Oι αμήχανοι και οι… πολυμήχανοι!

0
827

Γράφει η Έλενα Χουσνή / [email protected]
Την Ιθάκη λίγο – πολύ την γνωρίζουμε όλοι. Το ταξίδι για την Ιθάκη άλλοι το έχουμε απορρίψει από μικροί ως πολύ περιπετειώδες και άλλοι το έχουμε ενδόμυχα αλλά και δυνατά ευχηθεί επανειλημμένως. Γιατί είναι ένα ταξίδι που τα είχε όλα. Και όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο βρίσκω αναφορές του σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Πώς θα μπορούσε λοιπόν να λείπει και αυτό της πολιτικής. Κι εκεί οι συνδέσεις αβίαστα προκύπτουν πολλές.
Είναι το ξεκίνημα του ήρωα που προσδοκά να φτάσει την Ιθάκη. Είναι το σημείο όπου το ταξίδι έχει περισσότερη αξία από τον προορισμό. Είναι η μέθη της προσπάθειας που μετράει περισσότερο από το αποτέλεσμα. Μα σιγά – σιγά το ταξίδι γίνεται το κυρίαρχο στοιχείο. Και οι στάσεις του – αναγκαστικά ευχάριστες ή δυσάρεστες – γίνονται περισσότερες από όσες μπορεί κανείς να προβλέψει.
Και ο πολυμήχανος Οδυσσέας θα προσπεράσει τα προβλήματα ένα προς ένα. Το ίδιο και οι σύγχρονοι Οδυσσείς (αδόκιμο το ξέρω αλλά ας γίνει ο πληθυντικός ποιητική αδεία). Αυτοί που σε λίγες ημέρες μας καλούν να τοποθετήσουμε σε ένα τετράγωνο κουτί την απόφαση να τους πούμε ναι. Αλλά σε τι; Στην Κίρκη που ξελογιάζει με τις.. παροχές τους φιλοξενούμενους , ειδεμή τους μετατρέπει σε γουρούνια; Ή μήπως ναι στην χώρα των Λωτοφάγων όπου αρκεί ένα «φρούτο» για να ξεχάσει κανείς ποιος είναι, από πού προέρχεται και πού θέλει να πάει; Ή μήπως να ξεχάσουμε την Σκύλα και τη Χάρυβδη;
Αλλά ας πάρουμε το ταξίδι με τη.. σειρά που έγινε και αφήνουμε τους συνειρμούς σε εσάς.
Στην χώρα των Κικόνων ο Οδυσσέας χάνει… συντρόφους. Από εκεί θα πάει στη χώρα των Λωτοφάγων όπου κανείς ξεχνάει από πού προέρχεται και πού πηγαίνει. Επόμενος σταθμός το νησί των Κυκλώπων όπου ο μονόφθαλμος κυριαρχεί μέχρι που γίνεται.. τυφλός. Στο νησί του Αιόλου, άγριοι άνεμοι κλεισμένοι σε τσουβάλια αφήνονται ελεύθεροι να σαρώσουν τα πάντα ενώ αμέσως μετά οι Λαιστρυγόνες βυθίζουν τα καράβια και τρώνε κι άλλους συντρόφους του Οδυσσέα. Μετά το πέρασμα από τον Άδη έρχεται το γλυκό τραγούδι των Σειρήνων να τους.. αποκοιμίσει. Όμως το γλυκό νανούρισμα θα αντικατασταθεί από τη Σκύλα και την Χάρυβδη που κυριολεκτικά παίρνουν κεφάλια και καταβροχθίζουν ανθρώπους. Επτά χρόνια θα κρατήσει η «ομηρία» στο νησί της Καλυψώς για να φθάσει στη συνέχεια ο Οδυσσέας κατάκοπος επιτέλους στην Ιθάκη. Το ταξίδι έγινε και το τίμημα είναι τόσο μεγάλο που σχεδόν ακυρώνει το ταξίδι.
Γιατί τα λέω όλα αυτά; Ξαναδιαβάστε λοιπόν τους σταθμούς στο ταξίδι και κάντε την αντιπαραβολή με όσα συνέβησαν στον καθένα προσωπικά τα τελευταία δύο χρόνια. Οποιοσδήποτε συσχετισμός με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις πριμοδοτείται και σας παροτρύνουμε να τον κάνετε χωρίς φόβο και πάθος. Δύο είναι οι επιλογές που θα προκύψουν μετά αυτό το μικρό τεστ. Κάποιοι από εσάς θα αποδειχθείτε πολυμήχανοι ενώ οι περισσότεροι θα σταθείτε αμήχανοι μπροστά στα ευρήματά σας. Με ευκολία σας λέμε ότι οι πρώτοι είστε.. υποψήφιοι. Οι δε δεύτεροι, λυπάμαι, απλώς αμήχανοι ψηφοφόροι εγκλωβισμένοι ακόμη σε κάποιο σταθμό του ταξιδιού.Και η Ιθάκη, φοβάμαι, ότι θα αργήσει ακόμη πολύ να φανεί… Και για να μην ξεχνιόμαστε. ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ και αποφύγετε πάση θυσία τα «ΑΣΦΑΙΡΑ»!

