«Κόκκινο σε βαθύ γαλάζιο» ή ανατροπές ζωής

0
713

Σε όλα παιδιά εκείνης της ημέρας

Έκπληξη. Βασικό συναίσθημα της ανθρώπινης ψυχικής σύστασης. Χαρακτηρίζεται από το ξαφνικό και το αναπάντεχο. Χωρίς προειδοποίηση. Ειδοποιός διαφορά από άλλα ανθρώπινα συναισθήματα το σάστισμα, το ανοικτό στόμα και η μικρή διάρκεια. Μόλις λίγα δευτερόλεπτα.

Είχε ήδη αποφασίσει ποια θα ήταν η επόμενη έκπληξη που θα τους έκανε. Κι αυτή τη φορά θα έσπαγε τον κανόνα. Αυτή τη φορά η διάρκεια θα ήταν μεγαλύτερη· προφανώς μακροχρόνια. Ήταν κι αυτό μέρος της έκπληξης.

Ο ουρανός καταγάλανος. Ελαφρύ και ευχάριστο αεράκι. Η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη.

Εκείνη την ημέρα, μαύρα σύννεφα σκέπαζαν τον ουρανό κι έφταναν χαμηλά μέχρι τη γη. Η ατμόσφαιρα αποπνικτική. Χιλιάδες μικρά μαύρα σωματίδια αιωρούνταν παντού.

Ο χειμώνας στο τέλος του, η άνοιξη έτοιμη για την είσοδό της. Ο ήλιος στέλνει ευχαριστημένος τη ζεστασιά του.

Εκείνη την ημέρα, ο ήλιος θυμωμένος έπαιζε κρυφτό με τα μαύρα σύννεφα.

Άπειρα ασημένια αστέρια στραφταλίζουν στην επιφάνεια της θάλασσας.

            Εκείνη την ημέρα, το χρώμα της θάλασσας ήταν θολό, σκοτεινό και άχνιζε από τη ζέστη.

—-

– Μαμά, εγώ όταν θα μεγαλώσω, θα γίνω παιδίατρος. Θα πάω στην Αφρική να γιατρεύω τα παιδάκια που πεινάνε.

– Γιατί εδώ δεν έχει άρρωστα παιδάκια που πεινάνε;

– Έχει αλλά στην Αφρική πεινάνε πιο πολύ και είναι πιο άρρωστα.

– Γι’ αυτό σε μεγαλώνω εγώ; Για να μου τρέχεις στις Αφρικές;

Η Μυρσίνη δεν το έβαζε κάτω με τίποτα. Με το πείσμα των δεκατεσσάρων χρόνων της επέμενε:

– Εγώ θα πάω! Και θα πάρω μαζί μου και τον Φιρφιρίκο.

Άκουσε το όνομα του ο Φιρφιρίκος, έλαμψαν τα μάτια του. Τέντωσε το κεφάλι του ενθουσιασμένος για το ταξίδι που ετοιμαζόταν.

– Ώσπου να μεγαλώσεις εσύ και να πας στην Αφρική, ο Φιρφιρίκος θα έχει γίνει τριάντα χρονών.

Μαζεύτηκε ξανά στη θέση του απογοητευμένος ο Φιρφιρίκος. Μάλλον κάτι δεν πήγαινε καλά με το ταξίδι του.

– Θα κάνει ό,τι θέλει και θα πάει όπου θέλει η κοριτσάρα μου. Έχει όλη τη ζωή μπροστά της να κάνει ό,τι γουστάρει, πετάχτηκε αυτός που παρακολουθούσε τόση ώρα τη στιχομυθία και φούσκωνε από υπερηφάνεια.

– Εγώ αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι εσείς οι δυο έχετε κάνει εδώ μέσα κόμμα εναντίον μου. Αλλά να ξέρετε πως είστε αντιπολίτευση. Γιατί η κυβέρνηση σ’ αυτό το σπίτι είμαι εγώ, είπε η Μαρία γυρνώντας από την άλλη μεριά.

Κρυφογελούσε ευχαριστημένη. Καμάρωνε κι αυτή που το κορίτσι της είχε όνειρα και όρεξη να τα κυνηγήσει. Η ίδια και ο άντρας της θα ήταν πάντα εκεί δίπλα του για το στηρίζουν σε όλες του τις αποφάσεις.

