Οι επτά «χαρακτήρες» της Τζούλης Σούμα

0
699

Λίγο  πριν την εκπνοή του  2018 αλλά και της παράστασης «Ανατόλ» ή «Η μάχη των φύλων», συνομιλήσαμε με την Τζούλη Σούμα, την ηθοποιό που υποδύεται όχι έναν αλλά επτά διαφορετικούς ρόλους σε αυτή την παράσταση. Σίγουρα θα αναρωτιέστε πόσο εύκολο είναι για μία ηθοποιό να παραστήσει επτά διαφορετικές προσωπικότητες χωρίς να «δανείσει» , άθελα της, στοιχεία της μιας στην άλλη. Αλλά όχι μόνο; Η παράσταση την οποία σκηνοθετεί ο Γιάννης Βούρος (έργο του Άρθουρ Σνίτσλερ, μετάφραση Μ.Πλωρίτη) δίνει αρκετές απαντήσεις σχετικά με την σχέση των δύο φύλων, θέτοντας μία βασική ερώτηση, «ποιοι» είμαστε μέσα σε αυτήν; Ο έρωτας εξάλλου αποτελεί ένα από τα διαχρονικότερα ζητήματα που απασχολεί κάθε ανθρώπινο νου. Ποια από τις επτά γυναίκες θα ήσουν εσύ; Η απάντηση στο θέατρο Αλκμήνη…Για τα υπόλοιπα μας μιλά η Τζούλη Σούμα

Ποιο είναι το χαρακτηριστικό που βοηθά έναν ηθοποιό να ανταπεξέλθει σε ρόλους που -ενδεχομένως- να μην έχουν καμία σχέση με τον ίδιο;

Καταρχάς, θέλω να σας ευχαριστήσω θερμότατα που κάνουμε αυτήν τη συνέντευξη, αφού έχετε δει την παράσταση, πράγμα ιδιαίτερα σημαντικό για εμάς τους ηθοποιούς και σχετικά σπάνιο. Η αλήθεια είναι ότι το μέγεθος της δυσκολίας ήταν μεγάλο. Για να ανταπεξέλθει ένας ηθοποιός, σε ρόλους που διαφέρουν από τον δικό του χαρακτήρα, χρειάζεται επίπονη και σκληρή δουλειά. Θα ακούσετε πολλές φορές τους ηθοποιούς να λένε ότι προτιμούν να παίζουν ρόλους που δεν έχουν σχέση με τη δική τους προσωπικότητα. Αυτό συμβαίνει, γιατί σε εμάς τους ηθοποιούς, κυριαρχεί πολύ το στοιχείο της έρευνας και του «ψαξίματος». Θέλουμε να φύγουμε από τις «μανιέρες» μας και τα κεκτημένα εκφραστικά μέσα που διαθέτουμε από όλα αυτά τα χρόνια δουλειάς. Θέλουμε να προχωρήσουμε παρακάτω. Για εμένα αυτό είναι το ζητούμενο σε κάθε παράσταση. Πέρυσι και πρόπερσι, όταν κλήθηκα να ερμηνεύσω στον μονόλογο «Το πράσινό μου το φουστανάκι» της Λένας Κιτσοπούλου, ήταν πολλοί εκείνοι που έσπευσαν να πουν πως ο ρόλος ήταν απολύτως κόντρα σε εμένα και αμφέβαλλαν για το αν θα τα καταφέρω. Όπως έλεγα πέρυσι, οι ρόλοι είναι σαν ένα «παλτό». Το εξωτερικό του κομμάτι είναι διαφορετικό, η φόδρα όμως είναι η ίδια κάθε φορά. Όπως και με τα συναισθήματα των ανθρώπων, τα οποία είναι μεν ίδια, αλλά διαφέρει η πηγή τους. Αλλάζει η  πηγή από την οποία εκπορεύονται και ο λόγος, αντίστοιχα, που τα αποτυπώνει. Έχοντας πατήσει «γερά στα πόδια μου» μετά την μεγάλη πρόκληση να κάνω τον μονόλογο της Λένας Κιτσοπούλου, και την μεγάλη απήχηση που είχε, το να κάνω επτά διαφορετικούς ρόλους ήταν για μένα ένα μεγάλο βήμα. Ήταν  μια «υπέροχη προπόνηση» σχετικά με το τι ψάχνω στο θέατρο, στο τι ζητάω και στο πόσο θέλω να «βαθύνω» και να προχωρήσω. Ο δάσκαλός μου, ο Ανδρέας Μανωλικάκης, ο διευθυντής του Actor Studio, έλεγε ότι: «οι ρόλοι δεν είμαστε εμείς, είναι από εμάς». Όπως μια γυναίκα που γεννάει ένα παιδί. Προκύπτει από αυτήν. Αυτό το έχω πάντα κατά νου και συνέχεια ψάχνω, ερευνώ. Για το Ανατόλ, εκτός από τις πρόβες που διήρκεσαν 3,5- 4 μήνες, η προσωπική μου δουλειά για τους ρόλους κράτησε πάνω από ένα χρόνο. Τίποτα δεν έγινε με ευκολία. Απεναντίας, έγινε με πολύ μεγάλη πίστη, έρευνα και μόχθο. Ταυτόχρονα με όλα αυτά, που ίσως φαντάζουν δυσάρεστα, αλλά δεν είναι στην πραγματικότητα, ένιωσα μεγάλη χαρά και απίστευτα δημιουργική. Ήταν η πιο δημιουργική μου φάση στην εικοσιπενταετή πορεία μου στο θέατρο. Αυτά είναι, λοιπόν, τα στοιχεία που βοήθησαν να ανταπεξέλθω στους ρόλους. Σε αυτήν τη φάση, που η παράσταση οδεύει προς το τέλος της, νιώθω πολύ συγκινημένη που είχε τέτοια ανταπόκριση από τον κόσμο.

