Polkar! Ένα όνομα. Ένα group. Πολλές μουσικές. Αμέτρητα ταξίδια.

0
1049

polkar
Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / [email protected], f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr

Τόπος: Εκεί που δεν χωράνε κουτάκια και καλούπια και κόμπλεξ.

Χρόνος: Αχ… εκείνα τα σταματημένα ρολόγια.

Σκοπός: Θέλει κι ερώτημα; Χαρά μετά μουσικής.

Ψάχνεις συχνά να προσωποποιήσεις αφηρημένες έννοιες όπως η ενέργεια, η χαρά, το κέφι… όλα αυτά τα συναισθήματα που τρέφουν την καθημερινότητα και δίνουν μια άλλη διάσταση στη ζωή και διώχνουν τη μαυρίλα και προσθέτουν ένα συν αισιοδοξίας και εκκρίνουν σεροτονίνη… ναι εκείνη την ορμόνη της ευτυχίας. Και δεν ξέρεις πώς να το πεις! Εγώ το λέω… Polkar. Με ωραίες μουσικές αφορμές, με εμπνεύσεις από μπύρα, Θεσσαλονίκη και προσωπικές καταβολές… έσκασαν μύτη το προηγούμενο καλοκαίρι, ευελπιστώντας να μας κάνουν τον βίο αβίωτο μουσικά για όσο αντέξουμε και πάντα με την καλή έννοια. Οι Polkar δεν αποτελούν κλασικό παράδειγμα συγκροτήματος, ούτε και αυτοπροσδιορίζονται κάπως, ούτε και μπορείς να τους τυλίξεις σε μια κόλλα χαρτί για να τους περιγράψεις εξονυχιστικά. Είναι απερίγραπτοι, ανεξάντλητοι και ανένταχτοι από επιλογή, γι’ αυτό μου αρέσουν. Γιώργος Παπαγεωργίου (φωνή και γιουκαλίλι) και Γιάννης Κυρατσός (φωνή, κιθάρα και μαντολίνο) κρατούν τα ηνία. Λάζαρος Πλιάμπας (τύμπανα), Μιχάλης Σιώνας (κοντραμπάσο και ηλεκτρικό μπάσο) και Γιώργος Αβραμίδης (τρομπέτα) ακολουθούν πιστά και πλαισιώνουν τα απλαισίωτα. Τον Γιάννη Κυρατσό τον συνάντησα για καφέ ένα ωραίο μεσημέρι. Τον Γιώργο Παπαγεωργίου τον κυνήγησα πολύ μέχρι να απαντήσει στις ερωτήσεις μου. Οι δυο τους γνωρίζονται από τα 17 τους. Λίγο το σχολείο. Λίγο οι μουσικές που ήρθαν και ξεχείλισαν. Λίγο οι χημείες που ήρθαν και ταίριαξαν. Έτσι… το προηγούμενο καλοκαίρι πήραν τα κουβαδάκια τους και έκαναν τη Θεσσαλονίκη άνω κάτω με δύο event, το «Ζέστη 1» και το «Ζέστη 2». Σε στυλ ολοκαυτώματος συστάθηκαν λοιπόν οι Polkar… με εμπνεύσεις από την γνωστή πόλκα κι ένα ξεκάρφωτο «r» του Γιώργου Παπαγεωργίου σε στιγμή ρέντας. Μα το έναυσμα δόθηκε από μια ατάκα: «Πάμε να τζαμάρουμε».