Ήταν η αδυναμία του η Μυρσίνη. Και τον Νικολάκη τον λάτρευε, ούτε λόγος. Μα αυτός ήταν ακόμη μωρό και κολλημένος στα φουστάνια της μάνας του. Η Μυρσίνη, με την ομορφιά, την ικμάδα, τη ζεστασιά και το χαμόγελό της, όλους τους κέρδιζε. Πανύψηλη σαν τη μάνα της, δυνατή, πεισματάρα και δυναμική. Αρχηγός στην ομάδα μπάσκετ του σχολείου. Με όνειρα και τσαγανό, αρχηγός και στην καρδιά του. Τώρα μάλιστα που είχε αρχίσει να γίνεται και γυναίκα αυτός την καμάρωνε ακόμη πιο πολύ. Από την άλλη βέβαια, ζήλευε και τ΄ αγόρια που είχαν αρχίσει να τη γλυκοκοιτάζουν. Ποιο θα ήταν άραγε αυτό το αγόρι που θα της έκλεβε κάποια στιγμή την καρδιά;

– Μπαμπά, μην ξεχάσεις την κολόνια μου σήμερα που θα πας στην αγορά. «Blue Sea», μην μπερδευτείς και μου πάρεις άλλη όπως την περασμένη φορά· το Σάββατο έχω να πάω σε πάρτυ.

– Θα έχει κι αγόρια στο πάρτυ;

– Ε, μα τι βρε μπαμπά; Μόνο κορίτσια να κοιταζόμαστε μεταξύ μας;

«Έκπληξη», ήταν η αγαπημένη του λέξη· και η αγαπημένη του συνήθεια. Η Μαρία και τα παιδιά τον είχαν μάθει πια. Διασκέδαζαν κι αυτοί μαζί του, με το ευχάριστο αναπάντεχο που κάθε φορά τους επεφύλασσε και τους άφηνε πάντα με το στόμα ανοιχτό. «Έκπληξη», αναφωνούσε και τα χαμόγελα περίσσευαν.

Έτσι, ένα απόγευμα εμφανίστηκε στο σπίτι με ένα καλαθάκι σκεπασμένο με μια πετσέτα, λέγοντάς τους ότι έφερε φρέσκα αβγά από τις κότες του γείτονα. Σηκώνοντας όμως η Μαρία την πετσέτα, αντί γι’ αβγά, είδε ένα άσπρο χνουδωτό μπαλάκι. Το κουταβάκι βαπτίστηκε από τη Μυρσίνη «Φιρφιρίκος» και αμέσως έγινε αναπόσπαστο μέλος της οικογένειας.

Το κόκκινο μπουφάν που ζητούσε η Μυρσίνη, αρνιόταν πεισματικά η Μαρία να της το αγοράσει. Τόσα μπουφάν αφόρετα ήταν μέσα στη ντουλάπα. Έτσι, το κόκκινο μπουφάν εμφανίστηκε μια μέρα στο σπίτι μέσα σ’ ένα κουτί που έφερε ο ταχυδρόμος. Ο αποστολέας άγνωστος! Χοροπηδούσε από τη χαρά της η Μυρσίνη.

– Θα τη χαλάσεις με τα χατίρια σου, διαμαρτυρόταν η Μαρία.

– Η αγάπη κανέναν δεν χάλασε. Εσύ κοίτα τον μαμάκια σου που θα τον ξεκολλήσουμε από το φουστάνι σου όταν θα πρέπει να πάει στρατό, της απαντούσε γελώντας.

Καιρό τώρα είχε αποφασίσει την επόμενη έκπληξη. Κι αυτή τη φορά θα έσπαγε τον κανόνα. Αυτή τη φορά η διάρκεια θα ήταν μεγαλύτερη, προφανώς μακροχρόνια. Ήταν κι αυτό μέρος της έκπληξης.

Τις πρώτες ημέρες μετά τα γεγονότα που συνέβησαν στην αρχή του καλοκαιριού, η Μαρία προσπαθούσε να αντιληφθεί τι τους είχε συμβεί. Η άρνηση της πραγματικότητας ήταν ξεκάθαρη.

Νόμιζε ότι έβλεπε ταινία στην οποία η ίδια ήταν απλός θεατής. Πέρασαν εβδομάδες για να συνειδητοποιήσει ότι σ’ αυτήν την ταινία πρωταγωνίστρια ήταν η ίδια, τα παιδιά της, ο άντρας της αλλά και όλοι οι κάτοικοι της περιοχής. Μια ταινία που είχε μόνο πρωταγωνιστές σε ρόλους που κανένας δεν είχε επιλέξει.

