Θ. ΣΑΡΑΝΤΟΣ: «Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ»

0
547

Συνέντευξη στον Γιάννη Θ. Κεσσόπουλο

Γιατί ένας ηθοποιός επιλέγει να θεατροποιήσει ένα κλασικό κείμενο; Πόσο επίκαιρος είναι ο λόγος του στρατηγού Μακρυγιάννη; Η παράσταση «Στρατηγού Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα» ανέβηκε τον περασμένο Οκτώβριο στο ΚΘΒΕ, με αφορμή τα 150 χρόνια από το θάνατο του Μακρυγιάννη. Η παράσταση έχει ταξιδέψει επιτυχώς στην Αθήνα, την Πάτρα αλλά και στη γενέτειρα του ήρωα, το Κροκύλειο Φωκίδος. Στις 8, 9 και 10 Μαρτίου φιλοξενείται στο Θέατρο Αυλαία. Με αυτή την αφορμή, ο εμπνευστής της και ερμηνευτής ηθοποιός Θανάσης Σαράντος μιλά στη thessnews.

Κύριε Σαράντο, πριν λίγο καιρό ήσασταν πάλι εδώ με τον «Αμερικάνο» του Παπαδιαμάντη. Σήμερα με Μακρυγιάννη. Πόσο κατανοητή μπορεί να γίνει η δημώδης γλώσσα σήμερα;

Ο λόγος  του αγωνιστή Μακρυγιάννη είναι  γνήσιος, απλός και κοφτός με κάποιες αρβανίτικες λέξεις από το ρουμελιώτικο ιδίωμα.  Με αυτά τα λίγα «κολλυβογράμματα» όπως λέει και ο ίδιος, εξιστορεί τα πάθια και τους καημούς του Έλληνα. Ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης αναφέρει: «Ποτὲ δὲν ξανακούσαμε στην Ελλάδα μία τόσο αδρή φωνή. Κι αυτό δεν είναι λαογραφία. Η φωνή του Μακρυγιάννη είναι ένας κλώνος απὸ το στιβαρό δέντρο που έδωσε τον Ερωτόκριτο και τη Θυσία του Αβραάμ και τα δημοτικά μας τραγούδια».

Έχουν ανάγκη από θεατροποίηση αυτά τα κείμενα; Τι σας ωθεί να τα «ανεβάσετε» στο σανίδι;

Υπάρχει ανάγκη ν’ ακουστούν ειδικά σήμερα και να διδαχτούμε από τις παθογένειες που ταλανίζουν τον τόπο μας, από τότε μέχρι και σήμερα, μήπως και κατανοήσουμε ότι επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια λάθη ως λαός. Η αλήθεια και η ευθύτητα του λόγου του Μακρυγιάννη αποτελεί σίγουρα και ερέθισμα για έναν ηθοποιό να μεταφερθεί στη θεατρική σκηνή. Με αφορά πολύ η ματιά του για την Ελλάδα του τότε που θυμίζει την Ελλάδα του τώρα. Διαπιστώνει κανείς ότι 200 χρόνια σχεδόν μετά την Ελληνική Επανάσταση ακόμα σκλάβοι είμαστε. Απλά αλλάξαμε αφέντες, από τους Τούρκους στους δανειστές μας.

Όταν π.χ. μιλάτε στο σημείωμά σας για αυτούς που χαρακτηρίζουν «παρωχημένες εμμονές τα όσια και τα ιερά του λαού μας» σε ποιους αναφέρεστε;

Αναφέρομαι σε όλους εκείνους τους επικίνδυνους μεταπράτες, εγχώριους και ξένους, που επιβουλεύονται την εθνική μας συνείδηση, συνοχή και ταυτότητα, το πολιτιστικό μας παρελθόν, την πρόταση ζωής που έχει κομίσει αυτός ο τόπος επί χιλιάδες χρόνια τώρα. Αναφέρομαι σε εκείνους που παρασύρουν και  βεβηλώνουν το παρελθόν μας  μιλώντας π.χ. για συνωστισμούς στην μικρασιατική καταστροφή, σε εκείνους που έχουν ξεχάσει την γενοκτονία των Ποντίων, σε εκείνους που θέλουν να αφαιρέσουν την Αντιγόνη του Σοφοκλή από τα ελληνικά σχολικά βιβλία, σε εκείνους που ορκίστηκαν στο ξενόφερτο δόγμα ότι χωρίς εθνική ταυτότητα είναι και ευκολότερο το εθνικό ξεπούλημα, σε όλους εκείνους που μηχανεύτηκαν δολίως την στρατηγική του σοκ και δέους.

