«Στον γύψο»: κουβέντα με το χρόνο…

0
735

Βραδιά Πρωτοχρονιάς! Ένας χρόνος έρχεται απειλητικά κατά πάνω μου. Νιώθω ήδη την πρόθεσή του να προσθέσει κι άλλο βάρος  στους ώμους μου. Οι γιορτινές λάμψεις αντί για χαρά σκορπίζουν θλίψη. Καθρεφτίζομαι μέσα στην αστραφτερή μπάλα του χριστουγεννιάτικου δέντρου και βλέπω τον αλλοτινό εαυτό μου να ξεμακραίνει… Κοιτάζω ξανά. Το φέγγος της γιορτής δεν χαρίζεται στο πρόσωπό μου. Ακόμη και σ΄αυτό το μικροσκοπικό είδωλο, μέσα στη χρυσή μπάλα, οι ρυτίδες πρωταγωνιστούν… το νέο μου εγώ στερημένο από τις ορμόνες που του χάριζαν σπαργή, σφρίγος, ακτινοβολία, δείχνει θλιβερό.  Αποφασίζω ν΄αντισταθώ σθεναρά.

Προσπαθώ… ωστόσο ο χρόνος με προσπερνάει πατώντας πάνω στα εύθρυπτα οστά που κάποτε περιέβαλε η τρυφερή μυώδης σάρκα σχηματίζοντας εκείνη την αέρινη σιλουέτα που μάγευε πάνω στις σκηνές του κόσμου. Οι αντιστάσεις μου χωλαίνουν.

Γιορτάζω πια κάθε χρόνο που περνάει, διακριτικά, ιδιωτικά, και όχι όπως παλιά, στα φουαγέ των θεάτρων μετά μια λαμπρή παράσταση. Φοβάμαι τον κόσμο, τη σύγκριση με εκείνη την αέρινη ύπαρξη που ήμουν κάποτε.

Μακιγιάρομαι, κι ενώ το κάνω με ενθουσιασμό από την προοπτική μιας πολλά υποσχόμενης βραδιάς, με κάποιον πολύ νεώτερό μου συνοδό, παρατηρώ την αδιάλειπτη προσθήκη νέων ρυτίδων που χαρακώνουν το πρόσωπο, αρνητική προσφορά του χρόνου που με περιγελά με ειρωνικό χαμόγελο, για τον μάταιο αγώνα.

Η φυγή από την πραγματικότητα δεν είναι πάντα διαθέσιμη. Η έκσταση του έρωτα, επιδόρπιο μιας αλλοτινής τέτοιας νύχτας μένει μόνο μακρινή ανάμνηση.

Γιατί με προσεγγίζουν; Μαγνήτης είναι η παλιά δόξα, ή αυτό που είμαι σήμερα; Πόσο μπορεί το ερωτικό πάθος να είναι ανεξάρτητο από την εκτίμηση του εραστή ; Ο ενθουσιασμός  για την αρμονία του σώματός μου αντικαταστάθηκε από το αδιάφορο μεταοργασμικό βλέμμα του κάθε εραστή που θεωρεί ότι σπατάλησε το σπέρμα του για τον απογυμνωμένο από το φτέρωμά του, πρώην επιθυμητό άσπρο κύκνο. Με ξεγελάει η ψευδαίσθηση του κέρδους του χρόνου, το ξέρω, κι όμως αφήνομαι σ΄αυτή την ουτοπία γιατί δεν θέλω να δεχθώ το τέλος της αληθινής ζωής. Πόσο αληθινή όμως είναι η βίαιη αλλοτρίωση της πραγματικότητας; Γιατί το μυαλό  αρνείται να συνδεθεί με την ημερομηνία  γέννησής μου; Γιατί προσποιούμαι ότι δεν νοιάζομαι γι αυτό που συλλογίζεται ο άλλος και δρω με βάση μια προσωπική αντίληψη ανείσπρακτης ευφορίας; Πόσο εύκολο είναι ένας νέος να φανταστεί τι ακριβώς είναι τα γεράματα; Καθώς φοράω το υπέροχο μεταξωτό φόρεμα, σιγοψιθυρίζω τη μουσική από εκείνο το pas de deux του Τσαϊκόφσκι που εκατοντάδες φορές χόρεψα πάνω σε λαμπερά παρκέ. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη με θαμπό, προσεγμένο φωτισμό, και νιώθω ότι ξάφνου θα εμφανισθεί ο παρτνέρ μου να με σηκώσει σαν πούπουλο στην αγκαλιά του. Όμως μένω απελπιστικά μόνη σ΄αυτόν τον φανταστικό χορό. Τα πόδια μου γυμνά, χωρίς τις πουέντ.  Καθώς με γυροφέρνει ένα ψυχρό αεράκι απελπισίας, το κουδούνι της πόρτας μ΄επαναφέρει στην πραγματικότητα. Ψάχνω τις ψηλοτάκουνες γόβες  και φθάνω μ΄ένα κοκταίηλ νέων πόνων, που προσποιούμαι ότι δεν αποτυπώνονται στο πρόσωπό ή στον τρόπο που διασχίζω τον χώρο. Χαμογελάω επιδεικνύοντας την κάτασπρη οδοντοστοιχία,  που ξέρω ότι αστράφτει ανάμεσα στα πορφυρά μου χείλη κι ελπίζω, εκείνος, να μην κάνει τη σκέψη  ότι είναι ψεύτικη. Τείνω το χέρι κι εκείνος το φιλά απαλά, όπως αρμόζει στη θεά που ήμουν…κάποτε. Του προτείνω ν΄ανοίξει τη σαμπάνια που παγώνει μέσα στην κρυστάλλινη κολυμπήθρα της. Το κάνει με την ευχέρεια επαγγελματία, μόνο ήχος.

