοητευμένος με το θέμα. Τον πολιτισμό δεν τον καθορίζει το υπουργείο, αλλά ο κόσμος που είναι ο τελικός δέκτης. Τι να κάνει το υπουργείο πολιτισμού; Είναι θέμα παιδείας και κρατά χρόνια αυτή η κολώνια.

Γ.Κ.: Η λέξη πολιτισμός είναι μια άγνωστη λέξη σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς της χώρας εδώ και δεκαετίες. Δεν θεωρώ πως ετούτοι εδώ είναι χειρότεροι ή καλύτεροι από τους προηγούμενους ή τους προ-προηγούμενους κλπ. Την ίδια αναλγησία, αδιαφορία και ασχετοσύνη επιδεικνύουν όλοι τους. Με αποκορύφωμα το ΦΠΑ στα εισιτήρια των συναυλιών που το πήγαν από το 13% στο 24%. Είναι μια γελοιότητα να μπορείς να διαβάζεις πχ το Άξιον Εστί με 6% ΦΠΑ, να δεις μια θεατρική παράσταση βασισμένη στο Άξιον Εστί με 6% αλλά για να το ακούσεις πρέπει να πληρώσεις 24%. Γελοιότητα και ανευθυνότητα. Οδηγούν και το συναυλιακό τοπίο στο μαρασμό, όπως έκαναν με όλους σχεδόν τους τομείς της Ελληνικής οικονομίας με εξαίρεση βέβαια πάντα, τον εφοπλιστικό και τραπεζικό τομέα. Απλά προβλέπω πως τα επόμενα 2-3 χρόνια οι συναυλίες είτε θα εκλείψουν εντελώς είτε θα περιοριστούν τόσο σε αριθμό που θα είναι σπάνια γεγονότα και κυρίως σπάνια γεγονότα ξένων συναδέλφων. Οδηγούν τους δημιουργούς, τους τεχνικούς, τους υπαλλήλους των συναυλιακών χώρων, τους μουσικούς, τους τραγουδιστές αλλά και όλους τους εμπλεκόμενους σε μια συναυλία όπως τα γραφεία παραγωγής, ακόμη και τους μικροπωλητές στην ανεργία.

Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα thessnews, φύλλο 4.11.2016

Προηγούμενο άρθροΚΕΡΔΙΣΤΕ 3 ΔΙΠΛΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Επόμενο άρθροTEMPORARILY LOST  ΣΤΗΝ BETON7 GALERY
Σπούδασα νομικά στο ΑΠΘ, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη (πολιτιστικός ρεπόρτερ, προϊστάμενος πολιτιστικού, συντάκτης ύλης πολιτικού, αρθρογράφος). Και διευθυντή τον αείμνηστο Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως διευθυντής από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες (Νομαρχία Θεσσαλονίκης, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας), του ΚΘΒΕ, ειδικός σύμβουλος σε θέματα επικοινωνίας του Δημάρχου Δέλτα και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού. https://www.facebook.com/gkessopoulos

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.