«Δέκα χιλιάδες συνεχούς ιστορίας και ελληνικής γλώσσας είναι ένας καλός λόγος για να αισιοδοξώ, όσο και αν διασπείρουν το φόβο για την εξαφάνισή μας»

Μπορεί ο Μακρυγιάννης να μας δώσει δύναμη σήμερα; Να μας τονώσει το ηθικό σε μια Ελλάδα απονευρωμένη από την οικονομική κρίση;

Η εθνική απονεύρωση ήταν πρωτίστως ηθικής μορφής. Μετά ήρθε και η οικονομική κρίση δηλαδή το εθνικό ξεπούλημα. Ο Μακρυγιάννης αποτελεί ύψιστο παράδειγμα ήθους για τους μεταγενέστερους γιατί δεν επαναπαύτηκε σε οφφίκια και θέσεις  μετά την απελευθέρωση του τόπου από τους Τούρκους. Επαναστατούσε διαρκώς στην αδικία που έβλεπε γύρω του και γινόταν ενοχλητικός με τις παρεμβάσεις του και την οξεία κριτική  απέναντι στους δουλοπρεπείς Έλληνες πολιτικούς της εποχής του, που ξεπούλησαν όσα κέρδισαν με αίμα οι παλιοί αγωνιστές ειδικά την εποχής της βαυαροκρατούμενης Ελλάδας έπειτα από την δολοφονία του Καποδίστρια. Έζησε την άκρα αχαριστία και είχε τέλος πικρό, με τα μόνα παράσημα που θα του απονείμει η αγαπημένη του πατρίδα να είναι μια καταδίκη εις θάνατον και μερικές αγιάτρευτες πληγές, που θα τον στείλουν στον τάφο στα 67 του χρόνια. Του οφείλουμε, πέρα από τους επαναστατικούς αγώνες, ότι συντέλεσε να συνταχτεί το πρώτο Σύνταγμα της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843.

Πιστεύετε ότι αδικούμε την ιστορία μας;

Την ιστορία την ξέχασαν πρωτίστως εκείνοι που έχουν συμφέρον να μην την θυμίζουν. Ο λαός όμως έχει την δική του ευθύνη να θυμάται τις ρίζες του. Δέντρο χωρίς βαθιές ρίζες δεν στέκεται στον δυνατό αέρα.

Φοβάστε για την Ελλάδα σήμερα ή αισιοδοξείτε;

Πιστεύω ότι δέκα χιλιάδες συνεχούς ιστορίας και ελληνικής γλώσσας είναι ένας καλός λόγος για να αισιοδοξώ, όσο και αν διασπείρουν το φόβο για την εξαφάνισή μας.

Πως επιβιώνει ένας ηθοποιός στο ελεύθερο θέατρο σήμερα;

Είχα την χαρά τελικά να μην επιχορηγηθώ από το ελληνικό κράτος σχεδόν ποτέ για παράστασή μου. Αυτό με έκανε να δουλεύω ουσιαστικά και να συντηρείται η ομάδα με «ηθικόν ακμαιότατον» αποκλειστικά από το εισιτήριο του απλού θεατή. Έχουμε μάθει φυσικά να στερούμαστε ακόμα και τα βασικά για την ομάδα μας. Δεν έχουμε ούτε καν ένα μικρό χώρο για πρόβες. Τα πάντα γίνονται χειρωνακτικά αλλά με κέφι και όρεξη. Η επιβίωση φυσικά  είναι τρομακτικά δύσκολη αλλά πιστεύω πάντα ότι υπάρχει πάντα και κάποιο κοινό που μας στηρίζει. Το έχει αποδείξει η ενασχόλησή μας με τον Παπαδιαμάντη και την παράσταση «Ο Αμερικάνος» που παίζεται με μεγάλη επιτυχία επί 7 συνεχή χρόνια σε όλη σχεδόν την Ελλάδα.

Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα thessnews, φύλλο 25/2/2017

Προηγούμενο άρθροΒ. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ: «ΚΑΘΕ ΓΕΛΙΟ ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, ΚΡΥΒΕΙ ΚΑΤΙ ΒΑΘΥΤΕΡΟ…»
Επόμενο άρθροΓΛ. ΣΤΟΪΟΥ: «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΕΤΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ»
Σπούδασα Νομικά, θέλοντας να γίνω δημοσιογράφος. Παράλληλα, φωτογραφία από μεράκι. Κλικ με ριπές. Γιατί η ματιά έχει μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε μηχάνημα. Πρώτη στάση 1996, στα Σπορ του Βορρά του Μπούζα και στον Ελληνικό Βορρά του Μέρτζου. Δεύτερη στάση στον free press «εξώστη» του αξέχαστου Τάσου Μιχαηλίδη. Τρίτη στάση, Μάρτιο 1998, στην ιστορική εφημερίδα «Μακεδονία» και στα πολιτιστικά με αρχισυντάκτη τον άλλον αξέχαστο Χρήστο Αρνομάλλη. Και διευθυντή το Λάζαρο Χατζηνάκο. Τέλειωσα με τη «Μακεδονία» το 2006 ως διευθυντής σύνταξης της κυριακάτικης έκδοσης, όταν ακόμη η εφημερίδα πουλούσε 17.000 φύλλα. Μετά ήρθε το «Κεντρί» όπου συνεργάστηκα ως σύμβουλος έκδοσης κι έπειτα η free press «Karfitsa» την οποία διηύθυνα από τον Φεβρουάριο του 2010 ως τον Μάιο του 2011. Από το Μάιο 2016 ως τον Μάρτιο 2018 αρθρογράφος στη thessnews. Παράλληλα, γραφείο Τύπου σε δύσκολες μάχες και λογογράφος λόγων κρίσιμων. Σταθερά, από την πρώτη του μέρα, στο thinkfree.gr, καταφύγιο λέξεων και σκέψεων. Καταφύγιο δημιουργικότητας στην εποχή που ο χώρος των ΜΜΕ έχει διαλυθεί και τα πάντα αμφισβητούνται. Καταφύγιο αξιοπιστίας και αλήθειας στην εποχή των fake news και του κιτρινισμού.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.