Στην παράσταση «Ανατόλ ή η μάχη των φύλων» την οποία σκηνοθετεί ο Γ. Βούρος ,είδαμε τον συμπρωταγωνιστή σας να ποντάρει πολύ στην τύχη. Θα μπορούσε εναλλακτικά να λέγεται η παράσταση «κορώνα- γράμματα». Εσείς πιστεύετε στην τύχη, μοίρα ή στο γραφτό που λένε;

Μου δίνετε την ευκαιρία να μιλήσω, αφού εσείς βρήκατε ένα υπέροχο σκηνοθετικό στοιχείο του Γιάννη Βούρου, του σκηνοθέτη της παράστασής μας, σε σχέση με το ότι ο ήρωας παίζει πολύ με την τύχη, με το κορώνα- γράμματα. Ήταν ένα εύρημα του σκηνοθέτη μας – του οποίου οφείλω πάρα πολλά, σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, γιατί εντός και εκτός σκηνής στήριξε το Ανατόλ. Στήριξε την προσπάθεια με όλη του τη δύναμη, το ταλέντο και τη ψυχή του. Οφείλω να τον ευχαριστήσω δημόσια. Κάνοντας τις πρόβες, που ήταν άκρως δημιουργικές και ενδιαφέρουσες, γεννήθηκε αυτή η ιδέα στον Γιάννη, ότι δηλαδή σε αρκετά πράγματα ο ήρωας «αφήνεται» στην τύχη. Ίσως γιατί έχει μια παιδικότητα που τον εμποδίζει να αποφασίσει, μια έλλειψη ωριμότητας και βασίζεται περισσότερο στην παρόρμηση και λιγότερο στην σκέψη και στην λογική. Για όλους αυτούς τους λόγους, είναι ένα πολύ ωραίο και κομβικό σημείο της παράστασης. Πιστεύω και εγώ στην τύχη και την μοίρα. Πιστεύω ότι υπάρχει ένα πεπρωμένο και ένα γραφτό. Παρ’ όλα αυτά, όμως, πιστεύω πάρα πολύ ότι οι ίδιοι διαμορφώνουμε την μοίρα μας. Ένα από τα μότο μου, εξάλλου, είναι: «Τολμηρούς η τύχη ευνοεί». Το έχω διαπιστώσει και εγώ η ίδια από την προσωπική και επαγγελματική ζωή. Όταν έχω τολμήσει, διεκδικήσει και δουλέψει πάρα πολύ για κάτι, ενώ η μοίρα και το πεπρωμένο δείχνουν αντίξοα, τα πράγματα ανατρέπονται. Γίνονται θετικά προς εμένα. Οπότε θα έλεγα ότι πιστεύω στο αρχαίο ρητό «Συν Αθηνά και χείρα κίνει». Πρέπει να πιστεύουμε ότι ο καθένας έχει την δύναμη να φτιάξει τη ζωή του.

