ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΟΥ ΝΑ… ΕΙΣΑΙ “ΑΚΑΛΥΠΤΟΣ”

0
1419

mantila

Γράφει η Ζωή Λυσαρίδου

Ούτε που θυμάμαι από πότε ηχεί στα αυτιά μου… “Η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί όπου ξεκινάει του άλλου”.

Από τον παιδικό σταθμό ακόμα τα παιδιά στις ευρωπαϊκές κοινωνίες μαθαίνουν να μην ξεχωρίζουν το διαφορετικό, να σέβονται την ιδιαιτερότητα, να μην εκπλήσσονται από χαρακτηριστικά πέραν των συνηθισμένων.

Κάπου, δε, μέσα στη δεκαετία του ’90 – κάπου μέσα στα υποχρεωτικά ιδανικά όσων καλούνται ευρωπαίοι – ήταν και η ανεπιφύλακτη αποδοχή των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών φυλών και ατόμων και η εστίαση στα ιδανικά, τον χαρακτήρα και το πνεύμα κάθε μονάδας.

Ισότητα και αδελφοσύνη για άντρες, γυναίκες, λευκούς, έγχρωμους, αρτιμελείς και μη, ανεξάρτητα κοινωνικής, θρησκευτικής, πολιτικής προέλευσης.

Ίσα δικαιώματα για όλους, ίση αντιμετώπιση προς όλους.

Το παραπάνω – ειδικά για την νεότερη γενιά – έγινε τόσο αυτονόητο που πολλές φορές η διαφορετικότητα να μην είναι πλέον καν ορατή. (Περπατώντας τις προάλλες με την κόρη μου, διασταυρωθήκαμε με έναν έγχρωμο νεαρό ο οποίος φορούσε και έντονα πορτοκαλί ρούχα. Γύρισε, τότε, η κόρη μου και μου είπε: “Μαμά, αυτός ο κύριος…. – και ενώ εγώ ετοίμαζα το λογίδριο περί ισότητας, διαφορετικότητας κλπ – …. αυτός ο κύριος είχε πολύ ωραία μάτια. – και εγώ σκέφτηκα ότι ο σκοπός της κοινωνίας μας επετεύχθη!).

Το “δικαίωμα για όλους”, βέβαια, στην προσπάθεια να αποτελέσει αυτονόητη αρχή, έγινε “ξεχωριστό δικαίωμα των λίγων”, δικαίωμα της μειοψηφίας, χάνοντας την βασική έννοιά του, ότι δηλαδή δεν νοείτα να αποτελεί κάτι ξεχωριστό, αλλά αντίθετα οφείλει να είναι κάτι “κοινό”.

Επίσης, ως αρχή δικαιοσύνης, κάθε δικαίωμα δεν θα έπρεπε να ερμηνεύεται ως κάτι που θα απολάμβανε περισσότερο ο εκάστοτε “ισχυρός” μιας σχέσης, αλλά αντίθετα θα έπρεπε να ερμηνεύεται υπέρ του “ασθενέστερου”.

Σε αυτήν τη βάση – μάλλον καταχρηστικά – ερμηνεύτηκαν ως “ξεχωριστά”, ιδιαίτερα, δικαιώματα, τα όσα καταπίεζαν τις διάφορες “μειονότητες” κάθε είδους, καθιστώντας αυτές με έναν τρόπο περισσότερο ισχυρές, χωρίς μάλιστα αυτό να γίνεται εύκολα αντιληπτό.

Μέρος αυτού του φαινομένου (απλουστευμένα παρουσιασμένο) είναι και η εμφάνιση ομάδων που απειλούν τις ίδιες τις κοινωνίες που τις ενδυνάμωσαν και η επιστροφή των δυτικών κοινωνιών σε ερωτήματα όπως το αν θα έπρεπε να επιτρέπεται η χρήση της μαντήλας.

Εμένα η μαντήλα δεν με ενοχλεί… Μαντήλα φορούσε και η γιαγιά μου στο χωριό… μαντήλα διαθέτουν και όλες οι παραδοσιακές φορεσιές μας. Φαντάζομαι δε ότι η μαντήλα ως στοιχείο ένδυσης έχει κοινή ρίζα σε όλες τις παραδόσεις.

Δεν με ενοχλεί καμία εμφάνιση. Κάθε ενδυμασία άλλωστε χαρακτηρίζει και εκείνον που τη φέρει.

Με ενοχλεί, όμως, ό,τι καλύπτει τα πρόσωπα των ανθρώπων.

Κράνη, σκούφοι, μάσκες, φερετζέδες, μπούργκες…

Αυτά κρύβουν ψυχές φοβισμένες, ντροπιασμένες, ενοχικές ή ένοχες.

Στις ταραγμένες μέρες που ζούμε οι ψυχές πρέπει να μένουν “ακάλυπτες”.

Να μπορούμε να βλέπουμε στον καθρέφτη τους, αν κάπου υπάρχουν άνθρωποι.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.