Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΜΙΜΗΣ

0
3275

ZERVA MARONITIS Γράφει η Λιλίκα Ωρολογά Ζέρβα / Φιλόλογος  – Αρχαιολόγος, μέλος Δ.Σ. Τελλογλείου Ιδρύματος

Ο κόσμος μικραίνει σιγά σιγά. Οι φίλοι μας, οι δικοί μας άνθρωποι, οι σπουδαίοι, οι αναντικατάστατοι φεύγουν κι εμείς ορφανεύουμε γιατί μαζί τους φεύγουν οι αναμνήσεις μας, τα όνειρα, τα ιδανικά μας, όλα αυτά που πιστέψαμε ότι θα γίνουν πραγματικότητα.

Έφυγε ο Μίμης Μαρωνίτης, ο δικός μου Μίμης που αρνιόμουν πεισματικά να τον πω Δημήτρη.

Γνωριστήκαμε στα φοιτητικά μας χρόνια, φοιτητές στη Φιλοσοφική του ΑΠΘ. Θυμάμαι μια φορά στην Τέχνη – την Τέχνη που μας άνοιξε τα μάτια στον κόσμο, στον πολιτισμό – τον φώναξα Μίμη και μου απάντησε «είμαι ο Δημήτρης». Ο Μίμης που διαφωνούσαμε, μαλώναμε και ύστερα αγκαλιασμένοι λύναμε όλα τα θέματα του κόσμου.

Ήταν ευλογημένος, χαρισματικός, ξεχώρισε από νωρίς στο Πανεπιστήμιο. Στη Φιλοσοφική Σχολή που τότε είχε τους πιο σπουδαίους καθηγητές: Κακριδή, Καψωμένο, Κυριακίδη, Ξυγκόπουλο, Πολίτη. Όλοι μαζί καθηγητές και φοιτητές προσπαθούσαμε, λαχταρούσαμε, να μάθουμε, να ρουφήξουμε τη γνώση. Και ο Μίμης Μαρωνίτης ήταν ο καλύτερος. Προερχόταν από μια αξιοπρεπή εργατική οικογένεια. Πάντα πρωτοστατούσε και ξεχώριζε. Αυτό δεν ήταν εύκολο γιατί υπήρχε και ο Γιώργος Ιωάννου, Σορολόπης όπως ήταν το πραγματικό του επίθετο. Είναι παράξενο ότι αυτοί, οι δύο αυτοί χαρισματικοί άνθρωποι, δεν μπόρεσαν ποτέ να συνυπάρξουν. Ήταν τόσο κοντά και τόσο μακρυά. Ο καθένας στον τομέα του μοναδικός. Ο ένας κλασσικός φιλόλογος και ο άλλος ιστορικός αρχαιολόγος και λογοτέχνης. Κάποτε, όταν ήταν στα μαχαίρια, ο Μαρωνίτης απάντησε στον Ιωάννου: «Όταν μιλούν οι παμμέγιστοι, οι μέγιστοι σιωπούν!»

Σιγά σιγά ήρθε η επιβράβευση από τους καθηγητές μας. Έπρεπε όμως να συνεχίσουν. Ο Μαρωνίτης ξεχώρισε κι έπρεπε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Μέσα σε μικρό διάστημα μαθαίνει γερμανικά φεύγει στη Γερμανία και διαπρέπει.

Δεν ήταν μόνο κλασσικός φιλόλογος, ήταν μοναδικός σε ό,τι έκανε. Θυμάμαι ότι δίδασκε Νεοελληνική λογοτεχνία – όταν απουσίαζε ο καθ. Σαββίδης και ξεχώριζε με τον τρόπο που εμβάθυνε στην ουσία. Τον άκουγες να αναλύει τα ποιήματα όπως εκείνος ήξερε και να σε πηγαίνει σε κόσμους ονειρικούς που δεν ήθελες να γυρίσεις. Είχε το χάρισμα να μεταδίδει και να συνεπαίρνει το ακροατήριό του πότε ταξιδεύοντας με την Σεφέρη και πότε με τον Ελύτη. Άλλοτε πάλι ταξιδεύαμε με τον Οδυσσέα στα ταξίδια του και γινόμασταν πότε στεριανοί και πότε θαλασσόλυκοι.