Προηγούμενο άρθροΟι Ναζιστές της κανονικότητας και η χρυσή τους υποκρισία
Επόμενο άρθροDo it free! Kερδίστε 2 διπλές προσκλήσεις για την Ελένη Βιτάλη στο Love Casual Living
Γεννήθηκα στις 8 Μαρτίου του 1973 ένα μεσημέρι μιας μάλλον κρύας ημέρας. Η γέννησή μου την ημέρα της γυναίκας θα έπρεπε, κατά την άποψη των άλλων, να με σημαδέψει με την ευθύνη να εκπροσωπήσω επάξια το «ασθενές φύλλο» στην αέναη μάχη του με το, υποτίθεται, ισχυρό. Η διαφορά είναι ότι εγώ ποτέ δεν πίστεψα σε αυτή την ευθύνη αλλά ούτε και σε αυτή τη μάχη. Ήθελα να γίνω δημοσιογράφος από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Κανείς δεν με προετοίμασε κατάλληλα για τα θέλω μου και έτσι αναγκάστηκα να τα «λουστώ». Η μάχη συνεχίζεται ακόμη. Πέρασα λοιπόν από αυτά τα σκαλοπάτια, τα ανέβηκα με κόπο μέχρι ενός σημείου και στο πρώτο πλατύσκαλο κοίταξα πάνω και είδα ότι στην άνοδο με περιμένει… κατηφόρα. Κι έτσι έφυγα για να προστατεύσω την αγάπη μου. Έτσι γίνεται με τα μεγάλα πάθη. Πρέπει να τα εγκαταλείψεις για να τα κρατήσεις ανέπαφα και ακέραια στην καρδιά σου. Έκτοτε είχα την ευτυχία να βρω τον σύντροφο που με τρέφει με λέξεις και συναισθήματα καθημερινά. Κι έτσι οι λέξεις αποκτούν άλλο νόημα. Και μαζί με αυτές μια ανάγκη, που και που, να τις μοιράζομαι με εκείνους που δίνουν καθημερινά τη μάχη με άλλες λέξεις, τις δικές τους. Γιατί οι λέξεις είναι δυνατό πράγμα κι ας επιλέγουμε συχνά να τις αγνοούμε, να τις προσπερνάμε, να αδιαφορούμε για την εξαγνιστική, την καθαρτική ιδιότητά τους. Το ThinkFree είναι για μένα ο πομπός και ο δέκτης αυτής της πεποίθησης. Και η ευκαιρία να ανταμώσω ξανά με ανθρώπους που μοιράστηκαν μαζί μου δυνατές λέξεις στο παρελθόν, όπως ο Γιάννης και η Ξανθούλα. Κι όσο ανταμώνουμε με τις λέξεις, ανταμώνουμε και με τους ανθρώπους. Και τι άλλο να ζητήσει κανείς;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.