Από εδώ και στο εξής θα έπρεπε να μάθει να ζει έξω από το σώμα της, με αποστραγγισμένη ψυχή και στεγνά πια τα μάτια. Το απρόοπτο, το παράλογο και το ανεξήγητο θα διέκοπταν για πάντα το πηγαίο και αυθόρμητο χαμόγελο. Η εξοικείωση με την απώλεια θα κατέληγε στο συναισθηματικό άδειασμα.

Τα τηλεφωνήματα, οι επισκέψεις των συγγενών και των φίλων κάποια στιγμή σταμάτησαν. Κουράστηκαν πια να ψάχνουν τα λόγια τους και να προσπαθούν να κρύψουν την αμηχανία τους. Τα συναισθήματα πάγωσαν. Η Μαρία όμως ήταν δυνατή. Έπρεπε να διαχειριστεί τη συναισθηματική απόσυρση του άντρα της και κυρίως τον Νικολάκη που είχε ξαφνικά ξεκολλήσει από το φουστάνι της. Ψάχνοντας με μάτια γεμάτα απορία, γυρνούσε όλη την ημέρα στο σπίτι αμίλητος. Ο Φιρφιρίκος, που σώθηκε από θαύμα, έμεινε κουλουριασμένος κάτω από το κρεβάτι της Μυρσίνης για μέρες και νύχτες. Αρνούμενος τροφή και νερό έσβησε θλιμμένος.

Έτσι, η Μαρία άρχισε τον αγώνα της για να καταλαγιάσει λύπη, θυμό και ενοχές αλλά και να γίνει το αγκωνάρι της οικογένειας. Προσπάθησε να προσαρμοστεί στη διαταραχή του φυσιολογικού κύκλου της ζωής και να βγει απ’ τον εγκλωβισμό της μνήμης. Η ένταξή της στην τοπική ομάδα, έργο τής οποίας ήταν η στήριξη στην απώλεια αγαπημένων προσώπων, έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Το μοίρασμα της εμπειρίας αλλά και η αναγνώριση του μύχιου πόνου που τη βασάνιζε, άρχισαν να απομακρύνουν το συναισθηματικό μούδιασμα.

Γρήγορα έθεσε ως σκοπό της ζωής της να υλοποιήσει το όραμα και την ευχή της Μυρσίνης. Το mini market που διατηρούσαν λίγο πιο μέσα από την παραλία, είχε καταστραφεί ολοσχερώς· θύμα κι αυτό της πύρινης λαίλαπας. Το ορφανοτροφείο της περιοχής τη γλύτωσε με μερικές καταστροφές. Χάρη στις συντονισμένες προσπάθειες κατοίκων, δωρητών αλλά και ιθυνόντων, οι ζημιές γρήγορα αποκαταστάθηκαν. Από τους πρώτους έτρεξε η Μαρία όταν απηύθυναν έκκληση για εθελοντές. Και μόλις προέκυψαν κάποιες θέσεις εργασίας, πάλι έβαλε τα δυνατά της και στο τέλος τα κατάφερε.

Η δουλειά στο ορφανοτροφείο ήταν αναπάντεχο δώρο, με το που άρχιζε ο χειμώνας. Ήταν η μόνη απασχόληση που ήταν σε θέση να κάνει εκείνη τη στιγμή. Έτσι, τώρα ένιωθε ότι θα πραγματοποιούσε, έστω στο ελάχιστο, το όνειρο της Μυρσίνης να βοηθήσει τα παιδιά που είχαν ανάγκη. Θα έδινε όλες της τις δυνάμεις να κάνει αυτό που είχε λαχταρίσει το κορίτσι της. Να βοηθάει τα παιδιά και όλα τα αδύναμα πλάσματα που μπορούσε. Το καρφί από την καρδιά της δεν θα έβγαινε ποτέ. Αλλά με όπλο την ανάμνηση από το χαμόγελο και τη δύναμη της Μυρσίνης άρχισε να κάνει δειλά βήματα προς τη ζωή.

Γι’ αυτόν όμως, τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά. Δεν μπορούσε να παραδεχτεί με κανέναν τρόπο ότι αυτός ο «μπόγος» που έβγαλαν από τη θάλασσα και άδειασαν μπροστά στα πόδια του, ήταν πριν από τρεις ημέρες το κορίτσι του. Το κορίτσι του, που είχε όλη τη ζωή μπροστά του. Που ονειρευόταν σπουδές και ταξίδια. Και μία άλλη πραγματικότητα, που εκείνο θα έχτιζε για όλα τα παιδιά του κόσμου.