polkar2
Να πως παρουσιάζονται οι αληθινοί star… απλά, λιτά κι απέριττα

Με δύο στις δύο αποτυχίες και φανερά απογοητευμένη… δηλώνω ότι δεν κατάφερα να τους δω, ούτε να τους ακούσω ποτέ, διότι όπου εμφανίστηκαν ζωντανά δεν είχε ούτε ένα κάθισμα για δείγμα, ούτε μια ίντσα ανάμεσα στο όρθιο κοινό για να χωρέσω. Και ποιοι είναι τέλος πάντων αυτοί οι Polkar και κάνουν τόσο πάταγο; «Ξεκινήσαμε να παίζουμε οι δυο μας τα βράδια στο studio. Θέλαμε να φτιάξουμε κάτι λίγο εναλλακτικό κάτι που θα είχε χαβαλέ, αλλά δεν θα έφτανε στο καραγκιοζιλίκι. Κάναμε το τεστ και άρεσε στον κόσμο» μου εξηγεί ο Γιάννης Κυρατσός –χρόνια μουσικός- που επιμελείται τις ενορχηστρώσεις και δεν αποχωρίζεται την κιθάρα του σχεδόν ποτέ. Όσο για τις επιρροές τους; Beirut, Calexico, Mumford and Sons και όχι μόνο. Στα live τους θα διαπιστώσετε τα εξής: «Έχουμε κάτι από arizona, balkan, gypsy, country και μια δόση από Χαβάη και punk και αθηναϊκή καντάδα» καταλήγει ο ίδιος, ενώ το concept ξεκίνησε από ιδέες του Γιώργου που της κουβαλούσε κανά δυό χρόνια και τις μοιράστηκε μόλις είχε έτοιμα τα πρώτα του τραγούδια και το αγαπημένο του γιουκαλίλι καλοκουρντισμένο. «Στην ουσία οι Polkar είναι ένα project που υπήρχε στο μυαλό μου αρκετό καιρό, αλλά ήθελα να γίνει όταν θα υπήρχαν οι καταλληλες χρονικές συνθήκες. Το καλοκαίρι που μας πέρασε στο πρόσωπο του Γιάννη και των υπόλοιπων μουσικών βρήκα όχι μόνο τους ιδανικούς μουσικούς, άλλα και την κατάλληλη παρέα για να ξεκινήσει όλο αυτό σε μια πιο επαγγελματική βάση. Έτσι δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος ώστε να συννενοηθούμε μεταξύ μας πάνω σε μια κοινή αισθητική. Υπάρχει λοιπόν μια πολύ ωραία σχέση με τα μέλη των Polkar, ψύχραιμη, επαγγελματική και αρκετά ελεύθερη». Τάδε έφη Γιώργος Παπαγεωργίου που όταν μιλάει για τους Polkar ξεχνάς για λίγο πως είναι εξίσου υπέροχος ηθοποιός. Και οι δυο τους παραδέχονται πως έχουν περάσει μοναδικές βραδιές στο studio τους στην Ηρώδου Αττικού στα Λαδάδικα με χαμηλά φωτά, ποικίλα ακούσματα σε ατμοσφαιρικό φόντο και ατέλειωτες μπυροποσίες. «Ναι. Δυστυχώς για τις κοιλιές μας είναι αλήθεια» δηλώνει κατηγορηματικά ο Γιώργος. Με το γιουκαλίλι του, όργανο που έχει γίνει η mascot του group, δίνει αυτό το εξωτικό χρώμα στις συνθέσεις και το μη αστικό στυλ που επεδίωκαν να έχουν οι Polkar σε ένα φοβερά αστικό περιβάλλον. «Στο πρώτο Live μας παίξαμε και πράγματα για μας, που τελικά δεν μας έκαναν. Παίξαμε από Σωτηρία Μπέλλου μέχρι Φλέρυ Νταντωνάκη και Johnny cash και νιώθουμε πολύ τυχεροί, γιατί μπορούμε να έχουμε την εμπορικότητα και παράλληλα να κάνουμε αυτό που μας αρέσει» λέει ο Γιάννης. Ο Γιώργος πάντως είναι έτοιμος για πολλές εκπλήξεις. «Θα διασκεύαζα με το γιουκαλίλι μου την πρώτη μου μουσική αγάπη. Michael Jackson. Το Bad. Όλο». Μετά από τόσες τέλειες περάσαμε και σε αγαπημένα του μουσικά πρότυπα. «Τώρα όσον αφορά τις καταβολές μου, αυτές είναι πολλές. Από τους Pulp μέχρι το ντουέτο Κορώνης-Φίλανδρος και από τους Radiohead μέχρι Ramblin’ Jack Elliott, αλλά θα φίλαγα ευχαρίστως τα πόδια του Tom Waits». Μπορεί οι θεατρικές υποχρεώσεις του Γιώργου να τον κρατούν μακριά από τη Θεσσαλονίκη, αλλά το καθημερινό τηλεφωνικό brainstorming καλά κρατεί και από την Άνοιξη –όπως επισημαίνει ο Γιάννης Κυρατσός- τα live θα είναι εντατικά και οι ήδη υπάρχουσες προτάσεις που τους έχουν γίνει θα πάρουν σάρκα και οστά. Μπαλέτο δεν ξέρω αν θα δούμε ποτέ στα ζωντανά τους show, αλλά τα σκετσάκια, το χιούμορ και οι θεατρικοί αυτοσχεδιασμοί δεν θα μας λείψουν καθόλου, γιατί οι Polkar έπεσαν στην ταλαίπωρη τούτη Γη για να μας κάνουν να γελάσουμε, να περάσουμε καλά, να χαρούμε και να διώξουμε τις επώδυνες σκέψεις από το νου. Και το κοινό τους… το θέλουν ακριβώς έτσι όπως είναι… «άνθρωποι της ηλικίας μας, άλλα και μεγαλύτεροι, βροντόφωνοι καιαπενοχοποιημένοι». Ο Γιώργος παρομοιάζει τις συναυλίες τους με πανηγύρι και πολύ του αρέσει αυτός ο χαρακτηρισμός σε μια εποχή που όλα τείνουν να είναι πνιγερά! Το πρόσφατο video clip του τραγουδιού τους με τίτλο «Caribbean Girl» έχει χιλιάδες θεάσεις και μόλις το δείτε θα καταλάβετε γιατί η Τζένη Θεωνά, η οποία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, τελικά αυτοκτονεί. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου έχει να θυμάται από τα γυρίσματα πολλά. «Σίγουρα δεν θα ξεχάσω το γύρισμα έξω από τα νεκροταφεία στη Θέρμη με τους υπαλλήλους του γραφείου κηδειών “Μπαμπούλας”. Υπέροχοι όλοι τους».