Ποιο σημείο της παράστασης είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο και γιατί;

Υπάρχουν πολλά σημεία που με συγκινούν. Ας πούμε, τα σημεία όπου οι ήρωες είναι σε έναν χώρο και ενώ δεν μιλάνε είναι πολύ έντονος ο κραδασμός μεταξύ τους. Στη δεύτερη σκηνή, για παράδειγμα, με τα χριστουγεννιάτικα δώρα, όπου, προτού μιλήσουν, υπάρχει μια τρομακτική ενέργεια μεταξύ τους. Επίσης, στην τέταρτη σκηνή, όπου το ζευγάρι έχει τσακωθεί, αλλά είναι πολύ ερωτευμένο και με μια μικρή κίνηση του άντρα, η γυναίκα πέφτει αμέσως στην αγκαλιά του. Με συγκινούν και οι μοναξιές των ηρώων, τόσο των επτά ηρωίδων που υποδύομαι, όσο και του Ανατόλ. Είναι ολοφάνερες σε πολλές σκηνές του έργου. Επιπλέον, με συγκινεί η πίστη, η διεκδίκηση, το πάθος, το «δόσιμο» και η αποφασιστικότητα που έχουν κάποιες ηρωίδες. Έτσι όπως είναι φτιαγμένη και στημένη η παράστασή μας, εναλλάσσονται με τόσο όμορφο τρόπο η συγκίνηση με το γέλιο, που πραγματικά πολλές φορές αλλάζω γνώμη στο τι με συγκινεί.

Τελικά πιστεύετε ότι στις σχέσεις υπάρχει η μάχη του ποιος θα επιβληθεί στον άλλον ή ποιος θα φύγει πρώτος;

Ανοίγετε τώρα ένα τεράστιο κεφάλαιο που θέλουμε πέντε συνεντεύξεις για να το ολοκληρώσουμε. Ο συγγραφέας προσπαθεί να θίξει αυτό το θέμα. Η μάχη των φύλων- αλλά στην εποχή μας, θα ήθελα να τονίσω, είναι η μάχη των ανθρώπων, γιατί το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στα ομόφυλα ζευγάρια- αποτελεί μια μάχη ερωτικών σχέσεων, έναν αγώνα. Θα ήταν καλό να μην υπάρχει, να μην προσπαθεί να μην επιβληθεί κανένας σε κανέναν. Ο καθένας να αφουγκράζεται, να δίνεται και να «αφήνεται» στην αγάπη και στην αγκαλιά του άλλου. Το ποιος μένει και το ποιος φεύγει είναι επίσης ένα τεράστιο θέμα, γιατί όταν γίνεται κοινή συναινέσει και είναι όλοι ευτυχισμένοι είναι όλα καλά. Το θέμα είναι όταν αποχωρεί ο ένας και ο άλλος μένει, όντας ερωτευμένος. Δεν απαντώνται αυτά τα ερωτήματα. Είναι ,δυστυχώς, θέματα που τα έχουμε ζήσει όλοι στη ζωή μας, τα βλέπουμε στους γύρω μας. Γι’ αυτό υπάρχουν οι μεγάλοι συγγραφείς και τα μεγάλα έργα. Ο Σνίτσλερ έλεγε ότι:»Γράφω μόνο για τον έρωτα και τον θάνατο». Τι πιο προκλητικό για έναν συγγραφέα να γράψει για ένα τεράστιο και κομβικό θέμα, όπως ο έρωτας.

Και με την εμπιστοσύνη τι γίνεται

Σαφέστατα, βασικό συστατικό για μια ισότιμη και επί ίσοις όροις σχέση δυο ανθρώπων είναι η αμοιβαία εμπιστοσύνη. Αν δεν υπάρχει αμοιβαία εμπιστοσύνη, τινάζονται όλα στον αέρα. Άρα, το «δούναι και λαβείν» και το δόσιμο του ενός στον άλλον είναι μεγίστης σημασίας.

Εντελώς ιδεατά , τι είναι αυτό που ερωτεύονται αυτές οι επτά γυναίκες στον Ανατόλ;

Ακριβώς όπως το λέτε. Εντελώς «ιδεατά». Ο Ανατόλ είναι δύσκολη περίπτωση άντρα. Ερωτεύονται, πιστεύω, λόγω της σαγήνης και της γοητείας του. Σαφέστατα, υπάρχει μια αντικειμενική έλξη, με την έννοια ότι ο Ανατόλ είναι ένας όμορφος άντρας. Το βασικό, όμως, είναι αυτό που εκπέμπει. Γι’ αυτό και εγώ, όταν σκεφτόμουν το ποιος θα μπορούσε να είναι ο Ανατόλ και προσπαθώντας να αντλήσω από τις αναμνήσεις μου πληροφορίες σχετικά με τους Ανατόλ που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, κατέληξα στο ότι δεν ήταν απαραίτητα » καλλονοί».  Δεν ήταν απαραίτητα top models. Αυτό που εκπέμπει αυτός ο άνθρωπος έχει σημασία. Νομίζω πως η λέξη που ταιριάζει στον Ανατόλ είναι σαγήνη. Επίσης, τον χαρακτηρίζει η χαρά και η διάθεση να ζήσει τη ζωή στα όρια και τα άκρα. Αυτό πάντα είναι γοητευτικό και δελεαστικό. Δεν ζουν καθόλου εύκολα οι γυναίκες μαζί του, βέβαια, όπως ούτε και εκείνος με αυτές, σε κάποιες περιπτώσεις. Είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι. Τα επικίνδυνα παιχνίδια είναι, σαφώς, τα ενδιαφέροντα, και όχι τα αναμενόμενα.