Από εκείνη την ημέρα ο χρόνος έπαψε να κυλά. Αδύναμος να συμφιλιωθεί με την πύρινη λαίλαπα της ψυχής του, αρνήθηκε κάθε επαφή με την καθημερινότητα. Αμίλητος, αρνιόταν να επικοινωνήσει ακόμα και για τα απολύτως απαραίτητα. Η Μυρσίνη, για πρώτη φορά, ήταν εκείνη που του έκανε την έκπληξη. Του έλιωσε τη ζωή, τις αναμνήσεις και τα συναισθήματα. Κι αυτό που τον θύμωνε ακόμη περισσότερο ήταν η αντίδραση της Μαρίας. Τη μισούσε τη Μαρία. Κάθε απόγευμα που γύριζε από τη δουλειά της, τον βομβάρδιζε με την ακατάσχετη φλυαρία της με τα νέα των παιδιών του ορφανοτροφείου, τα σχέδιά της για να ομορφύνει τη ζωή τους και τις πρωτοβουλίες που αναλάμβανε. Δεν είχε δικαίωμα η Μαρία να το κάνει αυτό. Αυτό ήταν το όνειρο της Μυρσίνης, της δικής του Μυρσίνης. Με ποιο δικαίωμα η Μαρία της έκλεβε τη ζωή;

Εκείνος θα έμενε πιστός για πάντα στη μνήμη της Μυρσίνης. Ήθελε να κρατήσει για πάντα τα οδυνηρά του συναισθήματα. Δεν θα δεχόταν ποτέ να ξεχάσει τη μυρωδιά του «Blue Sea» που μοσχοβολούσε το σπίτι και να ζήσει την κίβδηλη και παρά φύσει ζωή που του είχε επιβληθεί. Δεν θα δεχόταν ποτέ να ενσωματώσει αυτήν την απώλεια. Το βίαιο και δύσκολο ταξίδι της ζωής του θα ήταν μοναχικό. Η απόσυρση από τη ρουτίνα και τις καθημερινές δραστηριότητες φανέρωναν την επιλογή του. Οι βόλτες του με τη βάρκα διαρκούσαν όλο και περισσότερες ώρες, παρά τις έντονες αντιρρήσεις της Μαρίας. Ατελείωτες ώρες στο βαθύ γαλάζιο της θάλασσας, μάταια προσπαθούσε να βρει απαντήσεις στα γιατί που τον βασάνιζαν και τον έπνιγαν. Η θάλασσα· μόνον αυτή μπορούσε να αφουγκραστεί την ψυχή του. Η θάλασσα· γιατί μόνον εκεί ήταν η αλήθεια του.

– Μπαμπά, που είσαι; Κουράστηκα.

Ζέστη.

Εξάντληση.

Αμέτρητες ώρες στη θάλασσα από τη στιγμή που η βάρκα που τους μετέφερε αναποδογύρισε από το βάρος τόσων ανθρώπων. Άνθρωποι φοβισμένοι, με μαυρισμένα πρόσωπα και την αγωνία αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους. Κορμιά εξουθενωμένα στην εναγώνια προσπάθεια να επιπλεύσουν και να αντέξουν. Τα μάτια δυσκολεύονται να διακρίνουν. Ο αέρας όλο και να φέρνει τον καπνό πιο κοντά στη θάλασσα.

Καπνός.

Μαύρα σωματίδια.

Ομίχλη.

Να μην χάσει το κορίτσι του από κοντά του. Προσπαθεί, δεν βλέπει καλά, είναι εξουθενωμένος. Οι ώρες ατελείωτες. Η φωνή της Μυρσίνης ακούγεται όλο και πιο χαμηλά, όλο και πιο μακρινή. Να μην χάσει το κορίτσι του από κοντά του.

– Μπαμπά, που είσαι; Κουράστηκα.

Φόρεσε το κόκκινο μπουφάν της Μυρσίνης.

– Πάλι φεύγεις; ρώτησε εκνευρισμένη η Μαρία. Τουλάχιστον, μην αργήσεις. Να έρθεις να φάμε όλοι μαζί με τον Νικολάκη και τη γιαγιά.

– Ετοίμασε εσύ κι έρχομαι.

