Πυρετός και επικαιρότητα

0
3370

Γράφει η Τζένη Μανάκη / συγγραφέας 

Βολοδέρνω πάνω σε άβολα κρεβάτια νοσοκομείων δυο χρόνια τώρα, περιμένοντας μια ανέλπιστη διάγνωση ίασης. Το σώμα μου συγκλονίζεται από ρίγη, παίρνει στάση εμβρύου χωρίς την ελπίδα της λυτρωτικής ζεστασιάς μιας μήτρας. ΄Οταν ανεβαίνει ο πυρετός  πετώ από πάνω μου τα σκεπάσματα, αφήνοντας το ρημαγμένο κορμί μου έκθετο στα βλέμματα των  νεαρών νοσηλευτών, που ποιος ξέρει πόση λύπη θα τους προκαλούσα, αν ο αμφιβληστροειδής τους δεν  είχε σκληρύνει  από τη συχνότητα παρόμοιων θεαμάτων.  Το τελευταίο με παρηγορεί ελάχιστα…

Παρέκαμπτα πάντα, μετά τη στροφή των ογδόντα χρόνων,   το σημείο εκείνο του αποσπάσματος  των γραφών που λέει: » Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών». Στεκόμουν με φόβο πάνω στη συνέχειά του: » Ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά ». Το »ανώδυνα» μέχρις ενός σημείου το είχα ξεπεράσει. Συνηθίζεις  εκείνο το καθημερινό  κοκτέιλ πόνων που φέρνει ο χρόνος  με το πρώτο φως της αυγής και την πρώτη κίνηση έγερσης από το κρεβάτι, που αμφισβητεί την ανώδυνη ροή της ανατέλλουσας μέρας, αν  η νύχτα σε έχει ευλογήσει με έναν ολιγόωρο ήσυχο ύπνο.

Το »ανεπαίσχυντα» δυσκολεύομαι ακόμη να ξεπεράσω.

Σε λίγες μέρες κλείνει ο κύκλος των ενενήντα χρόνων πάνω σε αυτή τη γη, και αναρωτιέμαι τι δουλειά έχω εγώ πάνω σε αυτό το στρώμα, προσπαθώντας να  ξεπεράσω την αισχύνη  αυτών που μου συμβαίνουν, ενώ συγχρόνως βασανίζομαι από  εναλλαγή ρίγους και πυρετού,  την προέλευση των οποίων μου αποκρύπτουν… από αγάπη. Λυπάμαι αυτούς που με αγαπούν,  γιατί χωρίς τη θέλησή μου τους προκαλώ τόση θλίψη…

Θα ήθελα να είχα τη μεγαλοσύνη του αγριόγιδου που είχε συναίσθηση του τέλους της βασιλείας του και στήθηκε στην άκρη του βράχου περιμένοντας το βόλι του κυνηγού. Έτυχε κανείς από τον περίγυρο να διαβάσει τον Έρρι ντε Λούκα ; θα μπορούσε τότε  να μπει στο πετσί της ηρωικής  »ψυχικής»  αναμέτρησης του ζώου με τον άνθρωπο, με ηττημένο τον δεύτερο. Αυτοί που με κουράρουν  είναι δέσμιοι του όρκου του Ιπποκράτη. Θα με κρατήσουν ζωντανό, τρόπος του λέγειν, μέχρι κι εμένα  να με λυγίσει μια απειροελάχιστη αναποδιά, όση το βάρος μιας πεταλούδας… Δεν θα αξιωθώ έναν αξιοπρεπή θάνατο γιατί, τότε που μπορούσα, δεν είχα μπολιαστεί με τον ιό της αυτοχειρίας.

Και για να επανέλθω στις γραφές… φαίνεται πως και πάλι εκείνο το »ειρηνικά», πλατύτερα εννοώ, πέρα από τον προσωπικό μου περίγυρο, τείνει να απωλεσθεί. Στα υποφερτά μεσοδιαστήματα  πυρετού και επαναφοράς του ρίγους, με τη βοήθεια των φαρμάκων που αποτελούν εδώ και χρόνια τον θεμέλιο λίθο της ασθενικής ύπαρξής μου, παρακολουθώ τις φωτεινές εναλλασσόμενες εικόνες  της τηλεόρασης που αποτυπώνουν όλη την κατάντια της σημερινής παγκόσμιας και τοπικής πραγματικότητας.

