«Το Ημερολόγιο» – Διήγημα της Φ. Ματσινοπούλου

0
478

Αδύνατον να βρεθεί! Πού στο καλό είχε πάει; Φτερά είχε βγάλει και πέταξε; Τρία χρόνια τώρα, όποτε ερχόταν στην Αθήνα, μάταια έψαχνε παντού. Ο παππούς το είχε γράψει καθαρά, πάνω σε δύο χαρτοπετσέτες που βρήκε μέσα σ’ ένα συρτάρι: «το ημερολόγιό μου για την Αθηνά», στη μία, «εκείνη ξέρει τι θα κάνει», στην άλλη.

Τώρα γύριζε οριστικά στην Αθήνα, αφού είχε τελειώσει τις σπουδές Φιλολογίας στο Παρίσι. Σε λίγες ημέρες θα έκαναν και την εκταφή. Στην κηδεία, δυστυχώς, δεν είχε καταφέρει να παρευρεθεί. Ο φόρτος της  εργασίας στο Πανεπιστήμιο δεν της το είχε επιτρέψει. Αυτή τη φορά λοιπόν, θα έφερνε το σπίτι τούμπα αλλά θα το έβρισκε. Δεν ήθελε να ρωτήσει τη μητέρα της, μέχρι να το πάρει στα χέρια της και να δει τι ακριβώς ήταν.  Ο παππούς δεν της είχε μιλήσει ποτέ γι’ αυτό.

«Γέννημα-θρέμμα Αθηναίος», παινευόταν ο παππούς. Το 1930 στην Ακαδημία Πλάτωνος, στην ιερή συνοικία, όπως την αποκαλούσε ο ίδιος. Εκεί όπου οι Αθηναίοι αναζητούσαν το Αγαθό, την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη. Εκεί όπου «αγεωμέτρητος μηδείς εισίτω». Μαθηματικός ο ίδιος, υπηρέτησε το λειτούργημα του καθηγητή στα σχολεία αυτής της γειτονιάς μέχρι τη σύνταξή του. Εκεί εβίωσε και όλα τα μεγάλα γεγονότα που σφράγισαν την εποχή του. Τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τον εμφύλιο, τη δικτατορία των συνταγματαρχών, την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Τον βρήκε η κόρη του ένα απόγευμα, μπαίνοντας στο σπίτι. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι, έμοιαζε να κοιμάται ήσυχος. Δίπλα του ένα βιβλίο γραμμένο στη γραφομηχανή, πρόχειρα δεμένο. «Το Ημερολόγιό μου: Αθήνα, 27 Απριλίου 1941- 12 Οκτωβρίου 1944». Ο παππούς είχε φύγει για το μεγάλο ταξίδι. Κρίμα που η Αθηνά δεν μπορούσε να έρθει.

Με το που άνοιξαν το φέρετρο το είδε! Μάλλον νόμιζε ότι είδε κάτι που έμοιαζε με βιβλίο. Ή που ήταν κάποτε βιβλίο. Πετάχτηκε απορημένη και έκπληκτη! Το πήρε στα χέρια της. Δεν είχε απομείνει σχεδόν τίποτα. Είχε σβήσει κι αυτό μαζί με τον παππού. Αμέσως κατάλαβε τι είχε συμβεί:

-Μαμά, γιατί το έκανες αυτό; ρώτησε με παράπονο.

-Κορίτσι μου, ήταν δίπλα του την ώρα που «έφυγε». Σκέφτηκα ότι θα του άρεσε να το έχει μαζί του. Μην ανησυχείς όμως. Στο σπίτι μας έχω φυλαγμένο το χειρόγραφο. Είμαι σίγουρη ότι θα ήθελε να το πάρεις εσύ. Ήθελα να σου κάνω έκπληξη τώρα που τελείωσες τις σπουδές σου. Είναι για σένα».

Αρκετούς μήνες αργότερα, ανεβαίνοντας την οδό Σταδίου, το μάτι της έπεσε στη βιτρίνα του κεντρικού βιβλιοπωλείου.  Γ.Μ.: «Το Ημερολόγιό μου: Αθήνα, 27 Απριλίου 1941 – 12 Οκτωβρίου 1944». Συνέχισε χαμογελώντας ευχαριστημένη.

Διήγημα | Φανή Ματσινοπούλου

Προηγούμενο άρθροΜαθήματα υποκριτικής και δημιουργικής γραφής από τον Θωμά Βελισσάρη
Επόμενο άρθροH Μάρθα Φριντζήλα στο Γυάλινο Up Stage
Τι είναι το thinkfree; Καλή ερώτηση. Μια παρέα, έτσι ξεκίνησε κι έτσι συνεχίζει, που θέλει να ποστάρει χωρίς περιορισμούς ό,τι την ευχαριστεί. Ό,τι γράφει ή ό,τι διαβάζει. Στο thinkfree δίνουμε το λόγο στους ανθρώπους του πολιτισμού μέσα από τη δραστηριότητά τους, αναδεικνύουμε νέα πρόσωπα με κοινό χαρακτηριστικό τη θετική σκέψη (think positive) και τη δημιουργικότητα σε κάθε τομέα και χώρο (πολιτιστικό, επιχειρηματικό, επιστημονικό κ.ά.), φιλοξενούμε ελεύθερα (write free) τεκμηριωμένες απόψεις για θέματα πολιτικής πολιτισμού, πολιτικής και κοινωνίας, οικολογίας και αστικού περιβάλλοντος, αρχιτεκτονικής και υγιεινής ζωής. Το thinkfree είναι κι ένα διπλό πείραμα: σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων που το στηρίζουν, αλλά και δημιουργίας ενός no budget ηλεκτρονικού περιοδικού (e-magazine). Γι' αυτό δεν είναι τυχαίο ότι μακροημερεύουμε χωρίς δυσκολία! Με σεβασμό και εκτίμηση, με αγάπη γι' αυτό που κάνουμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.