dyotous

Ο Γιώργος για τον Γιάννη:

«Θα σου πω την αλήθεια.. ο Γιάννης είναι ο Hulk.. άλλα μην το πεις παραέξω, δεν του αρέσει και πρασινίζει όταν μαθαίνεται το μυστικό του. Είναι πάντως εκτός από τρομέρος μουσικός με ανοιχτούς ορίζοντες και έτοιμος να πειραματιστεί, άνθρωπος που θα οργανώσει, ερωτιάρης παλαιάς κοπής (συναισθηματίας ο αλήτης) από αυτούς που μου αρέσουν. Τον Γιάννη τον ήξερα από παλιά και κάναμε που και που παρέα, άλλα πλέον το θεωρώ ουσιαστικό φίλο μου».

Ο Γιάννης για τον Γιώργο:

«Ο Γιώργος είναι εξαιρετικός ηθοποιός, πολύ καλός διασκεδαστής, τρομερό ταλέντο, καρνάβαλος και νομίζω ότι αυτό που μας ενώνει είναι αυτή η αγάπη και η γνώση που έχουμε πάνω στην μουσική… και με εντυπωσιάζει πολύ που δεν είναι καθόλου ψώνιο με την επιτυχία του στο θέατρο. Δεν πάει καν ο νους σου ότι μπορεί να το έχει πάρει πάνω του»

Και τώρα θα μιλήσω εγώ…

Γιώργος Παπαγεωργίου. Παιδί για υιοθέτηση… παθιασμένο με την Μαρούλα και το γιουκαλίλι!