Είναι αλήθεια ότι θα στείλουν ανθρώπους σε έναν άλλο πλανήτη για να διασωθεί το ανθρώπινο είδος στην περίπτωση ενός πυρηνικού πολέμου, ή πρόκειται για παραίσθηση υψηλού πυρετού; Προτιμώ τη δεύτερη εκδοχή. Ποτέ δεν υπήρξα ο άνθρωπος του »après moi le deluge». Αυτό το κακό,  σίγουρα δεν θα με βρει σε αυτή τη μισή ζωή που με κρατάει η φαρμακαποθήκη, στην οποία έχει μετατραπεί όχι μόνο το στομάχι αλλά ολόκληρο το γηρασμένο σώμα μου. Βέβαια, ενός κακού έπονται και μύρια καλά που ανατρέπουν την κλασική ρήση. Εκατοντάδες γιατροί νέμονται και »χαίρονται » αυτή τη φαρμακολαγνεία. Την ανταλλάσσουν με πολυτελή, ονειρικά ταξίδια, με το πρόσχημα κάποιου συνεδρίου, για τους πολλούς . Για μερικούς,  για την επιστημονική  ανακοίνωση που θα σώσει  κάποιες ζωές. Δεν έχω αποφασίσει ποιοι είναι οι τυχεροί αυτής της ζωής  τελικά…

Με παίρνει ο ύπνος από την καταπόνηση της σκέψης να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα  μέχρι να καρφωθεί και πάλι το βλέμμα μου πάνω στην οθόνη της τηλεόρασης. Σε μια χώρα που ο πρωθυπουργός της δηλώνει ότι θα κάνει »στροφή 360 μοιρών», για να αλλάξει τα πράγματα, που κάποιος »μετακινούμενος βολευτής» κάνει τη βαρύγδουπη δήλωση ότι η γκαζόζα του έφερε άφθονη διούρηση, με συνέπεια αυτό που επεδίωκε, (να το έχουμε υπόψη μας κι αυτό ως σοβαρό- βολικό επιχείρημα)  και όση άλλη ανοησία χωράει αυτός ο τόπος,  βρίσκω ελάχιστο πταίσμα την προσβολή των ανθρώπινων αισθημάτων σε μια εκπομπή που έχει τον βαρύγδουπο τίτλο »power of love », που ίσως παρακολουθεί μεγάλος αριθμός τηλεθεατών, πάντα πίστευα στην αδιαπραγμάτευτη δύναμη της ηλιθιότητας … Και εκείνα πάλι, τα  τρομοκρατημένα παιδιά, σκέφτομαι μήπως είναι απλά ρόλος, που προσπαθούν να επιδείξουν τις μαγειρικές τους ικανότητες  κάτω από τα αυστηρά βλέμματα των   chefs. ΄Ισως έχω χάσει την αίσθηση του χιούμορ  που κάποτε διέθετα, ωστόσο μου έρχεται να γελάσω, παρακάμπτοντας τον πόνο που θα μου προκαλούσε και το γέλιο ακόμη, με το ύφος  κορυφαίων ερευνητών του CERN   που διαθέτουν. Ωστόσο, αν λάβω υπόψη κάποιον ΄Ελληνα, άξιο εκπρόσωπό του , μάλλον  πρόκειται για λάθος παρομοίωση. Καλμάρετε βρε παιδιά, μάγειρες είστε!  Σκέφτομαι στη συνέχεια και το ανάποδο. Τουλάχιστον αυτοί με τις δημιουργίες τους  προκαλούν ευδαιμονία σε κάποιους οισοφάγους ενώ οι άλλοι … ποιος ξέρει ποια δεινά επεξεργάζονται για την ανθρωπότητα…

