ΠΑΓΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

0
1047

anoixiΓράφει η Νατάσσα Καραμανλή

Είναι η άνοιξη, λες. Αυτή φταίει. Σε τυραννούν οι νύχτες της. Ο κόσμος μικραίνει γύρω σου, σε πνίγει, όμως το άρωμα από το γιασεμί που σκαρφαλώνει ύπουλα στο παράθυρο σου, σε λυτρώνει.

Ποιος μπορεί να κοιμηθεί την άνοιξη; Εσύ πάντως αδυνατείς. Κάθε φορά που γέρνεις το κεφάλι σου στο μαξιλάρι, οι σκέψεις ανοίγουν πανιά για το άπειρο και συ ταξιδεύεις ολομόναχος με  σπασμένη πυξίδα.

Ανοίγεις την πόρτα. Δραπετεύεις. Τα δέντρα του δρόμου σε καλωσορίζουν. Τα άνθη της κερασιάς καλύπτουν τη σκιά σου και γίνεσαι ένα με τη νύχτα. Εξαφανίζεσαι κάτω από το βάρος των αρωμάτων που κατακτούν σπιθαμή προς σπιθαμή το μυαλό σου.

Το σώμα σου ελευθερώνεται, καθώς η ανοιξιάτικη νύχτα τρυπώνει μέσα σου. Δεν υπάρχει χώρος πια να κρυφτείς, αφού σε έχει κυριεύσει και έτσι αφήνεσαι σαν χορτασμένο μωρό στα χέρια της.

Το πάρκο είναι έρημο. Μόνο κάποια αδέσποτα σκυλιά κοιμούνται στις φυλλωσιές. Άσπλαχνα παρατημένες ψυχές· πώς να αισθανθούν το βάρος της άνοιξης, όταν η ψυχή τους είναι ματωμένη από το βέλος της αδιαφορίας των ανθρώπων;

Ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου. Μπροστά σε μιαν ακακία στέκεται ένα μικρό αγόρι. Καθισμένο  με την πλάτη στο δέντρο, με το κεφάλι σκυμμένο. Τα ρούχα του μοιάζουν παλιά και βρώμικα και στα χέρια του κρατά ένα κλαδάκι γιασεμί.

Σηκώνει το κεφάλι του. Το φως της λάμπας φωτίζει το μισό του πρόσωπο κι εσύ ανακαλύπτεις δυο ασπρόμαυρα μάτια να σε κοιτούν. Το βλέμμα τους διαπερνά τον αμφιβληστροειδή σου, ταξιδεύει μέσα από τα οπτικά νεύρα και φτάνει στο κέντρο του εγκέφαλου σου. Νιώθεις ένα δυνατό τσίμπημα, σαν από κεντρί, να σε μουδιάζει και το μυαλό σου αδειάζει μονομιάς από τις μυρωδιές της άνοιξης.

Το αγόρι σου προτείνει διστακτικά το κλαδί που κρατά.

-Για σένα το έκοψα, ψιθυρίζει και στη φωνή του αναγνωρίζεις το τρέμουλο της νοσταλγίας.

Σαστίζεις. Απλώνεις μηχανικά το χέρι σου και το τραβάς αμέσως πίσω. Δειλιάζεις να το πλησιάσεις, μα είναι απλά ένα χαμένο παιδί, με μάτια που στάζουν λησμονιά.

-Τι γυρεύεις στο πάρκο μόνος σου τέτοια ώρα; Δεν ξέρεις ότι τα παιδιά δεν πρέπει να τριγυρνούν ασυνόδευτα το βράδυ; Ρωτάς και κάνεις ένα βήμα μπροστά.

Το αγόρι τεντώνει κι άλλο το χέρι του και συ ανοίγεις τη χούφτα σου. Το άγγιγμα του είναι κρύο, μα το γιασεμί είναι θερμό, από την επαφή με το δέρμα του.

-Θέλω να παγιδέψω την άνοιξη, λέει και σταυρώνει τα χέρια στο στήθος του.

-Γιατί; Για ποιον λόγο να θέλει κάποιος να παγιδέψει κάτι τόσο εφήμερο;

Το αγόρι στρέφει το βλέμμα του στον ουρανό.

-Eσύ γιατί δεν κοιμάσαι; Επειδή δεν μπορείς ή μήπως δεν θέλεις; Οι άνθρωποι συχνά κάνουν πράγματα που δεν θέλουν, απλά για να μην ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους. Ή γιατί πρέπει. Δεν υπάρχει πρέπει όμως. Είναι μια λέξη που έχουμε σκαρφιστεί για να καλύψουμε τα κενά μας. Πες μου ότι πρέπει να προσπεράσω αυτή την εποχή, δίχως να μαγευτώ από τα χρώματα. Ότι πρέπει να σταματήσω να μετρώ τ’ άστρα. Ότι πρέπει να ονειρεύομαι μικρά όνειρα, ότι πρέπει να αγαπώ εκείνους που με βλάπτουν.

Κοίταξε με στα μάτια και πες μου ότι πρέπει να συγχωρώ το άδικο. Γι’ αυτό θέλω να παγιδέψω την άνοιξη. Γιατί η άνοιξη μοιάζει με τους ανθρώπους·  δεν κρατά μνήμες.

Ανοίγεις τα μάτια σου. Σκοτάδι. Το άρωμα της νύχτας έχει ποτίσει το δωμάτιο.  Ονειρεύτηκες ένα σοφό αγόρι με ασπρόμαυρα μάτια.

Στην παλάμη σου κρατάς σφιχτά ένα κλαδάκι γιασεμί….

Προηγούμενο άρθροΟΙ ΟΜΑΔΕΣ ΤΟΥ RED BULL CAN YOU MAKE IT ΤΕΡΜΑΤΙΣΑΝ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ
Επόμενο άρθροΓΙΑΤΙ ΑΠΕΡΓΟΥΝ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.