Κι όταν ήρθαν τα δύσκολα χρόνια της χούντας είδαμε έναν άλλο Μαρωνίτη, τον πατριώτη, τον ατρόμητο πατριώτη που δεν φοβήθηκε δεν πτοήθηκε ούτε από τα βασανιστήρια – τα φοβερά βασανιστήρια που υπέστη – και συνέχιζε να στέλνει ανταποκρίσεις στην Ντόιτσε Βέλε και να ξεσηκώνει τον κόσμο.

Θυμάμαι κάποτε στην Αθήνα – στην Ομόνοια – τον είδα καταπονημένο, έτρεξα κοντά του αγκαλιαστήκαμε. Φύγε, μου είπε, θα σε πιάσουν κι εσένα, έχω μονίμως δύο άντρες που με παρακολουθούν. Αυτός υπέφερε και σκεπτόταν μην πάθουν τίποτε οι δικοί του άνθρωποι.

Ήταν ένα πανέμορφο αγόρι κι όταν ανεβάσαμε για τα 25 χρόνια του Πανεπιστημίου την Ερωφίλη του Βιτσέντζου Κορνάρου έκανε αίσθηση η επιτυχία του στο ρόλο του. Ο καθηγητής Πολίτης τον ξεχώρισε και τον υποστήριξε.

Θυμάμαι πρόπερσι στο Τελλόγλειο – το οποίο αγαπούσε και τιμούσε με ομιλίες του, πάντα κάτι το ιδιαίτερο – αγκαλιασμένοι μιλούσαμε για εκείνα τα χρόνια της νιότης μας κι μου είπε «χρωστώ πολλά στον Λίνο Πολίτη ακόμα και την ύπαρξή μου», και έκλαψε. Ίσως πολλοί δεν ξέρουν πόσο ευαίσθητος ήταν.

Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο με τον μοναδικό του τρόπο τον Όμηρο. Κανείς ούτε ο καθ. Κακριδής δεν μπήκε μέσα στους Ήρωες του Ομήρου όπως ο Μαρωνίτης.

Είχε ένα βλέμμα διεισδυτικό, θαρρείς κι έβλεπε μέσα σου, όλο αγάπη, τρυφεράδα, ενδιαφέρον και στοργή για αυτούς που ένοιωθε ότι τον καταλάβαιναν. Σ’ έπαιρνε μαζί του στον ονειρικό κόσμο του. Μάλωνε, ειρωνευόταν αλλά στο τέλος έβλεπες ότι μπορούσες ν’ ακουμπήσεις επάνω του. Ηταν  ένας φίλος για πάντα.

Αυτές τις ώρες όμως η σκέψη μου πάει στην αγαπημένη Ανθούλα – την γυναίκα του – που τόσο τον αγαπούσε και τον φρόντιζε. Νοιώθω θυμωμένη μαζί του που δεν υπάρχει, γιατί αν και δεν τον έβλεπα συχνά ήξερα ότι βρίσκεται εκεί και ότι όταν τον χρειασθώ θα μου μιλήσει με εκείνη την βραχνή πονεμένη του φωνή που την απέκτησε μετά τα βασανιστήρια της χούντας.

Καλή αντάμωση Μίμη, όταν θα βρεθούμε στο συννεφάκι μας θα έχουμε τόσα πολλά να πούμε.

Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα thessnews, 16.7.2016

Προηγούμενο άρθροΟ ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ ΑΥΡΙΟ ΣΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ
Επόμενο άρθροΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ «ΑΝΤΙΓΟΝΗ» TOY JEAN ANOUILH
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.