ΒΡΗΚΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ, ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ…

0
3336

Εμάς τους Πόντιους, όσους τελικά κατάφεραν οι πατεράδες μας να μας μπολιάσουν με ολίγη αγάπη για την ιστορία και την πατρίδα, αλλά και με ανθρωπιά για τον… άνθρωπο, είτε είναι Εβραίος, είτε Σύριος, είτε Κύπριος, είτε Πόντιος ξεριζωμένος, κάποιοι μας θεωρούν γραφικούς. Γιατί, λένε, η λύρα είναι βαρετή και οι φορεσιές μας όχι μοντέρνες. Γιατί δεν αντιλαμβάνονται τι ‘ναι αυτό που κρατά τόσο ζωντανά τη λύρα και τις φορεσιές. Γιατί, λένε, ότι δεν αντέχουν το παραδοσιακό και προτιμούν να παίζει το τρανζίστορ τ’ αμερικάνικα. Και δεν ξέρουν καν τι θα πει γενοκτονία, δεν τους μάθανε και δεν φρόντισαν να μάθουν τι έγινε τότε και μετά, είτε μαζεύουν τρόφιμα για τους πρόσφυγες από τη Συρία είτε δεν θέλουν ν’ ακούσουν γι’ αυτούς.

 

Εγώ χθες βρήκα ποιό και πού είναι το χωριό της γιαγιάς μου της Μαρίας, της «μάμας» του πατέρα μου (Επιτροπή Ποντιακών Μελετών). Αρμενού Ροδοπόλεως, Εργκίν στα τούρκικα, πέντε σπίτια σήμερα. Τριάντα πέντε χιλιόμετρα από την Τραπεζούντα (πριν 9 χρόνια, στο δρόμο για το μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, πέρασα από πολύ κοντά αλλά τότε δεν το ήξερα). Το λένε τα κιτάπια της απογραφής των προσφύγων αγροτών (του 1929) που βγήκαν πρόσφατα στη δημοσιότητα. Και συγκλονίστηκα, 103 χρόνια μετά το ξεκίνημα του ξεριζωμού.

Γιατί συγκλονίστηκα δεν ξέρω με βεβαιότητα. Και δεν έχει σημασία. Ίσως γιατί –λέω εγώ- φοβάμαι μην δω την Ιστορία ξανά μπροστά μου. Ίσως γιατί έχω την εντύπωση ότι την ξαναβλέπω συχνά πυκνά μπροστά σε άλλους. Η αλήθεια είναι ότι θυμήθηκα –θυμάμαι πάντα- τη γιαγιά στο Σέδες να μιλά στα ποντιακά με τις άλλες γιαγιάδες φίλες της, όλες παιδιά του ξεριζωμού, που θυμόταν όλες μαζί κι αναστενάζανε για τ’ αλησμόνητα.

Θυμάμαι τις μαρτυρίες που φέραν στο φως ο Ενεπεκίδης, ο Τσιρκινίδης, ο Ανδρεάδης, ο Φωτιάδης και οι άλλοι. Δεν θέλω να τις επαναλάβω. Δεν μπορώ και να τις ξεχάσω. Τέτοιο πράμα δεν είχε ξαναγίνει.

Ο Πόντος είναι δικός μας. Πάντα ήτανε. Όχι τα χώματα, αυτά αλλάζουν χέρια αναλόγως με την Ιστορία. Η λέξη όμως πάντα είναι ελληνική. Και η ατμόσφαιρα. Και ο πολιτισμός. Η μουσική και τα τραγούδια. Και οι φορεσιές. Δεν έχω άλλο να πω. Βρήκα το χωριό της γιαγιάς στην Τραπεζούντα.

Κάθε χρόνο κι ένας αναστεναγμός. Ακόμα…

 

Προηγούμενο άρθροΕΪ ΚΙΤΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ Μ’…
Επόμενο άρθροΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ…
Σπούδασα νομικά στο ΑΠΘ, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη (πολιτιστικός ρεπόρτερ, προϊστάμενος πολιτιστικού, συντάκτης ύλης πολιτικού, αρθρογράφος). Και διευθυντή τον αείμνηστο Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως πολιτιστικός συντάκτης κι έπειτα η free press «Karfitsa» στην οποία εργάστηκα ως διευθυντής από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες (Νομαρχία Θεσσαλονίκης, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, Δήμος Δέλτα) και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού. https://www.facebook.com/gkessopoulos

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.