ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΧΩΡΙΣ… ΟΡΙΑ

0
2436

 

foititikesΓράφει η Ζωή Λυσαρίδου

Κάποιους μήνες πριν δέχτηκα μια πρόσκληση να μιλήσω σε φοιτητές της σχολής από την οποία αποφοίτησα και η ίδια, σχετικά με τις δυνατότητές τους μετά την λήψη του πτυχίου. Η πρόσκληση – όπως μου είπαν – προερχόταν από το σύλλογο της εν λόγω σχολής και αφού ρώτησα αρκετές φορές αν η εκδήλωση έχει κομματική χροιά και έλαβα διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, δεν δίστασα να την αποδεχτώ.

Με αρκετό ενθουσιασμό κατέγραψα τις σκέψεις μου – γιατί πιστεύω ότι είναι πάντα πρόσφορο να μεταδίδει κανείς τις εμπειρίες του – και προσδοκούσα την ευκαιρία να επιστρέψω στον χώρο όπου πέρασα τα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής μου.

Η είσοδος στον χώρο δεν επιφύλαξε κάποια έκπληξη… σαν να μην είχε περάσει ούτε μία μέρα από τη δική μου πρώτη είσοδο δύο δεκαετίες πριν… Οι ίδιες σπασμένες πλάκες, τα ίδια σκουριασμένα κάγκελα, τα ίδια φθαρμένα μάρμαρα, οι ίδιες βανδαλισμένες προσόψεις, το ίδιο κατουρημένο σκοροφαγωμένο αυτοφυές χορτάρι… η ίδια εξωτερική βρωμιά… όλα στη θέση τους λοιπόν…

Αποφεύγοντας να μπω στο κτήριο από την κεντρική είσοδο – αφού και τότε δεν την χρησιμοποιούσα –  επέλεξα να μπω από την είσοδο που οδηγεί απευθείας στην πτέρυγα του τμήματος μου. Ούτε κι εκεί ιδιαίτερες αλλαγές… Πάνω-κάτω τα ίδια κομματικά τραπεζάκια… πάνω-κάτω η ίδια εικόνα που αντί να προσκαλεί στη γνώση, προκαλεί μία απωθητική, άσχετη και άκαρπη πολιτική αντιπαράθεση.

Καθώς καθυστερούσε η έναρξη της εκδήλωσης αποφάσισα να περιηγηθώ στους χώρους και τις αναμνήσεις μου. Η εικόνα, μάλλον αποκαρδιωτική, δεν μου θύμισε αυτή τη φορά κάτι από το παρελθόν… εικόνα δημόσιου κτηρίου κάπου στη βομβαρδισμένη Συρία ίσως… τοίχοι γκρεμισμένοι και βρώμικοι, οροφές ξηλωμένες, φωτιστικά κατεστραμμένα συγκρατούμενα από μισοκομμένα καλώδια, πόρτες σπασμένες από κλωτσιές και εμφανώς παραβιασμένες, κάσες στραβωμένες και ξηλωμένες. Η μεγάλη τζαμαρία που ενώνει τις πτέρυγες κουφάρι από μεταλλικό σκελετό χωρίς ούτε ένα τζάμι…

Πού και πού οάσεις…. Κάποια γραφεία καθηγητών, μεταξύ των αιθουσών, δίνοντας την αίσθηση του διακτινισμού σε μία άλλη διάσταση, με τάξη και καθαριότητα. Το κτήριο διοίκησης σε εμφανώς καλύτερη κατάσταση, λες και ένας αόρατος τοίχος το θωράκιζε από τις πτέρυγες διδασκαλίας… Και έπειτα τουαλέτες χωρίς πόμολα στις πόρτες, χωρίς σιφώνια, χωρίς βρύσες, αλλά με ρολά ασφαλείας!… κακή ώρα για να χρειαστεί να τη χρησιμοποιήσω, σκέφτηκα…

Καθώς φούντωσε ένα θυμός μέσα μου ήρθε και η ώρα της εκδήλωσης. Κάποιες “αναμενόμενες” εκπλήξεις και εκεί… Όπως με ενημέρωσαν, ο Σύλλογος φοιτητών τελικά δεν ενέκρινε τη συμμετοχή του στην εκδήλωση και έτσι τελικά τη διοργάνωση ανέλαβε μία εκ των φοιτητικών παρατάξεων… αφού “εξήρα” την κουτοπονηριά τους και εξέφρασα έντονα τη δυσαρέσκειά μου αποφάσισα, ωστόσο, να παραμείνω.

Την δεύτερη έκπληξη επιφύλασσε έτερη φοιτητική παράταξη, η οποία – ευγενώς κατά τα λοιπά – μας ενημέρωσε ότι θα κάνει παρέμβαση πριν την έναρξη της εκδήλωσης (σκέφτηκα μέσα μου πως είναι κάπως αστείο να κάνει κάποιος “παρέμβαση”, διακόπτοντας κάτι που δεν άρχισε ακόμη…). Ενημερωθήκαμε, έτσι, από τους μελλοντικούς μας συναδέλφους για τα συνταξιοδοτικά (!) και για τα ασφαλιστικά και αφού μας προέτρεψαν να “μαχηθούμε” μαζί τους για την πτώση του κατεστημένου, μας ευχαρίστησαν και ξεκίνησαν να αποχωρήσουν. Αλλά καθώς με συνεπήρε το όλο κλίμα, δεν συγκρατήθηκα… – Πού πάτε βρε παιδιά?

Επικράτησε μια αμήχανη στιγμή στη μαχόμενη αντιπροσωπεία.

– Πού πάτε? Δεν θέλετε να ακούσετε πώς θα αξιοποιήσετε αυτό το πτυχίο ώστε να ασφαλιστείτε και να συνταξιοδοτηθείτε? Και αφού τα ακούσετε, να μας πείτε κι εσείς πώς μπορούμε να πολεμήσουμε στο πλευρό σας?

Ακόμη μία αμήχανη στιγμή, μέχρι η εμφανώς περισσότερο καταρτισμένη εκπρόσωπος έσπευσε να απαντήσει…

– Δεν χρειάζεται… τα ξέρουμε!… και να επιτρέψει έτσι την περήφανη έξοδο από την αίθουσα.

Όταν πια ήρθε η ώρα να πω κι εγώ τις σκέψεις που κατέγραψα με κάποιον ενθουσιασμό μέρες νωρίτερα, το θέμα φάνταζε πλέον άτοπο. Το θέμα δεν είναι τι θα κάνει κανείς το πτυχίο του… το θέμα δεν είναι καν αν θα αποκτήσει πτυχίο…

Ένα Πανεπιστήμιο επισήμως πλέον άνευ ορίων (no border), που δεν έχει πια σχέση με παιδεία, που δεν έχει σχέση με πολιτισμό, άσυλο βανδάλων και πανταχόθεν κατουρημένο, μπορεί να πετυχαίνει ίσως στην εκπαίδευση, χωλαίνει όμως σίγουρα στην παίδευση…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.