Είχε πια αποφασίσει ποια θα ήταν η επόμενη έκπληξη που θα τους έκανε. Κι αυτή τη φορά θα έσπαγε τον κανόνα. Αυτή τη φορά η διάρκεια θα ήταν μεγαλύτερη, προφανώς μακροχρόνια. Ήταν κι αυτό μέρος της έκπληξης.

Κατηφόρισε προς τη θάλασσα. Ψυχή δεν υπήρχε στο λιμανάκι. Η βάρκα του τον περίμενε. Έλυσε τα σχοινιά, την έσπρωξε μέσα. Έπιασε τα κουπιά. Τη μηχανή δεν τη χρησιμοποιούσε πια· ο παραμικρός θόρυβος του τρυπούσε τα μηνίγγια. Τα κουπιά έσπαζαν με ρυθμό τον ελαφρύ κυματισμό. Κοίταξε μακριά στον απέραντο ορίζοντα. Κρυστάλλινο, πεντακάθαρο, σχεδόν διάφανο το γαλάζιο της θάλασσας. Κάθε παφλασμός, ράπισμα στην καρδιά του. Ηλεκτρική εκκένωση στις φλέβες του οι αναμνήσεις.

Είχε ήδη απομακρυνθεί αρκετά από την ακτή. Συνέχιζε κωπηλατώντας ακαταπόνητα. Το γαλάζιο να γίνεται όλο και πιο βαθύ.

Ο ουρανός καταγάλανος. Ελαφρύ και ευχάριστο αεράκι. Η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη.

Αυτός όμως βλέπει μόνο τα μικρά μαύρα σωματίδια· τα κομμάτια της ζωής του.

Η φωνή της Μυρσίνης ακούγεται όλο και πιο χαμηλά, όλο και πιο μακρινή.

Καπνός.

Μαύρα σωματίδια.

Ομίχλη.

Να μην χάσει το κορίτσι του από κοντά του.

            – Μπαμπά, που είσαι; Κουράστηκα.

            Ζέστη.

            Εξάντληση.

Ο χειμώνας πλησιάζει στο τέλος του, η άνοιξη έτοιμη για την είσοδό της. Ο ήλιος στέλνει ευχαριστημένος τη ζεστασιά του. Αυτός δεν βλέπει τον ήλιο, βλέπει σκοτάδι· βλέπει την εκμηδένιση της ζωής του.

– Εγώ όταν θα μεγαλώσω, θα γίνω παιδίατρος και θα πάω στην Αφρική.

Άπειρα ασημένια αστέρια στραφταλίζουν στην επιφάνεια της θάλασσας. Τα ασημένια αστέρια στραφταλίζουν. Τα ασημένια αστέρια είναι τα μάτια των ανθρώπων στη θάλασσα. Άνθρωποι φοβισμένοι, με μαυρισμένα πρόσωπα και την αγωνία αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους.

Η βάρκα όλο και απομακρύνεται χορεύοντας αισθαντικά με το απαλό αεράκι. Το γαλάζιο γίνεται όλο και πιο βαθύ. Το σπίτι δεν μοσχοβολάει πια «Blue Sea». Η μυρωδιά ξεθώριασε.

Μια κόκκινη κουκίδα. Το κόκκινο μπουφάν. Να μην χάσει το κορίτσι του από κοντά του. Η Μυρσίνη του. Το «Blue Sea». Η μυρωδιά. Το γαλάζιο της θάλασσας γίνεται όλο και πιο βαθύ.  Η θάλασσα μυρίζει «Blue Sea».

– Μπαμπά, που είσαι; Κουράστηκα.

Η φωνή της Μυρσίνης ακούγεται όλο και πιο χαμηλά, όλο και πιο μακρινή.

Μια κόκκινη κουκίδα στον απέραντο ορίζοντα τώρα η βάρκα του. Μια κόκκινη φλόγα στο βαθύ γαλάζιο. Μια κόκκινη φλόγα, σαν κι αυτή που του τσουρούφλισε τη ζωή μα που τώρα όλο και μικραίνει, αργοσβήνει, τρεμοπαίζει στον ρυθμό που της δίνει το ελαφρύ αεράκι· ώσπου σβήνει.
Διήγημα | Φανή Ματσινοπούλου
Προηγούμενο άρθροΤο τραγούδι του Παυλίδη για τον Ζακ ισοδυναμεί με κοινωνιολογική ανάλυση
Επόμενο άρθροΈφυγε από τη ζωή η Μαριάννα Τόλη
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.