Caribbean girl photo4

Οι Polkar και οι καντάδες τους εκφράζουν ένα πολύ σπουδαίο κομμάτι του. «Αυτό που όσο και να μεγαλώσω δεν μπορώ να αφήσω με τίποτα» μου εκμυστηρεύεται αγνά και μου αποκαλύπτει πως ευχαρίστως θα έκανε καντάδα στην γειτόνισσα. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορεί να διαλέξει ανάμεσα στην μουσική και την υποκριτική. «Το ένα με αποφορτίζει από το άλλο και τούμπαλιν. Νοιώθω πολύ καλά έτσι». Φέτος θα τον βρούμε στις αθηναϊκές σκηνές να «παίζει μπάλα» και να σκοράρει συνεχώς. «Παίζω στην “Αφροδίτη με τη Γούνα” του David Ives σε σκηνοθεσία Γιώργου Οικονόμου στο Θέατρο Θησείον, στον “Ρινόκερο” του Ιονέσκο σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Θέατρο Θησείον, στο “Νησί των Θησαυρών” του Stevenson σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και στο “I Will Survive” που γράψαμε μαζί με τον Αντίνοο Αλμπάνη και τον Γιάννη Σαρακατσάνη σε σκηνοθεσία Γιάννη Σαρακατσάνη στο θέατρο Ιλίσια Βολανάκης». Και ναι η καθημερινή του γλυκιά «Οδύσσεια» δεν τελειώνει εδώ, αφού παράλληλα γράφει μικρά διηγήματα που δημοσιεύει στον “Εξώστη”. Κι είναι εδώ που αρχίζω να γίνομαι λίγο κουτσομπόλα, τόσο… όσο πατάει η γάτα, γιατί θέλω να αποκαλύψω τις μεγάλες αγάπες του. «Αγαπάω την Μαρούλα -δεν είναι ράτσας, άλλα ούτε και εγώ είμαι- και σαπορτάρω τον Αρκτούρο μέχρι εκεί που δεν πάει» μου λέει ο Γιώργος και περνάμε στον έρωτα. «Το επέλεξα απολύτως τυχαία και εντελώς αποφασιστικά. Χρειαζόμουν κάτι να με ανανεώσει σε μια ζόρικη φάση που περνούσα πριν 2 χρόνια και το παρήγγειλα μέσω internet. Μου ήρθε στην πόρτα και από τότε απέκτησε την δική του θέση στην τσάντα μου -αν και φαίνεται cool δεν πολυλέει το γιουκαλίλι μέσα στο backpack. Το έχω σπάσει κατά λάθος σ’ ένα αεροδρόμιο έτσι, αλλά στάθηκε αφορμή να γνωρίσω τον πιο συμπαθητικό μάστορα στην Κέρκυρα». Πολυλογότατος, μα και με νεύρα που φτάνουν στο Θεό, όταν κάποιος προσπαθεί να του επιβάλλει την νεοελληνική αισθητική του. «Μην μου χαλάς το ηλιοβασίλεμα με την σκυλοπόπ αηδία σου ρε φίλε ντιτζεομπιτσομπαρά. Πλέον δεν είναι θέμα γούστου. Είναι θέμα παιδείας». Οι φίλοι του λένε συχνά πως το έχει παρακάνει, αλλά εκείνος έχει στόχο. «Αν είναι κάτι που κυνηγάω περισσότερο στη ζωή, αυτό είναι… η αλήθεια που δεν πληγώνει». Εδώ με κάθισε στο πάτωμα οκλαδόν και ένιωσα τις τρύπες απ’ τα ψέματα του κόσμου. Μετά σηκώθηκα και ταυτίστηκα με τα παρακάτω λόγια του. «Η απόλυτη έμπνευση για μένα είναι… η σπουδαία αλλαγή». Τους Polkar βέβαια δεν βλέπω να τους αλλάζει. Πρώτον γιατί η μουσική είναι γι’ αυτόν ο τρόπος για να ελαφρύνει τα πόδια του και δεύτερον γιατί τους φαντάζεται να αλλάζουν δεκαετίες χωρίς να το πάρουν χαμπάρι. Μιλώντας για την Τούμπα μου λέει… «είναι σαν να βλέπω τα παιδικά μου χρόνια σε viewmaster. Δεν έχει κι άδικο. Και του δίνω απόλυτο δίκιο ακούγοντας τον να λέει «δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς τα post it. Ναι, οι ηλεκτρονικές ατζέντες δεν είναι για μένα». Ούτε για μένα.

 Γιάννης Κυρατσός. Παιδί από σπίτι… με προέκταση εαυτού μια κιθάρα και ποιήματα.