Ποια είναι η αίσθηση κάθε φορά που τελειώνει μία παράσταση; Προτιμάτε να πάτε σπίτι για ξεκούραση ή ένα ποτό μετά την παράσταση σας χαλαρώνει;

Εξαρτάται. Δυστυχώς, παίζουμε μόνο Δευτέρα και Τρίτη. Έχω την ανάγκη να βγαίνω για ένα ποτό ή για να τσιμπήσω κάτι, για να χαλαρώσω, μετά την παράσταση. Γιατί η αδρεναλίνη έχει φτάσει σε τεράστια ύψη. Επίσης, χρειάζεσαι χρόνο για να δεις και αγαπημένους φίλους που ,ενδεχομένως, θα έχουν έρθει στην παράσταση πιο πριν. Μου αρέσει πολύ αυτό. Όταν μια παράσταση παίζεται από Τετάρτη μέχρι Κυριακή, βέβαια, δεν είναι δυνατό να βγαίνεις κάθε μέρα, γιατί πρέπει να κρατάς δυνάμεις. Αυτό που κάνουμε στο θέατρο μοιάζει πολύ με την δουλειά του αθλητή. Εγώ λατρεύω τις συζητήσεις με φίλους, τρώγοντας και κάτι σε ένα ωραίο εστιατόριο ή ταβέρνα. Είναι από τις αγαπημένες μου διασκεδάσεις.

Να ρωτήσω και κάτι πιο προσωπικό; Ποιον ρόλο ονειρεύεστε να παίξετε;

Θα προτιμούσα να μην το αποκαλύψω. Όπως λέγαμε και πριν, πιστεύω στη μοίρα και την τύχη. Δεν θα ήθελα να το πω, για να μην το «ματιάσω». Επίσης,  δεν σας κρύβω πως είναι αρκετοί οι ρόλοι που θα ήθελα να παίξω. Το θέμα, βεβαίως, δεν είναι ο ρόλος που παίζει κανείς, αλλά ο σκηνοθέτης που ανεβάζει την κάθε παράσταση και οι άλλοι συντελεστές με τους οποίους συναντιέσαι πάνω στη σκηνή. Ονειρεύομαι τον εαυτό μου σε έργα σύγχρονου ρεπερτορίου και συνεργάτες που θα με πάνε άλλο ένα βήμα παραπέρα.

Ευχές για το 2019…

Εύχομαι για το 2019 να μην χάσουμε την ελπίδα και την πίστη μας στον εαυτό μας αρχικά, και έπειτα στη ζωή μας και στον τρόπο που βλέπουμε τους άλλους, τη χώρα μας, την πόλη μας. Επίσης, να προσπαθήσουμε να βοηθάμε όσο γίνεται ο ένας τον άλλον. Να υπάρχει αλληλεγγύη. Είναι δύσκολα χρόνια και χρειαζόμαστε στήριξη και βοήθεια. Να κρατάμε ο ένας το χέρι του άλλου. Έτσι, θα βοηθήσουμε και την οικογένεια μας και τους φίλους μας να πάμε ένα βήμα μπροστά και να είμαστε πιο ευτυχισμένοι.

Η παράσταση «Ανατόλ» από το έργο του Άρτουρ Σνίτσλερ  ολοκληρώνει τον προγραμματισμένο κύκλο παραστάσεων στις 15 Ιανουαρίου, στο θέατρο Αλκμήνη.

«Ανατόλ» ή «Η μάχη των φύλων»

Παίζουν:
Μαξ: Πέρης Μιχαηλίδης
Οι εφτά γυναίκες του έργου: Τζούλη Σούμα
Ανατόλ: Λευτέρης Βασιλάκης

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Βούρος
Μετάφραση Επιλόγου: Γιάννης Καλιφατίδης
Κοστούμια: Δημήτρης Ντάσιος
Επιμέλεια σκηνικού χώρου: Γιάννης Βούρος
Φωτισμοί: Γιώργος Φρέντζος
Επιμέλεια κίνησης: Φρόσω Κορρού
Βοηθός σκηνοθέτη: Τζωρτζίνα Κώνστα
Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Τσιρίκος
Μακιγιάζ: Βαγγέλης Θώδος
Κομμώσεις : Μαριάννα Λαβάζου
Φωτογραφίες: Olsi Mane
Teaser&Trailer: Άλκης Σδούγκος- ArtProductions

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.