Πάνω σε μια μικρή ανακουφιστική ανάπαυλα, που μου χάρισαν τα αντιπυρετικά,   ξεπροβάλλει  ο αχυρένιος πλανητάρχης που με την επιβολή νέων φόρων υποσκάπτει την παγκόσμια ειρήνη. Κι ότι είχα εφησυχάσει με την προσέγγιση του, στον εξ ανατολών θεοπάλαβο βορειοκορεάτη, του οποίου το όνομα αρνούμαι να αποθηκεύσω στον κατακερματισμένο σκληρό δίσκο μου. Και ό άλλος… αυτόν τον μεγάλο σοσιαλιστή που υποστηρίζαμε τα έκανε μαντάρα στην Βενεζουέλα. Τώρα δυσκολεύομαι να είμαι υπέρ ή κατά κάποιου πολιτικού. Είναι η εξουσία που τους μεταλλάσσει ή είναι… εξ αρχής »μεταλλαγμένοι» γι αυτό ερωτεύονται την εξουσία…

Με την αρχή νέων δονήσεων ρίγους, που επανακάμπτει με ορμή κυμάτων φουρτουνιασμένης θάλασσας , σβήνουν όλες οι εικόνες  από το οπτικό μου πεδίο.  Κουλουριάζομαι  όσο μου επιτρέπουν ο ουροσυλλέκτης κι εκείνο  το σωληνάκι παροχέτευσης υγρών και βιταμινών στο χέρι μου. Η όμορφη κοπέλα με την άσπρη ποδιά με σκεπάζει  και προσθέτει αντιπυρετικό ή κάτι άλλο στον ορό που εισχωρεί στις φλέβες μου. Της χαμογελάω από ευγνωμοσύνη. Πριν πενήντα χρόνια θα είχα παραγγείλει το πιο εκλεκτό κρασί, και θα της πρότεινα να δειπνήσουμε παρέα. Δεν επιτρέπω στη σκέψη μου να πάει παραπέρα. Το χαμόγελο σβήνει από το πρόσωπό μου, ίσως να έχω κοκινήσει κιόλας από ντροπή καθώς  εκείνη με το απαλό της χέρι, που κρύβεται κάτω από το διάφανο πλαστικό γάντι,  ελέγχει τη ροή των ούρων μου.

Ο πυρετός φλογίζει τα μάτια  μου, τα κρατώ σφαλιστά κι ονειρεύομαι ξύπνιος. Πετάω πάνω από εποχές αθωότητας ή τουλάχιστον από εκείνες που δεν ήμουν υποψιασμένος. Φέρνω στο νου  μου την ντροπαλοσύνη  εκείνων των γυναικών που δεν της είχε αγγίξει ο κακώς εννοούμενος φεμινισμός. Κάτι πήγε στραβά και μ΄αυτόν. Εκεί που με θαμπώνουν με τις γνώσεις, την επιστημοσύνη, τη διαύγεια σκέψης τους,  κάποιες νεαρές  κυρίες στην οθόνη, εκεί γκρεμίζεται το είδωλο από νέες  κοπέλες  με  πρόσωπα – μάσκα,  μαλλιά, συνήθως,  στο ίδιο χρώμα βαφής  με τον πλανητάρχη. Ταλαντεύομαι  ανάμεσα σε θαυμασμό και   αποτροπιασμό για τις γυναίκες εκείνες που δημιουργούν, αγαπούν, συναισθάνονται , εκείνες που τις δύσκολες εποχές έκρυβαν τον ερωτισμό τους κάτω από τσίτινα λουλουδάτα φορέματα,  και κάποιες σαν αυτές που εκτίθενται στη φωτεινή οθόνη, σε κάποιες εκπομπές – κορυφή της ηλιθιότητας.  Συμπονώ, ανήμπορος να υπερασπιστώ,  εκείνες που δέχονται βίαιες συμπεριφορές από έναν άντρα – αφέντη, κινώ το γηρασμένο δάκτυλό μου, προτεταμένο όσο μπορώ προς την οθόνη , σαν κάννη όπλου,  και τρομάζω με την ίδια τη δική μου διάθεση να σκοτώσω τη βία με βία. Έγινε και η οπλοχρησία του συρμού. Κατεβάζω με μία κραυγή πόνου το αδύναμο χέρι μου. Προσπαθώ να μη σκέπτομαι με κουράζει ακόμη και η σκέψη. Ο ύπνος σφαλίζει για λίγο τα βλέφαρά μου.  Μία ανάπαυλα των πόνων, που φαίνεται κουράστηκαν κι αυτοί να με ταλαιπωρούν, μου προσφέρει λίγα λεπτά γαλήνης.

