Pc VS Heart: Δεν είναι μόδα… είναι η ζωή μας!

0
897

pcvsheart

Scarpina Solla / Αφιερώνει η Ελένη Σκάρπου

V   Γράφουμε συνέχεια status. Ανεβάζουμε συχνά τραγούδια. Κάνουμε share ό,τι μας γοητεύει από τους «φίλους» μας και τους φίλους μας. Πολλοί αραδιάζουν καλοπροαίρετα τα like τους στις photos μας κι εμείς ανταποδίδουμε επίσης καλοπροαίρετα διαιωνίζοντας κατά μια έννοια την επαφή μας. Λίγοι μας ρωτούν γιατί τις ανεβάζουμε… η ζωή είναι αλλού. Δεν τους απαντάμε. Δεν έχουμε λόγια. Μόνο σχήματα. Τετραγωνίζουμε τις σκέψεις και τις μοιραζόμαστε. Κυκλώνουμε τις στιγμές και τις μοιραζόμαστε. Αφοσιωνόμαστε κι αφομοιωνόμαστε καθημερινά σ’ αυτή τη δίνη των social media χωρίς έλεος, χωρίς stop. Άλλοτε βρίσκουμε καταφύγιο και θαλπωρή στον «τοίχο» μας κι άλλοτε περνάμε στο αντίθετο άκρο και κατακρίνουμε εμάς και τους άλλους που σφαλίσαμε τις πόρτες μας και ανοίγουμε ατέλειωτα «παράθυρα» στα pc μας… κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα «παράθυρα»… για να τα μάθουμε όλα, για να γίνουμε super τέλειοι, για να μην μας πουν out of season, out of time… αλλά μάλλον καταλήγουμε… out of control!

V   Κάπου εδώ το παραλήρημα σταματά και έρχεται η ένωση με τα εναπομείναντα όμορφα πράγματα και τις συνήθεις-αγαπημένες γκρίνιες. Ευτυχώς ακόμα φιλιόμαστε στα πάρκα. Ακόμα χαμογελάμε όταν ξυπνάμε το πρωί και έχει ήλιο. Ακόμα αναζητάμε την αλήθεια ανάμεσα στα εύκολα και βολικά ψέματα… ενίοτε και ανάμεσα στα βιβλία, στις άπειρες σελίδες που κρύβουν εμπειρίες, συναισθήματα, εικόνες. Ακόμα εκνευριζόμαστε όταν μας παίρνουν το parking δευτερόλεπτα πριν το «τσιμπήσουμε» εμείς. Ακόμα βρίζουμε την τηλεόραση μας και μετά την ξανανοίγουμε για καμιά ματιά στα κλεφτά. Ακόμα επιστρέφουμε στα γόνατα της μαμάς –κυριολεκτικά και μεταφορικά- κι ας ηχούν στα αυτιά μας απανωτές ερωτήσεις… «έφαγες; κρύωσες; πότε θα παντρευτείς; έτσι μιλάς στην μαμά;»

V   Οι μαμάδες, μας περιέγραφαν κάποτε την απλότητα με την οποία συναντούσαν τους μπαμπάδες μας στα κρυφά τα βράδια, την απλότητα που τους περίμεναν υπομονετικά μέχρι να φανεί η αγάπη… κι εμείς σήμερα δεν έχουμε να τους πούμε ούτε μια ήσυχη ιστορία, ούτε μια ήπια ψυχική διαδρομή. Φασαρία. Φασαρία. Φασαρία. Ανεξάντλητη φασαρία. Οι σχέσεις. Οι δουλειές. Οι αντιλήψεις. Όλα ένας κρότος τύπου πυροτέχνημα και μετά σιωπή. Θες να αποσυνδεθείς, να κλείσεις το φως, να ρίξεις αυλαία, να χαμηλώσεις ένταση και ξαφνικά παθαίνεις αμόκ: «Μωρέ να κάνω ένα check in, να μην ξεχάσω να στείλω mail σε όλη μου τη λίστα, να δω τους καινούριους followers στο twitter, να αφήσω ανοιχτό chat όσο θα μαγειρεύω… και το τραγούδι που ακούω στο ραδιόφωνο να το βρω στο youtube και να το ποστάρω… και λίγο πριν κοιμηθώ να δω τις θεάσεις του page μπας και ανακουφιστώ και δεν χρειαστεί να παρακαλέσω το σύμπαν να μου εξαφανίσει κάθε ανασφάλεια». Δικά μας είναι τα λόγια μέσα στα εισαγωγικά. Δική μας και η ευθύνη για όσα δεχόμαστε κι όσα αρνούμαστε να δεχτούμε. Είμαστε κάπου στην μέση. Σε μια μέση… όπου πάνω της αιωρείται η ταμπέλα «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα».

V   Γιατί έτσι μάθαμε κι έτσι μας μάθανε. Γιατί έτσι ζήσαμε κι έτσι θα ζήσουμε. Γιατί είμαστε κομμάτι της κοινωνίας μας κι αυτή κομμάτι δικό μας πιέζοντας τα «σπλάχνα» μας και μειώνοντας τον αέρα στα πνευμόνια μας καθημερινά. Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε κάτι άλλο και γιατί τα άλλα δεν είναι για μας. Γιατί η όψη μας στον κόσμο είναι ο κόσμος που βλέπουμε μέσα από τα μάτια μας. Και τα μάτια μας πλέον ανοίγουν κάθε φορά που πληκτρολογούμε τον κωδικό του υπολογιστή μας. Ευτυχώς κλείνουν όταν αποφασίσουμε πως «ο γκρεμός και το ρέμα» είναι μέσα στο μυαλό μας. Τότε -καμιά φορά- βγαίνουμε από το σώμα μας με έναν περίεργο τρόπο, στεκόμαστε στη γωνιά και μας κοιτάζουμε από ψηλά. Μας γνέφουμε με ανακούφιση και μας πηγαίνουμε εκδρομή.

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.