kyratsos

Παίζει μουσική από πιτσιρικάς. Σε προηγούμενη συνέντευξή μας μου έχει αναλύσει τις rock συνήθειες του, σ’ ένα στυλ πιο σοφιστικέ, αλλά σε καμία περίπτωση σνομπ. Ούτε τους σκυλάδες τους σνομπάρει κι ας τον ενοχλεί ο ήχος κι ας μην είναι το είδος του κι ας έχει άλλη φιλοσοφία ζωής. «Δεν θέλω να είμαι ο σπαστικός ο τύπος ο έντεχνος, γιατί οι έντεχνοι κράζουν τους σκυλάδες, οι σκυλάδες όμως δεν κράζουν τους έντεχνους» σημειώνει. Με το τραγούδι του «Χάνομαι» πέρασα το προηγούμενο διάστημα πολλά πρωινά αναλύοντας τις λέξεις. Έτσι και τώρα. Καθόμαστε σε ένα μικρό σύγχρονο καφενείο και λέμε και λέμε και λέμε… . Μέχρι που εγώ βγάζω το κραγιόν μου και γράφω στον τοίχο «Polkar» κι εκείνος μου μιλά για το πρώτο του βιβλιαράκι που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις «Σαιξπηρικόν» με τίτλο «Ήχος βραδινής βόλτας». «Πρόκειται για μια συλλογή δύο ενοτήτων με 27 μικρά ερωτικά κείμενα και με την πολύ ξεχωριστή εικονογράφηση της ζωγράφου Σπυριδούλας Ζάχου» τονίζει και βλέπω την ντροπαλοσύνη του να χτυπάει κόκκινο. Άλλωστε δεν φαντάζεται τον εαυτό του σε ρόλο ποιητή κι ας γράφει για τα χρώματα του πεφταστεριού και τις φωτιές πάνω σε γυναικείους λαιμούς. Έμπνευση; «Η απόλυτη έμπνευση για μένα είναι το φως της ημέρας, το σκοτάδι της νύχτας και ένα ζευγάρι όμορφα γυναικεία μάτια». Τον λες πολύ ρομαντικό, σχεδόν δυσεύρετο και φταίει λίγο η μουσική γι’ αυτό. «Με την μουσική είναι αλλιώς» μου λέει. «Η μουσική είναι ο τρόπος για να ξυπνάμε, ζούμε, κοιμόμαστε και πάλι απ’ την αρχή». Κι αν κάθε μέρα ξυπνά για να ξανακυνηγήσει άλλο ένα «καρότο» που δεν θα φτάσει ποτέ… συνεχίζει χωρίς σταματημό τον αγώνα του και φαντάζεται τους Polkar μετά από 10 χρόνια να παίζουν μπαλίτσα σε όμορφα γήπεδα και να έχουν πολλούς φίλους για να τραγουδάνε παρέα. Όσο για τη δική του παρέα; Απαιτούν από εκείνον όταν θα γίνει διάσημος δωρεάν προσκλήσεις για τις συναυλίες-παραστάσεις του, γιατί αλλιώς τον βλέπω σε κανένα χαντάκι. Ουπς… να και τα απρόσμενα. «Νευριάζω εύκολα όταν δεν αποδίδω ούτε στο 10% των πραγματικών μου δυνατοτήτων». Τη δυνατότητα του να κάνει καντάδα δεν την βλέπει σαν κάτι ιδεατό πάντως. Έχει κάνει κι άμα λάχει θα ξανακάνει. Δεν θα ξανακάνει το λάθος όμως να αρνηθεί την πιο μεγάλη κόλασή του. «Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς κουρκουμπίνια κάτι μοναχικά μεσάνυχτα με μουσική στο δωμάτιο». Και χωρίς τις τουλούμπες… τι θα κάνουμε χωρίς τις τουλούμπες;

Antios

 “I feel so alone, alone right now my Caribbean love…

You are my sweetest game, my sweetest game to play…”

 (Caribbean Girl by Polkar)

 

Προηγούμενο άρθροΕγκαίνια εκθέσεων στο Τελλόγλειο
Επόμενο άρθροΙστορίες του Βεελζεβούλ στα Λουτρά «Παράδεισος» στις 31/1
Σίγουρα από κάπου ξεκίνησα και σίγουρα κάπου θα φτάσω. Οι φίλοι μου λένε ότι δεν έχω έναν προορισμό, αλλά πολλούς γιατί όλο κάπου είμαι κι όλο κάτι κάνω. Εγώ λέω πως κάνω αυτό που μου αρέσει… σκέφτομαι και λειτουργώ ελεύθερα. Στον 1055 Rock, 19.00-22.00 από Δευτέρα έως Παρασκευή με μουσική που «σκαλώνει» στα αυτιά αλύπητα και έντονα. Ολημερίς κι ολονυχτίς στην «υπηρεσία» του thinkfree.gr που θυμίζει τον γύρο της Καραϊβικής με βανάκι και ρουφηξιές από cuba libre! Μέχρι τώρα άρθρα μπόλικα, τηλεοπτική και κινηματογραφική παραγωγή, ραδιόφωνο και τηλεόραση σε σαλονικιώτικο επίπεδο και πολλές γεύσεις από παρεΐστικες δουλειές. Το πιο φωτεινό μου σημείο… η καταγωγή μου (Αγιά-Πάργας). Το πιο μελανό μου σημείο… Γιατί δεν ρωτάμε τον Τσακ Νόρις που βλέπει πίσω από τα προφανή;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.