»Στην  ομορφιά της νύχτας που μας περιμένει!» λέει. Τσουγκρίζουμε τα ποτήρια. Εκείνος απολαμβάνει όλο το περιεχόμενο μ΄έναν ανεπαίσθητο ήχο ευχαρίστησης. Πίνω κι εγώ, θέλω να χάσω τον έλεγχο. Τελειώνει το δεύτερο ποτήρι με τον ίδιο ήχο απόλαυσης.  Με κοιτάζει έντονα: » Θαύμαζα  πάντα τον αέρινο τρόπο που διασχίζατε τη σκηνή!» μου λέει κι αδειάζω το ποτήρι μ΄ένα χαμόγελο αυτοπεποίθησης. Συνεχίζει να με κοιτάζει μ΄ένα ανεξιχνίαστο βλέμμα που μου έδωσε την εντύπωση θαυμασμού… »Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε…», σκέφτομαι. Φοράω το υπεροπτικό μου ύφος για να τονίσω την ανωτερότητά μου, παραβλέποντας έναν πόνο στη μέση,  που θα μ΄έκανε να ουρλιάξω αν ήμουν μόνη. Το βλέμμα του, βλέμμα εκτιμητή έργων τέχνης, καθηλώνεται επάνω μου. Έχω σαλπάρει μακριά από την αλήθεια, είμαι ενθουσιασμένη αλλά φροντίζω να διατηρώ ένα συγκρατημένο ύφος.  Σερβίρει το τρίτο ποτήρι και εντελώς αδιάφορα σαν να απευθυνόταν  σε κάποιον πελάτη που του ζήτησε τον λογαριασμό λέει: » Χίλια ευρώ.» Προσγειώνω το σύννεφό μου πάνω στο  χαλί. Κυμαίνομαι, για λίγα δευτερόλεπτα, μεταξύ ξαφνιάσματος και ήπιας αποδοχής… »Φύγε», του λέω, όμως εκείνος έρχεται κοντά μου. Κατεβάζω το περιεχόμενο του ποτηριού. Νιώθω την καυτή αναπνοή του κοντά στο πρόσωπό μου.

Φοβάμαι. Με τραβάει δυνατά από τους ώμους επάνω του. Ένας οξύς πόνος και μία κραυγή με φέρνουν σ΄επαφή με την πραγματικότητα. Προσπαθώ να κινηθώ αλλά ο γύψος στο πόδι μ΄εμποδίζει. Ανασηκώνομαι. Κοιτάζω γύρω μου απορημένη. Τα  φωτάκια στο δέντρο λαμπυρίζουν, φωτίζουν τη φωτογραφία της τελευταίας μου παράστασης, στο μικρό θέατρο του νησιού. Μεθαύριο θα απαλλαγώ από τον γύψο κι έτσι θα γιορτάσω χορεύοντας, την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς, τα εικοστά πέμπτα γενέθλιά μου! Τι όνειρο κι αυτό…

Γράφει η Τζένη Μανάκη

Προηγούμενο άρθροΟ «ΑΡΙΣΤΟΣ» επιστρέφει στο θέατρο του Νέου Κόσμου
Επόμενο άρθροΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ! Κερδίστε προσκλήσεις για το «ΕΙΜΑΙ» με τον Ζ. ΚΑΡΟΥΝΗ!
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη στα ''βάθη'' του προηγούμενου αιώνα. Εργάστηκα ως συντάκτρια ύλης και μεταφράστρια σε εφημερίδα και στο Δημόσιο. Ασχολήθηκα για πολλά χρόνια με πολιτιστικά θέματα και με την ευθύνη έκδοσης συνδικαλιστικής μηνιαίας εφημερίδας. Γνωρίζω Αγγλικά και Γαλλικά. Έχω παρακολουθήσει σεμινάρια δημιουργικής γραφής στο Λος Άντζελες. Δημοσιεύω από ετών διηγήματα και κείμενα με αφορμές που με ευαισθητοποιούν. Το βιβλίο μου ''Μικρές και μεγάλες προδοσίες'' είναι το πρώτο μου μυθιστόρημα. Αγαπάω τη ζωγραφική, με έργα μου πήρα μέρος σε ομαδικές εκθέσεις. Κάποια χρόνια ασχολήθηκα με την μόδα και κάποια με την διακόσμηση. Μ' αρέσουν οι αλλαγές. Με καταθλίβει το μονοσήμαντο, είμαι ένας αυτοσχέδιος άνθρωπος που δεν τα πήγε κι άσχημα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.