“ΝΟΥΜΕΡΟ 11”: ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ…

0
3551
NUMBER 11Νούμερο 11″ του Τζόναθαν Κόου (εκδόσεις Πόλις)

Γράφει ο Ευριπίδης Κωνσταντινίδης

Είναι από τις σπάνιες φορές που ξεκινάω να μιλήσω για ένα βιβλίο και χαμογελάω και μάλιστα δεν κάνω τον κόπο να το κρύβω. Οι λόγοι είναι διάφοροι αλλά ο κυριότερος είναι ένας: τον πάω πολύ τον Jonathan Coe…μα πάρα πολύ… Και γιατί είχα την τύχη να τον γνωρίσω πριν από κάποια χρόνια και να εκτιμήσω έναν άνθρωπο σεμνό και ταπεινό με κανένα ίχνος οίησης ή υπεροψίας (με τις προφανείς εγχώριες συγκρίσεις να είναι αναπόφευκτες), αλλά κυρίως γιατί το συγγραφικό του ταλέντο, που είναι ανεξάντλητο, ξεδιπλώνεται ξανά μετά από ένα μικρό διάλειμμα σε αυτό το μικρό κομψοτέχνημα που μας παρουσίασε και που μπαίνει και αυτό στο πάνθεον των προηγούμενων μικρών αριστουργημάτων του που ακόμα τα μνημονεύουμε όταν θέλουμε να μιλήσουμε για την καλή σύγχρονη Βρετανική λογοτεχνία.

Νούμερο 11 λοιπόν…Γιατί όμως 11; Μήπως γιατί είναι το 11ο βιβλίο του; Μήπως γιατί είναι η επίσημη κατοικία του υπουργού οικονομικών της Αγγλίας; Μήπως γιατί είναι το νούμερο του λεωφορείου που γυρνάει γύρω από το Birmingham και «συλλέγει» όλους αυτούς που δεν έχουν που να πάνε ή και αν έχουν, δεν θέλουν να πάνε; Έχω την εντύπωση ότι είναι για όλους τους παραπάνω λόγους με μικρότερη σημασία στον αριθμό του βιβλίου του και μεγαλύτερη σε όλους τους άλλους προφανείς συμβολισμούς.

Άλλωστε αυτός είναι ο Κόου…Από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα του βιβλίου μια αλληγορία, μια σφιγμένη γροθιά, ένα ανελέητο σφυροκόπημα της τρελής σύγχρονης Βρετανικής, δυτικής και δικής μας  καθημερινότητας. Και καθώς θεωρείται ότι είναι το sequel του Τι ωραίο Πλιάτσικο!, αν και με την ευρεία έννοια του όρου και μόνο, το Νούμερο 11 παίρνει κάποιους χαρακτήρες του και τους τοποθετεί στην σύγχρονη πραγματικότητα. Έτσι η φοβερή και τρομερή Winshaw family έχει προσαρμοστεί στα αδίστακτα και αιμοβόρα reality shows, στα κερδοφόρα ξεκαθαρίσματα μετά από υπερατλαντικές διαμάχες,, στην πλέον αποδοτική φοροδιαφυγή και στην εκμετάλλευση των εργατών μεταναστών.

coe

Ο Κόου συνεχίζει την κοινωνική, οικονομική και ψυχολογική ανάλυση της σύγχρονης Βρετανίας προσθέτοντας όμως ένα στοιχείο που δεν το είχε ως τώρα τόσο έντονο στα προηγούμενα βιβλία του, το στοιχείο του φόβου, και το κάνει χωρίς κανένα ενδοιασμό γιατί απώτερος σκοπός του είναι ένας και μοναδικός. Να αφυπνίσει ψυχολογικά όλους όσους θα μπουν στον κόσμο του και να τους κάνει κοινωνούς όλων όσων αυτός θεωρεί ότι είναι ελπιδοφόρα για την χώρα του.

Καθώς το βιβλίο όμως προχωράει υπάρχουν πολλές στιγμές που αναρωτιόμαστε τελικά τι μυθιστόρημα είναι: φανταστικό(;)κοινωνικό(;) κωμικό(;) – η Guardian επιμένει ότι ανήκει στο «ράφι της παρανοϊκής λογοτεχνίας» – ή ένα καλογραμμένο θρίλερ (;), και όλα αυτά γιατί ο Κόου έχει αυτό το απίστευτο ταλέντο να μπορεί να συνδυάσει όλα αυτά τα είδη και στο τέλος να μην ξέρεις που να το κατατάξεις.

Μην έχετε όμως καμία μα καμία αμφιβολία ότι το Νούμερο 11 είναι ένα βαθιά πολιτικό βιβλίο. Μπορεί να βγάζει θυμό, να είναι σκοτεινό σε πολλές στιγμές, να θυμίζει πολλές φορές horror B-movies (η σκηνή με τις γιγαντιαίες αράχνες εκεί παραπέμπει) αλλά παραμένει ΤΟ πολιτικό βιβλίο γιατί απλά ο Κόου δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του. Με πιθανή μοναδική εξαίρεση το The rain before it falls, δεν μπορώ να σκεφτώ ποιο βιβλίο του δεν ήταν πολιτικό. Αλλά το κάνει με έναν τέτοιο μεθοδικό και στοχευμένο τρόπο που στο τέλος του βιβλίου αυτό που σου έχει μείνει είναι αυτό που ο Κόου κάνει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Να μας δείχνει πως πραγματικά είναι η ζωή μας σήμερα…

ΥΓ1. Να είναι καλά οι εκδόσεις Πόλις και να συνεχίσουν να εκδίδουν τον Jonathan Coe σε αυτές τις τόσο προσεγμένες εκδόσεις…H Άλκηστις Τριμπέρη επανέρχεται στις μεταφράσεις του έργου του με μεγάλη επιτυχία.

ΥΓ2. Υπάρχουν σκηνές στο βιβλίο που σου τυπώνονται στο μυαλό και δεν λένε να φύγουν γιατί ο Κόου είναι απλά ιδανικός σκηνοθέτης…Αυτό πάντως που δεν θα είναι πια το ίδιο για μένα είναι ένα τραγούδι, ίσως όχι το πιο διάσημο του  Thom Yorke, που το ακούω πια σε άλλη συχνότητα….

Προηγούμενο άρθροΦ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ: “Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΝΑ ΜΕΛΕΤΑΕΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ…”
Επόμενο άρθροΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΦΚΘ
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.