Το ποίημα της Κυριακής: Πρωταπριλιά…

0
2410

Ένα ψέμα.
Πες μου αλήθεια είναι ψέμα…
Η μήπως φαντασία κι ένα νεύμα.
Του μυαλού παγίδα στο τέρμα.
Ένα ψέμα.
Σήμερα μήνυμα στο κέρνα.
Που αφιερώνει το μυαλό στη καρδιά.
Σαν ατίθασο βόλι που πληγώνει βαθειά.
Γιατί τι είναι το ψέμα.
Σαν πληγής αίμα.
Που σκοτώνει κάθε στιγμή.
Ότι ο νους στ αλήθεια ποθεί.
Ότι ένα άνθρωπος ζητά απ τη ζωή.
Και μέσα σε δευτερόλεπτα το ψέμα μπορεί.
Να τσακίσει αισθήσεις.
Να πληγώσει ό,τι ποθήσεις.
Αληθινό να ζωστείς.
Σαν το όπλο που αδίστακτα πυροβολεί.
Και θανατώνει ότι κι αν ονειρευτεί.
Ένα όνειρο που ζει στη πνοή.
Των ανθρώπων που σβήνουν.
Μες το ψέμα ευκαιρίες αφήνουν.
Να χαθούν σ ένα άπειρο.
Να σβηστούν σ έναν ατέρμονο.
Λαβύρινθο της σκέψης τρελό.
Που νομίζεις πως είναι σωστό.
Μα πόσο λαθος άραγε κάνεις.
Ανόητε, στο ψέμα ζητάς να πεθάνεις.
Ότι αληθινό σου χει χαρίσει.
Η ζωή σου χει δωρίσει.
Και συ εκεί στο ψέμα υπόδουλος.
Στο ψέμα σου αλήθεια υπότροπος.
Ζεις τη ζωή που είχες φανταστεί.
Κα νομίζεις πως έχεις πραγματικά αφεθεί.
Σε μιαν αλήθεια τάχα που ξερεις.
Τι ανόητος που είσαι ποιος να σου πει και τι να φέρεις.
Στα χείλη σου λόγια σωστά.
Κι όχι ψεύτικα παραμύθια τρελά.
Σβήσε το ψέμα μη κάνεις.
Ότι δεν ήθελες ποτέ να προλάβεις.
Να προδωθείς από χείλη που καίνε.
Και μονάχα μια φαντασία σου λένε.
Που δεν υπήρξε ποτέ.
Άσε το ψέμα ανόητε σαν το ποτέ.
Που υποσχέθηκες κάποτε.
Αφιέρωσε το σε σένα ανόητε…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.