Ξυπνώ από την αγριεμένη φωνή του σουλτάνου που ονειρεύεται νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Οι γείτονες πάνε γυρεύοντας αφορμές σύρραξης κι εμείς απαντάμε με υποτιθέμενη διπλωματία Με τρομάζει η ύπαρξη κοιτασμάτων φυσικού αερίου κοντά στα νησιά μας και ο τρόπος που θα τα διεκδικήσουν τα αρπακτικά της παγκοσμιοποίησης.  Η Ευρώπη χαμένη στη μετάφραση.

Μένω ανήμπορος να εμποδίσω το επεισόδιο, όσο το ελάχιστο βάρος μιας πεταλούδας,  που θα με πάρει μακριά από τον κόσμο αυτό.

Είναι βέβαιο ότι δεν θα προλάβω να ζήσω  ένα νέο πόλεμο με αληθινά πυρά, τον οικονομικό όμως τον πρόλαβα… Έξω από τον θάλαμο, παρά την αδύναμη ακοή μου,  φθάνουν στα αυτιά  βογκητά  κάποιων λιγότερο  τυχερών »συμμαθητών»,  που κείτονται σε ράντσα. Σκοτώνουν τ΄άλογα όταν γεράσουν… μήπως τελικά τους κάνουν χάρη;

Πάνω σ΄αυτήν  τη θλιβερή σκέψη γέμισε η οθόνη από τον χάρτη της χώρας μου κι έναν συμπαθητικό κύριο που αναγγέλλει την Άνοιξη. Η άσπρη μπλούζα κατευθύνεται προς το παράθυρο. Το ανοίγει και νιώθω τον μυρωμένο αέρα. Βλέπω ανθισμένη την αμυγδαλιά στον κήπο. Αναρωτιέμαι γιατί να πεθάνει κανείς μια τέτοια εποχή, χάθηκαν οι παγωμένοι Χειμώνες; Θα ήθελα να μη φορτωθώ τώρα, ούτε καν το βάρος μιας πεταλούδας*.

*αναφορά στο βιβλίο του Έρρι ντε Λούκα »Το βάρος της πεταλούδας».

Προηγούμενο άρθρο«Η Ράισα το ‘σκασε»: όσα αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί μέσα στα σχολεία
Επόμενο άρθροΟι 7 νάνοι… γίγαντες του Άουσβιτς
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη στα ''βάθη'' του προηγούμενου αιώνα. Εργάστηκα ως συντάκτρια ύλης και μεταφράστρια σε εφημερίδα και στο Δημόσιο. Ασχολήθηκα για πολλά χρόνια με πολιτιστικά θέματα και με την ευθύνη έκδοσης συνδικαλιστικής μηνιαίας εφημερίδας. Γνωρίζω Αγγλικά και Γαλλικά. Έχω παρακολουθήσει σεμινάρια δημιουργικής γραφής στο Λος Άντζελες. Δημοσιεύω από ετών διηγήματα και κείμενα με αφορμές που με ευαισθητοποιούν. Το βιβλίο μου ''Μικρές και μεγάλες προδοσίες'' είναι το πρώτο μου μυθιστόρημα. Αγαπάω τη ζωγραφική, με έργα μου πήρα μέρος σε ομαδικές εκθέσεις. Κάποια χρόνια ασχολήθηκα με την μόδα και κάποια με την διακόσμηση. Μ' αρέσουν οι αλλαγές. Με καταθλίβει το μονοσήμαντο, είμαι ένας αυτοσχέδιος άνθρωπος που δεν τα πήγε κι άσχημα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.