Μικρές Ιστορίες της Λέσβου: Στιγμιότυπα και ντοπιολαλιά από τη Λέσβο

0
449

…Τα μουρέλια με στου Μακρύ Σουκάτσ’ ‘θελαν να γίνουν μούτσις. Εν αφίσαμι νυχτικιά για νυχτικιά, μαντίλια, σκουφιά-ό,τα’ ρούχου βρίσκαμι, του ρίναμι μπρουστά ντουν τσι΄φτά αυτουσχιδιάζαν. Θ΄ μήθ΄κα τσι΄γω τα δ΄κλα μας, που κάναμι σ Απουκριγιές».

Με χιούμορ, ζωντάνια και γλαφυρότητα η Στέλλα Καρνά, καταγράφει καθημερινές ιστορίες από την γειτονιά της στονΠολιχνίτο της Λέσβου με τη μοναδική ντοπιολαλιά της περιοχής.

«Αφορμή», λέει,«αποτέλεσε μία φωτογραφία που είχα τραβήξει πριν 40 χρόνια και απεικονίζει γειτόνισσές μου στον Πολιχνίτο κατά τη διάρκεια εργασιών προετοιμασίας για τον αργαλειό, το γνωστό διάσιμο, ή «διάσ’μου» στο τοπικό ιδίωμα.

Έτσι έγινε η πρώτη ανάρτηση στο προφίλ μου στο Facebook, προκαλώντας θετική απήχηση στους συμπατριώτες μου. Έκτοτε ακολούθησαν και άλλες αναρτήσεις, τις οποίες έχω δημοσιεύσει στη σελίδα που διατηρώ «ΤΟΥ ΞΑΚΟΥΣΤΟΜΑΚΡΥΣΟΥΚΑΤΣ», όπου ακόμα καισχόλια των αναγνωστών γίνονται στην ντοπιολαλιά μας, γεγονός που αποδεικνύει ότι το τοπικό ιδίωμα είναι ακόμα ζωντανό», λέει η συγγραφέας.

Από το βιβλίο της «Μικρές Ιστορίες της Λέσβου» αναδύονται παραστάσεις από τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, ζωντανεύουν οι συνήθειες , τα ήθη και τα έθιμα του τόπου που μεγάλωσε. Μέσα από τα κείμενά της γεφυρώνει το χθες με το σήμερα . Κεντά με την ντοπιολαλιά τον χρόνο . Το ίδιο κάνει και μέσα από τη σελίδα της στο Facebook.

«Μου αρέσει αυτή η διάδραση με τους αναγνώστες γιατί διαπιστώνω ότι ζουν τις ιστορίες μου σε πρώτο πρόσωπο, βιώνουν και οι ίδιοι τα συναισθήματα και τη δράση των πρωταγωνιστών. Όπως επίσης με γεμίζουν ικανοποίηση μηνύματα νέων που μου λένε ότι διαβάζουν τις ιστορίες μου στους γονείς τους και αυτοί συγκινούνται.

Αυτή η ανταπόκριση από τους αναγνώστες με οδήγησε στο να αποτυπώσω τις ιστορίες σε ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο «Μικρές ιστορίες της Λέσβου:έδγις σα π’ ταμ’λούμι». Έτσι λοιπόν, όπως ακόμα τα μιλάμε, αποτυπώνω στο βιβλίο μου 33 εύθυμες αυτοτελείς ιστορίες που προέρχονται από τα παλιά χρόνια και φτάνουν μέχρι και το σήμερα».

«Άλλωστε, όπως θα διαπιστώσει κανείς στις ιστορίες υπάρχουν στοιχεία που παντρεύουν το παρελθόν με το παρόν, και συνδετικό στοιχείο σε αυτό αποτελεί η ντοπιολαλιά του νησιού μας».

«Αυτό λοιπόν, το ιδιαίτερο στο άκουσμα και βαρύ την προφορά ιδίωμα, αποτελεί έναν ολόκληρο θησαυρό, γιατί οι λέξεις αυτές για μένα κρύβουν μέσα τους αναμνήσεις από γεγονότα και τον τρόπο ζωής της τότε εποχής. Σίγουρα, τα χρόνια που έζησα στον τόπο μου, τον Πολιχνίτο,αποτυπώθηκαν στη μνήμη μου ιστορίες που είτε άκουσα είτε βίωσα εγώ η ίδια. Εγώ απλά ξετυλίγωτο νήμα των ιστοριών αυτών και το κάνω με τρόποχιουμοριστικό».

«Το τοπικό ιδίωμα είναι ένα ζωντανό ιδίωμα, είναι κομμάτι της ιστορίας του νησιού μας. Το ακούς στην αγορά, στα καταστήματα,στους κεντρικούς δρόμους, στα σοκάκια, στο πλοίο της γραμμής, σε τυχαίες συναντήσεις ντόπιων εκτός του νησιού και φυσικά στις εκδηλώσεις των Συλλόγωνμας».

«Με ιδιαίτερη αγάπη για το νησί μας, συνεχίζω να γράφω και άλλες ιστορίες στο ίδιο ύφος ώστε να θυμούνται οι παλιοί και να γνωρίζουν οι νέοι.»
Σελίδα στο Facebook«ΤΟΥ ΞΑΚΟΥΣΤΟ ΜΑΚΡΥ ΣΟΥΚΑΤΣ».

Στιγμιότυπο από το φωτογραφικό αρχείο του βιβλίου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.