Ο Ρίτσος, οι φυλακές και η μουσική μυσταγωγία

0
541

Όταν ασχολείσαι με «τέχνες» από οποιοδήποτε πόστο, σου δίνει την ευκαιρία να «βουτήξεις» εκεί που δεν φαντάζεσαι, να οραματιστείς όσα δεν φαντάζεσαι! Όσοι «στήνουν» παραστάσεις/ συναυλίες βρίσκονται μόνοι ή με ελάχιστο κόσμο στα στάδια/ θέατρα/ χώρους που μετά από λίγη ώρα ασφυκτιούν από τον κόσμο που ανταποκρίνεται στην πρόσκληση των καλλιτεχνών.

της Έφης Τσαμπάζη

Αυτό που έζησα όμως την περασμένη Τετάρτη ήταν μοναδικό. Από την πρώτη στιγμή η εκδήλωση «Αυγουστιάτικη Πανσέληνος στο Επταπύργιο» με τον παγκοσμίου φήμης Θεσσαλονικιό πιανίστα και συνθέτη Γεώργιο Εμμανουήλ Λαζαρίδη και την εξαιρετική Καρυοφυλλιά Καραμπέτη που οργάνωσε το Κέντρο Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης μου κέντρισε πάρα πολύ το ενδιαφέρον. Το πάθος για το συγκεκριμένο event της προέδρου του Κέντρου Πολιτισμού της ΠΚΜ Άννα Μυκονίου, οι καλλιτέχνες, ο χώρος, το ρεπερτόριο… Όλα!
Ανηφόρισα νωρίς το απόγευμα στο Επταπύργιο. Μπήκα μέσα με σκυμμένο το κεφάλι και κάπως σφιγμένο στομάχι. Περπάτησα το μακρύ στενάκι και βρέθηκα στις εσωτερικές αυλές του. Η διάθεσή μου είχε να κάνει με τον βομβαρδισμό σκέψεων που στροβίλιζαν στο μυαλό μου. Περιεργάστηκα πολύ ώρα τα τείχη που αποτελούσαν φρούριο για την πόλη μου που τόσο αγαπώ. Σκέφτηκα εκείνα τα χρόνια, την ανασφάλεια των κατοίκων, τις επιθέσεις, τις σκέψεις τους! Τόσο μακρινά και δυστυχώς τόσο κοντινά….

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Τα χρόνια πέρασαν από μπροστά μου με ταχύτητα φωτός και σταμάτησα εκεί κάπου στο 1890. Τότε που το Επταπύργιο λειτουργούσε ως φυλακές. Άκουγα τους ανθρώπους να βαριανασαίνουν πίσω από τα κάγκελα, σκεφτόμουν αυτούς που χτυπούσαν το παραθυράκι για να αγγίξουν λίγο τους έγκλειστους «ανθρώπους» τους. Άλλοι που δικαίως βρισκόντουσαν πίσω από τα κάγκελα και άλλοι που ο νους τους έτρεχε στη μέρα της λευτεριάς τους που στερήθηκαν αδίκως (όπως οι ίδιοι πίστευαν).
Μόλις το 1989 οι φυλακές μεταφέρθηκαν και το κτίριο ήρθε στην δικαιοδοσία του Υπουργείου Πολιτισμού έχοντας δεχθεί επισκευές και μερικές αναστηλώσεις.
Και να τώρα εγώ εδώ μαζί με άλλους περίπου 1000 ανθρώπους να συγκινούμαστε που ακούμε να «σκίζει» τη σιωπή της Αυγουστιάτικης πανσελήνου η μοναδική μελωδία του πιάνου που «χειρίζεται» με άριστη μαεστρία ο Γεώργιος Εμμανουήλ Λαζαρίδης.
Όταν έκανε την εμφάνισή της στο χώρο η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη έδεσε τόσο πολύ με τις σκέψεις μου και την ατμόσφαιρα. Απήγγειλε μοναδικά τη Σονάτα του Σεληνόφωτος, του Γιάννη Ρίτσου. Οι στίχοι του φαίνονται να ανασύρουν από το παρελθόν βιώματα, αγωνίες και συγκινήσεις που δεν συναντάμε στα προηγούμενα ποιήματα του Ρίτσου. Ένας υπέροχος μονόλογος, μια εξομολόγηση, η επιθυμία για ζωή.
«Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου»…… Ένας στίχος του Ρίτσου που έχω συνεχώς στο μυαλό μου.
Η επιλογή του χώρου της συγκεκριμένης μουσικής παράστασης καθόλου τυχαία δεν έγινε από το Κέντρο Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και αυτό το συνειδητοποιήσαμε όλοι που συμμετείχαμε στη συγκεκριμένη… μυσταγωγία!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.