No comment

0
434

Της Εύας Μπαλταγιάννη / [email protected]

Όταν κάθισα μπροστά στον υπολογιστή, με την τηλεόραση ανοιχτή, τη βροχή να πέφτει, τα ειδησεογραφικά sites σε σειρά (για να δω και τι μου γίνεται που λέει ο λόγος) καμία μα καμία ιδέα δεν είχα περί τίνος θα επρόκειτο να γράψω… Ακόμη δεν έχω. Ίσως να είναι μια πολύ καλή ιδέα να πάψω να πατάω πλήκτρα άσκοπα, γράφοντας αερολογίες. Ίσως έτσι, καταφέρω να αποτυπώσω καλύτερα όλον αυτόν τον ορυμαγδό που επικρατεί στο μυαλό και γιατί όχι, στη ζωή μου. Μέρος του συνόλου από μικρή, ήθελα να έχω λόγο για όλα. Κρίμα που τώρα, ενώ έχω τον λόγο, δεν έχω τίποτα να πω…
Μια Βουλή των (ανθ)Ελλήνων, ένα σύστημα σαθρό και καταβαραθρωμένο από την πολυετή κακή χρήση, μια κοινωνία στα κάγκελα, μια ανεργία στα ύψη, ένας πόνος στην τσέπη, αποχαιρετιστήρια γραμματάκια στην Συντάγματος, salto mortale από μπαλκόνια. Αυτά τριγυρνούν στο μυαλό μου και πώς να βρω κουράγιο να κάνω χιούμορ, όταν το «μπαλκόνι» (για τη χώρα) φαντάζει πιο κοντά από ποτέ…
Η αίθουσα της Βουλής άδεια, κενή… Όχι, κόσμος μπαίνει και βγαίνει, δε λέω, μα γιατί δημιουργήθηκε αυτή η αίθουσα; Μήπως για να είναι εκεί οι εκλεκτοί του λαού, αυτοί που ο κόσμος επέλεξε να τον βγάλει από τα αδιέξοδά του; Ένα Spiegel-κακό σπυρί καιρό τώρα, ένα κυνικό απόστημα που δεν έχει έλεος και τέλος- να πετάει την Ελλάδα από το ευρώ, σαν χνούδι από σακάκι, μια Guardian, να σου λέει ότι αύριο δεν έχει και ότι το συσσίτιο είναι πιο κοντά από τη γειτονική σου εκκλησία και τέσσερις νομάτοι να παίζουν κουλοχέρη με τα δικά σου (και μου και μας) ψιλά… Ο πέμπτος, η γυναίκα της παρέας, μένει εκτός γιατί είναι ίσως και η μόνη που κρατάει μια σταθερή (λάθος για μένα) στάση εδώ και καιρό… Τέσσερις νομάτοι, πάνε, έρχονται, εκσφενδονίζουν κατηγορίες και ριπές, αποποιούνται χρόνιων ευθυνών, μιλούν για σωτηρίες και Ευαγγέλια, ενώ την ίδια στιγμή, χτυπούν πρώτοι το πρώτο πλακάκι του ντόμινο… Το δεύτερο, η χώρα, το τρίτο, η τράπεζα, το τέταρτο το σπίτι σου, το σπίτι μου…
Και όλο συναντήσεις… Τι θα πεις αύριο που δεν είπες σήμερα; Μα τι λέω… Ακόμη να καταλάβω πως ζω, αναπτύσσομαι, μεγαλώνω, πεθαίνω και ανασταίνομαι στην χώρα του αύριο; Στη χώρα του «δε βαριέσαι, θα τα βρούμε-έχει ο Θεός (αμ δεν έχει ούτε εκείνος, δύο χιτώνες όλοι κι όλοι, πόσους να σκεπάσουν)…
Και έχουμε και τα στρατά. Όχι του Ε.Σ. Μα της Χ.Α. Τα αρχικά του κόμματος, απ’ όταν τα πρωτοείδα πιο πολύ σε «Χριστιανός Ανορθόδοξος» με παρέπεμψαν. Γιατί, είναι και θρήσκα τα παλικάρια…Το τρίπτυχο του παρελθόντος επανέρχεται σε νέα version…Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια και όλοι οι άλλοι όξω… Στο όνομα της Ελλάδας πάμε να σκοτώσουμε κόσμο. Στα άρματα αδέρφια, ο θάνατός σου η ζωή μου, τα νερά στα κιούπια, η γυναίκα να τρέχει να σου φέρει τις παντόφλες μην τυχόν και τις αρπάξει, και ο Αρχηγός να ειρωνεύεται τα Μέσα, που μόνος του παρακαλάει να του δώσουν μία στάλα φωτός…
Τον είδα τον Μιχαλολιάκο την Κυριακή στους «Πρωταγωνιστές». Ανάμεικτα συναισθήματα. Η αρχή τους ήταν στην παιδική του ηλικία (πόσες σφαλιάρες να έφαγε όταν ήταν μαθητής και έχει τέτοιο μένος) και έφτανε ως τα τώρα (μα είναι δυνατόν; Τον ψήφισε τόσος κόσμος. Θα απομυθοποιηθεί στα μάτια του λαού με αυτήν του τη συνέντευξη ή θα θεοποιηθεί εντελώς;) Έκλεισα την τηλεόραση, ζαλισμένη καθώς από το απόγευμα αδημονούσα να δω τί κατάληξη θα είχαν οι απανωτές συναντήσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας με τους πολιτικούς αρχηγούς και είπα: Μηδέν εις το πηλίκιο (που έλεγε και ο Μέγας Αρχηγός της κατρακύλας της χώρας, ο Γιώργος Παπανδρέου)…
Συμπέρασμα; Κανένα, αδέρφια, το χάσαμε το τρένο… Και μη χαίρεστε όταν ακούτε πως η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει… Αν πέθαινε, θα είχαμε και την ελπίδα της Ανάστασης… Προς το παρόν, είμαστε κρεμασμένοι επί ξύλου και άδουμε κύκνειο άσμα…
«Για μένα όλα σφάλλουσι και πάσιν άνω κάτω…»

Προηγούμενο άρθροHabemus… ekloges!
Επόμενο άρθροΗ ελληνική αφύπνιση προκαλεί αϋπνίες στην κυρία Μέρκελ
Γεννήθηκα στη δύση της δεκαετίας του ’80 ένα μεσημεράκι του Απρίλη, μέρα Τετάρτη. Κοινώς, κριός στο ζώδιο, με λέοντα ωροσκόπο και κυβερνήτη τον Άρη. Από τότε κι έχοντας ως γνώμονα τα παραπάνω, πολεμάω με όλα: με τη σχολή (Δημοσιοφραφία & ΜΜΕ στο ΑΠΘ), με τη δουλειά (ΑΝΤ1 97,5 – Θεσσαλονίκης), με όλους και μ’ εμένα. Θυμάμαι πάντα να φωνάζω ότι θέλω να γίνω δημοσιογράφος. Τώρα που είμαι, ψάχνω ό,τι κινείται γύρω από την πολιτική ζωή της χώρας και έχω μια έμφυτη τάση να το κρίνω. Πρότυπό μου η μία και μοναδική Μαλβίνα. Αγαπημένη ατάκα: «Το να μένεις στάσιμος σ’ έναν κόσμο που κινείται συνεχώς, είναι απλά σα να πηγαίνεις πίσω».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.